Pedofielen vogelvrij?

De burgemeester van Eindhoven heeft een poging ondernomen om een veroordeelde pedofiel uit zijn stad te weren.

Een in meerdere opzichten ongelukkige actie.

De rechtbank heeft hem onlangs teruggefloten. Mag niet.

Die beslissing lijkt wereldvreemd, maar is het niet. De burgemeester heeft namelijk zijn besluit gebaseerd op een artikel uit de Gemeentewet.

Dit artikel (172, lid 3) gaat over de verstoring van de openbare orde. Niemand wil een pedofiel als buurman, maar aannemen dat de openbare orde in het gevaar komt, dat is een brug te ver voor de rechter.

Ik denk dat hij daarin gelijk heeft. Met enige regelmaat opent ergens in Nederland een gevangenispoort voor een pedofiel. De man in kwestie keert terug in de maatschappij. Zijn straf zit er op. Hij krijgt een tweede kans.

Hoor je niemand over.

Normaal gesproken ben ik een vurig voorstander van het tweede kans principe. Zo werkt ons systeem en dat is goed. Het is een teken van beschaving om mensen perspectief te bieden.

Bij pedofielen heb ik daar iets meer moeite mee. De kans op herhaling is er vaak en die kans is op zich al ongewenst.

Maar.

Ik durf hier wel te stellen dat Eindhoven in meerdere opzichten een verkeerde keuze heeft gemaakt. De lichtstad had bijvoorbeeld een slachtoffer van de man op moet zoeken en die over moeten halen om bij de kort gedingrechter een gebiedsverbod te vragen.

Een dergelijk verbod is nog niet zo lang geleden voor de stad Groningen opgelegd.

Ik heb daar toen over geschreven en ik meende toen wat ik nog steeds meen. Een gebiedsverbod gaat veel en veel te ver. Het is het begin van een opjaagbeleid en als je iets niet moet doen met pedofielen, dan is het wel opjagen. Daar heeft hoogleraar forensische psychologie Corine de Ruiter al eens het nodige over gezegd.

Bovendien is die jacht ook helemaal niet nodig.

De reclassering heeft tegenwoordig prachtige middelen om pedofielen in de gaten te houden. Satellietcontrole bijvoorbeeld. Met een GPS-zender en ontvanger kan van minuut tot minuut bekeken worden waar de pedofiel is. Het alarm gaat af als de man bij ongewenste plekken in de buurt komt. Speeltuinen en scholen zijn verboden gebieden.

Behandeling, begeleiding en toezicht. Dat moet de sleutel zijn van de bestrijding van pedoseksueel gedrag. Desnoods levenslang toezicht.

Het tijdperk van de pek en veren ligt wat mij betreft ver achter ons.

En dan sta je op een porno-site

Het zijn gekke tijden.

Als rechtbankverslaggever sta je zelf zelden in de publiciteit. Het gaat immers om de verhalen.

Maar een rechtbankverslaggever die op het internet verschijnt, dat is andere koek.

Ik heb het op deze site al meerdere malen gehad over de onprettige kant van het internet. Niet gehinderd door fatsoen of geweten knallen mensen van alles en nog wat op het net.

Dit kwam ik ooit tegen op het wereldwijde web. Schrik niet. Het is nogal ranzig:

http://www.sexverhaal.com/index/content/9/id/4/attr/31201

Tsja, daar sta je dan.

En het gekke is:

Ik weet wel waar dit verhaal vandaan komt. De hakkelende stijl, het gebrek aan interpunctie, de allesbepalende en overheersende rol van de ‘held’. 

Zijn handtekening staat er nog net niet onder.

Wat moet je nu met zo’n verhaal?

Moet je de politie hier daadwerkelijk mee lastigvallen en een onderzoek vragen naar de persoon die dit verhaal heeft geplaatst? Moet je dan echt een inmiddels meer dan bekend IP-nummer laten controleren? Een onderzoek waar je de uitkomst toch al wel van weet?

Of moet je het verhaal laten voor wat het is en het gebruiken als stille getuige van de donkere kant van de mens?

Ik denk het laatste.

Dit doen mensen dus als  ze ’veilig’ thuis achter de computer zitten.

Crime Scene Groningen!

Oke, ik kan er nu wel iets over zeggen.

Ik ben in het diepste geheim samen met anderen begonnen aan een bijzonder project.

Uniek voor Groningen, kan ik wel zeggen.

Ik wil er nog niet al te veel over kwijt, maar het is de bedoeling dat mijn kennis van de misdaad in de stad Groningen straks gedeeld gaat worden met een heleboel anderen.

Niet via een weblog of traditioneel via stukjes in de krant of op de radio.

Maar fysiek.

Achter de schermen wordt druk gewerkt om een en ander goed voor te bereiden.

Inmiddels is er ook al voorzichtig een website  in de lucht.

Ik vraag dan ook uw welgemeende aandacht voor:

http://www.crimescenegroningen.nl/Crime_Scene_Groningen.html

Spannend!

Hou de site in de gaten. Binnenkort meer.

Op zoek naar een moord

Ik heb eerder op dit weblog en in het Dagblad van het Noorden geschreven over het gevaar van autisten.

Dat werd me bepaald niet in dank afgenomen. Sterker: het leverde zelfs een boze ingezonden brief op in de krant.

Er zijn zelfs mensen die menen dat je überhaupt niet mag schrijven over psychiatrische patiënten.

Dat zal mij er niet van weerhouden opnieuw aandacht te vragen voor deze kwestie.

Op 23 februari 2009, zo rond lunchtijd, loopt manager Frits even een blokje om. Hij wil een frisse neus halen.

Als hij op straat langs een jonge jongen loopt, voelt hij plotsklaps een hevige pijn in zijn nek. Frits valt op de stoep en voelt in zijn nek het koude staal van een mes. Onder zijn rechteroor zit een gapend gat.

Als hij het scherpe wapen uit zijn nek trekt, blijft een deel van het metaal in zijn keel steken. Onder het hoofd van Frits ontstaat een steeds groter wordende plas bloed.

De jonge jongen met het mes heet Ralph en is achttien jaar jong. Ralph kan niet bij zijn gevoel en daar kan hij niets aan doen. Hij heeft het syndroom van Asperger. Een autistische stoornis.

De stoornis van Ralph zorgt ervoor dat hij niet goed mee kan komen in de maatschappij. Hij heeft moeite om anderen te doorgronden. Het sociale verkeer is voor hem een grote poel van tegenstrijdige signalen. Alles wat niet te verwachten valt, is eng. Problemen kan hij zelf niet oplossen.

Ondanks zijn stoornis gaat Ralph wel gewoon naar school en dat is voor hem een bron van spanning. Zijn voorliefde voor geweldsfilms maakt het er ook niet beter op. Hij raakt gefascineerd door het idee om zelf iets heel ergs te gaan doen. Misschien dat hij dan eens een keer iets voelt. Misschien dat hij dan iets van zijn spanning kwijtraakt.

Op 23 februari 2009 slaat hij toe. Gewoon op straat. Een willekeurige voorbijganger.

Zonder emotie.

Het is tijdens de rechtszaak niet prettig om te luisteren naar de slachtofferverklaring van Frits. Wat hem is overkomen, is met geen pen te beschrijven. Doodsangst, sondevoeding, doorgesneden zenuwen, een litteken van twintig centimeter. Het waarom. Die steeds maar groter wordende plas bloed op de stoep. Stemverlies.

Nog niet zo lang geleden publiceerde het Algemeen Dagblad een verhaal over de toename van psychiatrische patiënten in de maatschappij. De politie in de Randstad heeft er de handen vol aan.

De Randstad is Groningen niet.

Maar ik weet zo wel een handvol ernstige incidenten met autisten in de stad.

Een jaar een weblog

Geachte bezoekers,

Ik ben inmiddels grofweg een jaar bezig met dit specifieke weblog.

Tijd om de balans op te maken.

Voor u zit een tevreden man.

Mijn bezoekersaantallen zijn van 5 per dag, via 200, gestaag gestegen naar een dikke 400 dagelijkse bezoekers. Soms schiet de daggrafiek ineens naar de 1600.

Wauw.

Ik heb met dit weblog een nummer 1 notering gehad in de top 100 van Nederlandse WordPress-blogs. En een aantal keren stevig in de top 4. Ik deed er iets langer dan een jaar over om de toch wel magische 100.000 grens te passeren.

Ik heb een aantal vaste fans en een aantal vaste critici. Ergens pikte ik een gefrustreerde (cyber)stalker op, die ik na een forse inspanning ook weer heb verloren. Soms sputtert hij nog wat onbeholpen na.

Er zijn bezoekers die mijn nuance waarderen en mijn ogenschijnlijke provocaties op juiste waarde weten in te schatten.

En er zijn bezoekers die niet kunnen wennen aan mijn stijl en mij van alles blijven verwijten. Bijvoorbeeld dat ik regelmatig aandacht schenk aan de desastreuze plannen van de PVV.

Het zij zo. 

Het is niet mijn intentie, noch mijn aard om een ieder te plezieren. De boodschapper heeft het soms gedaan, het is niet anders.

Door dit weblog heb ik interessante mensen ontmoet en misschien een extra bron van inkomsten geregeld.

Maar bovenal schenkt dit eigen stukje internet mij buitengewoon veel plezier. Ik heb een mogelijkheid tot verdieping en duiding. Ik kan schrijven wat ik zelf wil.

Ik ben publicist, uitgever en hoofdredacteur in een.

En dat is pure rijkdom.

Rechter beschermheer voor journalist

De politierechter in Rotterdam heeft een wat mij betreft bijzonder vonnis gewezen.

De man veroordeelde de 29-jarige Abdelhakim B. voor het verzenden van twee haatmails aan NOVA-ster Clairy Polak tot een werkstraf van tachtig uur.

Op zich geen wereldschokkend vonnis, ware het niet dat  de rechter de eis van justitie bewust verdubbelde omdat Polak een journaliste is.

De rechtbank motiveerde de verdubbeling als volgt: ‘het is van belang dat journalisten ongestoord hun werk kunnen doen’.

Het verstoren van journalisten blijkt dus een reden om extra zwaar te straffen. De rechter wil de belangrijke maatschappelijke taak van de journalist niet laten verstoren.

Al eerder bleek uit onderzoek van criminoloog Bovenkerk dat journalisten vaker te maken krijgen met bedreiging. Niet alleen fysiek, maar ook digitaal.

Met dit vonnis geeft de rechter aan de journalistiek in bescherming te willen nemen tegen deze tendens.

Het is vervolgens aan de journalistiek om per individueel geval te beslissen wanneer genoeg echt genoeg is.

Moet iemand je bijvoorbeeld letterlijk met de dood bedreigen of is het al voldoende als iemand stelt eventueel gewelddadig gedrag wel uit te besteden?

Polak verklaarde in haar aangifte dat ze wel wat gewend is, maar dat het nu tijd was om aangifte te doen.

Ik ga het bewuste vonnis maar eens opvragen.

29.000 Watt

Hennepkwekerijen heb je in soorten en maten.

In Groningen komen ze meestal niet verder dan zo’n 300 tot 600 hennepplanten.

We zijn Brabant niet.

Heel soms zit er een wat aparte hennepkwekerij bij.

Onlangs ontdekte de politie in de stad een kwekerij met 26.500 hennepplanten. Stekjes. Dat is met recht een mega-kwekerij.

Een grote kwekerij verbruikt veel stroom. En veel stroom kost veel geld en valt bovendien enorm op.

Om de stroom ongezien en onbetaald naar de kwekerij te krijgen, fabriceerde de kweker zelf een draad naar zijn loods. De draad trekt 29.000 Watt van het net. Maar liefst 55 Ampere vloog continue door de leiding.

Ter vergelijking: dat is elf keer zoveel als een normaal gezin gebruikt.

De stroom werd afgetapt uit een naastgelegen studentenhuis, waar negen nietsvermoedende studenten woonden. Toen de energieleverancier een kijkje nam, constateerden ze dat de zelf gefabriceerde elektriciteitskabel een behoorlijk warmte uitstraalde.

Oef.

 Het kweken van hennep is verboden. Mag niet.

Maar ik moest tijdens deze rechtszaak steeds denken aan een zekere scheepswerf in De Punt.

Op de werf onstond brand, volgens justitie omdat de eigenaar had zitten prutsen met de stoppen. Door de brand stierven drie brandweermannen. De eigenaar werd veroordeeld voor het gerommel met de stoppen, maar kon niet worden gelinkt aan de brand.

Dat zou hier wel eens heel anders hebben kunnen liggen, dacht ik.

Want ga maar na. Een amateur die zomaar even in een druk bezet studentenhuis een extra stroomkabel legt en daar dagelijks 29.000 Watt doorheen jaagt…..

Hoe zou die in slaap vallen in de wetenschap dat hij negen grafstenen op zijn conto heeft staan?

Blijf van de journalist af!

Ik schreef nog niet zo lang geleden over het bedreigen van journalisten.

Risico van het vak.

Kan prima afgedaan worden met het huidige strafrecht.

Justitie ziet dat wellicht anders:

 Het openbaar ministerie (OM) bekijkt of er een ‘aparte status’ nodig is voor journalisten die bedreigd worden. Daarover wordt overlegd met de NVJ, meldt NRC Handelsblad. Dat kan ertoe leiden dat het bedreigen van journalisten zwaarder wordt bestraