Stadion vol misbruikte kinderen

juli 25, 2014

Hoeveel kinderen worden er jaarlijks eigenlijk misbruikt? Zou u schrikken als dat een heel stadion vol is?

Het is triest, maar wel waar. Seksueel misbruik is niet uit de samenleving te halen. Omdat de basis van misbruik ligt in de menselijke behoefte.

Iets anders kan ik er niet van maken. Voor de details van dit verhaal wijs ik u met liefde naar Blendle:

Klik hier voor verhaal


Betalen voor verhalen

juli 11, 2014

Het moest er eens van komen.

Na 700 gratis verhalen heb ik mijn kans gegrepen. Sinds vandaag ben ik betaald te lezen.

En wel op Blendle.

Ik vind dat werk niet gratis hoeft te zijn. Ik maak vaak werkweken van tachtig uur en met een steeds krapper wordende freelance-markt moet ik creatieve oplossingen bedenken om mijn werk nog te kunnen doen.

Natuurlijk zou ik op deze plek uitgebreid uit kunnen leggen dat freelancers met drukke werkweken erg lage uurtarieven hebben anno 2014. Dat uitgevers je stukken tegenwoordig onderling doorverkopen zonder de auteur daar voor te betalen. Om maar te zwijgen over de ritjes naar Hilversum voor een fles rode wijn.

Maar dat doe ik niet. Je moet als kleine ondernemer nooit zeuren over de omzet. Je moet er simpel keihard aan werken om een ander verdienmodel te vinden.

Dat heb ik begin dit jaar gedaan met het betaalde twitter-account @realtwitcourt en die zet heeft mij oprecht van verbazing om doen vallen. Het blijkt dat mensen wel degelijk voor online-content willen betalen. Het is geen vetpot. Maar het is heel goed te doen.

Het bescheiden succes van betaald twitteren heeft mij gesterkt in het idee dat mijn verhalen wellicht wel eens geld waard zouden kunnen zijn. En waarom niet? De kranten hebben geld over voor mijn verhalen. Waarom de individuele lezer dan niet?

De beslissing om op Blende te gaan staan heeft natuurlijk consequenties. Het wil zeggen dat het op dit blog voorlopig een stuk stiller zal worden. Dat is spijtig voor de mensen die graag meelezen, maar de harde realiteit is dat ik simpel niet heel erg lang meer gratis kan werken.

En waarom zou ik ook? Niemand werkt voor niets. Blogs van collega’s lijken gratis, maar zijn het simpel niet. Zij verdienen in vaste dienst een goed belegde boterham en zijn in de gelukkige omstandigheid om hun eigen verhalen vrij van kosten rond te pompen.

Ik kan dat niet. In ieder geval niet meer.

De tijd zal leren of deze stap een zinvolle of zinloze is. Mijn eerste verhaal op Blendle is rond de 1000 woorden en kost 28 cent. Trust me. Ik ga daar op zeker niet rijk van worden. Na aftrek van kosten zal ik er zelfs weinig aan overhouden.

Maar als het werkt, dan is het opnieuw een verdienmodel.

Ik heb voor de journalistiek gekozen omdat het een fantastisch vak is. Voor dit blogje koos ik omdat ik dolgraag verhalen schrijf.

Maar uiteindelijk moet de journalistiek het allemaal ook verdienen.


Daar zit je dan

juni 30, 2014

Je bent vandaag met hem meegekomen. Stevig aan zijn zijde. Om hem te steunen tijdens de moeilijke momenten. Samen in de auto op weg naar de rechtbank.

Vlak voor hij de rechtszaal in loopt, druk je een kus op zijn lippen. Een teken van liefde. Van onvoorwaardelijke steun. Alsof je zeggen wil: het komt wel goed. Ik ben er voor je.

Je gaat op de ongemakkelijke houten stoelen van de publieke tribune zitten. In je bloemetjeslegging. Het haar in een makkelijk knotje op je hoofd. Bril op je neus. Slechts enkele stoelen verwijderd van twee huilende meisjes. Pijnlijk dichtbij. Je kijkt ze niet aan. Zij kijken niet naar jou. Je hebt je blik kruislings gericht op de man vier meter verder. De man waar je dit jaar nog een kind van zult verwachten. Je buik is er duidelijk over. De zwelling toont onomwonden de eerste verschijnselen van een naderende baby.

Het gaat niet zo goed met je nieuwe vriend. Dat zie je ook wel. De rechters vallen hem ongenadig hard aan. Houden hem voor dat niemand het recht heeft om kinderen te misbruiken. Vragen hem op indringende wijze of de slachtoffers soms liegen over wat hen is overkomen. En of hij opgewonden raakte van de seks met veel te jonge meisjes? Of het normaal is dat stiefvaders bij meisjes van elf in bed kruipen? Hun vingers gebruiken op plaatsen waar geen stiefvader ooit dient te komen?

De officier van dienst doet er nog een schepje bovenop. Je hoort haar aan je nieuwe liefde vragen of zijn partner ook in de zaal zit. En of hij alles wel eerlijk heeft gezegd. Het hele verhaal. Tegen jou. Je hoort de twijfel in de stem van de officier. Ineens gaat het over jou, maar je mag niets zeggen. Je zit te zitten. Meer kun je niet doen.

Je hoort je nieuwe liefde zeggen dat hij inderdaad met zijn vinger naar binnen is geweest. En dat hij dat niet had moeten doen.

Als de officier haar aanloop naar een strafeis neemt, sta je ineens op en verlaat je de rechtszaal. Buiten loop je direct naar de parkeermeter. Een aantal muntjes later keer je terug. De gevolgen van illegaal parkeren heb je keurig netjes weten te voorkomen. Voor jou vandaag geen sancties van Justitie.

Wat je in de rechtszaal niet hebt gehoord, hoor je later pas. Dat de aanstaande vader van je kind wat het Openbaar Ministerie betreft minstens anderhalf jaar de gevangenis in moet. Omdat hij de levens van jonge kinderen onherstelbaar heeft geraakt. Dat hij een behandeling moet krijgen, omdat de kans op herhaling anders onaanvaardbaar groot is.

Daar zit je dan. Verliefd geworden op een man die beweerdelijk zijn twee stiefdochters heeft misbruikt. Gewoon in hun eigen slaapkamertje. In het huis waar ze zich volgens de ongeschreven regels van de samenleving veilig mogen wanen. Door een man die zijn vaderrol misbruikte voor zijn eigen genot.

Je hoort een van de dochters zeggen dat ze haar stiefvader een langzame dood gunt. Dat ze heel graag wil dat hij de pijn voelt die zij dagelijks voelt. Je zegt niets. Je mag niets zeggen. Het is niet je rol. Vandaag ben je de steun en toeverlaat van een man die innig wordt gehaat in de rechtszaal.

Na de rechtszaak loop je niet weg. Je lijkt niet boos. Of verontrust. Je stond voor aanvang van het tribunaal aan de zijde van je nieuwe vriend en je blijft staan. Pal naast hem. Zonder fysieke afstand. Je stapt weer met hem in de auto. Klikt jezelf in de gordel naast hem. Hij rijdt weg.

In het voorbijgaan vangen je ogen nog net de slachtoffers op die ook de rechtbank verlaten. Samen kijken jullie opzij. Twee seconden. Meer is het niet. Jullie zien twee jonge meiden die bang zijn geworden voor het leven. Die mannen bewust mijden. Jullie zien een meisje dat naar eigen zeggen nooit kinderen zal baren, omdat ze veel te bang is dat zij ook door deze hel zullen moeten gaan.

Je kijkt. Tot er niets meer is te zien. Dan ben je weer alleen met je nieuwe liefde.

Ik weet niet wat je nu denkt. Misschien denk je dat het allemaal wel wat meevalt. Dat twee jonge meisjes alles erger hebben gemaakt dan het is. Misschien denk je wel dat hij nu niet meer de vader is die hij ooit was. Dat jij hem kan veranderen. Dat hij al anders is geworden.

Misschien strijk je wel even over je bolle buik. Zoals zwangere moeders overal ter wereld over hun buiken kunnen strijken. Een gebaar van vertrouwen. Rustig maar, mijn kind. Het komt allemaal goed.

Daar zorgt mamma wel voor.


De Nachtmerrie

juni 27, 2014

Mocht u (zoals ik) in het bezit zijn van een prachtige dochter, dan is het wellicht niet raadzaam dit verhaal te lezen.

Dan weet u dat alvast maar even.

Ouders van hele jonge kinderen zitten vanaf het begin in een spagaat. Je wil je kinderen het liefst 24 uur per dag beschermen tegen het kwaad van buiten. Maar je weet ook dat ze zelf de wereld moeten ontdekken. Geen kind gedijt goed in een kooi, ook al is die bedekt met goud.

En zo schipper je als jonge vader tussen beschermen en loslaten. Tussen toekijken en alleen laten. Soms loerend vanuit een hoekje. Soms met pijn in je buik op veel te grote afstand van dat wat je het meest dierbaar is.

Peter is niet anders als andere vaders. Zijn Joyce van vier is hem dierbaar. Maar hij weet ook dat ze met vriendjes en vriendinnetjes moet kunnen spelen. Gewoon op straat voor hun huis.

Op 13 oktober 2013 is dat niet anders. Joyce speelt. Vader laat haar los. Tot hij haar ineens mist. En kijkt. En zoekt. En niet meer zal vinden.

Uren later is daar het verlossende telefoontje. Een onbekende vrouw uit een kilometers ver gelegen naburig dorp belt. Ze heeft een snikkend kind gevonden. Gewoon ergens op straat. Dat heel graag naar huis wilde, maar niet wist hoe ze daar moest komen. En dat ze bij een vreemde meneer in de auto moest stappen. Een meneer die aan haar plassertje had gezeten.

‘Hij was kaal en reed in een zwarte auto. Ik moest zijn piemel in mijn mond doen en doorslikken’

De getuige had bij het aanschouwen van het verdwaalde meisje al zo’n gevoel dat het niet goed zat. Het meisje liep met haar handjes tussen haar beentjes. Alsof ze moest plassen. Ze keek steeds achterom en was in zichzelf aan het praten. Alsof ze in haar eigen wereldje zat.

Een wildvreemde man. Gewoon in Nederland. Die op klaarlichte dag een spelend meisje van vier jaar oud in een auto trekt. Misbruikt. En vijf kilometer verder als gebruikt speelgoed dumpt. Zie maar hoe je thuis komt. Ik vertrek. Mijn lust is weer bevredigd.

Terwijl de vrouw die zich zo liefdevol ontfermt over je dochter praat over wat het meisje allemaal heeft gezegd, voel je de tranen komen. Je huilt. Van ellende. Van onmacht. Van woede.

Daar sta je dan. Als vader. Je kan er niets aan doen. Je deed alles goed. En toch zul je voelen dat je faalde. Weten dat je voor heel even niet de bescherming hebt kunnen bieden die je zo graag haar hele leven lang zou willen bieden.

Nooit meer gewoon een vader op het schoolplein. Voor altijd dé vader.


To Name and to Shame?

juni 3, 2014

De regiopolitie Groningen bracht deze week een opmerkelijk persbericht naar buiten. Over de motorclub No Surrender.

Spannend. Zult u denken. Bende-oorlog. Keiharde strijd om leven en dood. Onderwereld. Zware criminaliteit. Zijn wij eerzame burgers ons leven nog wel zeker?

Helaas. Niets van dit alles. Een lid van de motorclub bleek gearresteerd voor huiselijk geweld. U leest het goed. Huiselijk geweld. Mag niet. Is verboden. Moet ook op zeker afgestraft worden. Maar wat is in hemelsnaam de link met No Surrender?

Op mijn vraag aan de politie kwam op Twitter een antwoord. Er was geen sprake van een fout of een overijverige politie-voorlichter. Het is sinds kort staand beleid. Voor ‘Outlawbikers’ gelden andere regels: Name and Shame:

‪@polgroningen‬
@chrisklomp Dat klopt! Bij Outlawbikers, die in de fout zijn gegaan, geldt een andere beleid: ‘name and shame’.

Ik vind daar wat van.

De politie is geen aanklager. Noch belast met het vaststellen van schuld. De politie moet verdachten vangen en vervolgens op zoek gaan naar de waarheid. Daar mag best over gecommuniceerd worden – graag zelfs –, maar dan moet het wel relevant zijn. Een outlawbiker die tijdens een bende-oorlog een vuurgevecht aangaat met een concurrent: dat is nieuws. En dat mag je rustig melden.

Maar een outlawbiker die zijn handen thuis niet thuis kan houden: dat heeft niets te maken met zijn hobby. Het is niet relevant. Duizenden burgers maken zich wekelijks schuldig aan huiselijk geweld. De politie zal nooit en te nimmer melden dat de verdachte steigerbouwer is. Of timmerman. Zakenman. Of wellicht zelfs onderdeel van de eigen politie-macht.

De politie marchandeert en is selectief. Wat overblijft is louter politiek. Kijk ons eens hard achter de outlawbikers aan jagen. Oke, de daders van bomaanslagen op outlawbikers kunnen we dan niet meteen vinden, maar de motorpiraat met losse handjes thuis hebben we dan mooi maar even te pakken.

Zucht.

Wat ik zelf nog erger vind: wij van de media nemen het bericht klakkeloos over. Stellen geen vragen. Hoppa. Doorpompen met die berichten van de politie. Wat mij betreft moet daar eens een einde aan komen.

Negeer de berichten van de politie. Het is een instrument geworden om politiek te bedrijven. Ga zelf op onderzoek uit.


‘Mamma, ik ben bang’

mei 22, 2014

Soms vraag ik mij af of sommige ouders het wel waard zijn om kinderen te hebben. En dan denk ik er over om een vlammend betoog te schrijven.

Maar laat ik dat maar niet doen.

Het is druk op de Grote Markt in Groningen. De inwoners vieren feest. Een voetbalteam heeft een prestatie geleverd en dat moet gevierd worden. Met overgave.

Er is politie om de been. Omdat sommige supporters van het voetbal nu eenmaal erg emotioneel kunnen reageren. En de vreugde van de een dan ten koste moet gaan van het bezit van een ander.

In een zijstraatje staat een vader tegenover vier politieagenten. Ik weet niet wat hij heeft gedaan en waarom, maar het gesprek verloopt niet prettig. De vader stelt zich op zijn zachtst gezegd defensief op. Hij doet dat blijkbaar zo bedreigend dat een van de agenten hem naar de nek vliegt. Met zijn vieren slaan ze hem in de boeien.

Tot zover is er niets aan de hand. Ook de politie kent de verhuftering in de samenleving. Luisteren naar agenten is anno 2014 voor mietjes. Ook op straat kennen we onze rechten pijnlijk goed en onze plichten een stuk minder.

Helaas is de vader niet alleen. Op enkele meters afstand staat zijn vrouw. Met hun kinderen. Een meisje en een jongetje, ongeveer acht jaar oud, kijken toe hoe hun vader tekeer gaat tegen de agenten. De moeder doet stevig mee. Ze vloekt en tiert. Is buiten zinnen. Op alles en iedereen om haar heen.

De twee kleine kinderen lopen er verloren bij. Ik weet niet wat er door hun hoofden gaat, maar ik hoor het jongste jongetje wel iets zeggen.

‘Mamma, ik ben bang’

De moeder hoort het wel, maar luistert niet. Ze schreeuwt naar het jongetje:

‘IK WEET HET VERDOMME OOK NIET!’

Ze wil naar de politie stappen om een einde te maken aan de in haar ogen belachelijke arrestatie, maar iemand weet haar tegen te houden. Met de kinderen schuift ze steeds iets verder weg van haar man. Het vloeken en tieren stopt niet. Haar wordt groot onrecht aangedaan.

Er wordt tegenwoordig overal zonder blikken of blozen gezegd dat criminaliteit etnisch is. Dat bepaalde landen en culturen nu eenmaal achterlijk zijn. En minderwaardig. En dat we daar de criminaliteit aan te danken hebben.

Hele jonge kinderen zijn sponzen. Of ze nu geel, bruin, zwart of blank zijn. Ouders zijn heilig. Alles wat zij doen is goed. In je jonge jaren vorm je je naar het wereldbeeld van je ouders.

Wat moet je als jochie van acht met een vader die het gezag van de politie niet accepteert? Wat met een moeder die geen bescherming geeft, maar haar panische verontwaardiging boven haar taak van moeder laat gaan?

Wie een school afbreekt, kan van de stenen een gevangenis bouwen. Zegt men wel eens.

Wat mij betreft geldt dat net zozeer voor de opvoeding.


Vader liet kinderen moeder verkrachten

mei 20, 2014

Omdat de krant niet van elastiek is, maar mijn blog wel. Hier het hele verhaal over de vader die beweerdelijk zijn kinderen in heeft gezet om hun eigen moeder te verkrachten:

DELFZIJL – Een 48-jarige vader heeft zijn eigen kinderen van vier en zes jaar oud gebruikt om hun moeder (53) te verkrachten. De vrouw werd onder meer met een vuurwapen bedreigd en gedwongen verregaand seksueel misbruik door haar eigen zeer jonge kinderen te doorstaan.

De twee kinderen werden vanaf hun vierde en zesde levensjaar in een periode van vijf jaren betrokken bij de verkrachting. Zij moesten hun moeder met hun handjes vaginaal en anaal penetreren. Dat stelt het Openbaar Ministerie (OM) in Groningen.

Het OM spreekt van een ‘zeer heftige’ zedenzaak. De 48-jarige verdachte Edgar L. werd onlangs, zeven jaar na het laatste misbruik, gearresteerd voor langdurig en uiterst grof seksueel misbruik. Het misbruik van de vrouw vond plaats tussen december 1993 en eind 2006 in de woning van het gezin in Delfzijl. Het slachtoffer werd onder meer met fruit, een bierflesje, een deodorantbus, een kaars en een pistool verkracht. De kinderen werden volgens het Openbaar Ministerie tussen 2000 en 2005 betrokken bij het misbruik.

De moeder mocht van de man nooit spreken over de verkrachtingen. Hij vertelde haar dat hij de kinderen zou vermoorden als ze naar de politie zou stappen. Volgens het Openbaar Ministerie werd het slachtoffer ook op een andere manier misbruikt. Zo drukte L. een brandende sigaret uit op haar lichaam en rukte hij meerdere keren haar kleding van het lijf. De vrouw werd meer dan eens geslagen en getrapt. Op 23 februari 2008 brak ze haar onderarm op twee plaatsen na een klap van L. met een drempel.

Het Openbaar Ministerie (OM) wil om veiligheidsredenen niet zeggen wie de zaak aan het rollen heeft gebracht. ,,Er is uiteindelijk aangifte gedaan. Het is een hele heftige zedenzaak en we willen niet dat betrokkenen verder in de problemen komen”, aldus woordvoerder Manon Hoiting van het Openbaar Ministerie in Noord-Nederland. ,,De rechtszaak tegen deze man staat voor 26 mei op de agenda, maar zal eerst worden uitgesteld omdat de verdachte op dit moment op ons verzoek in het Pieter Baan Centrum zit ter observatie.”

De verdachte is onlangs overgebracht van de gevangenis in Leeuwarden naar de observatiekliniek in Utrecht. Daar zal in zeven weken tijd worden gekeken of hij wellicht onder invloed van een ernstige stoornis heeft gehandeld. Volgens zijn raadsman Duco Keuning heeft L. geen bekentenis afgelegd en is het de eerste keer dat hij met justitie in aanraking komt voor seksueel misbruik. ,,Het Openbaar Ministerie wilde hem graag laten onderzoeken. Hij heeft geen noemenswaardig strafblad en is niet verstandelijk beperkt. Mijn client ontkent. We gaan er dus stevig tegenaan” , aldus de ervaren strafpleiter Keuning.


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 14.214 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: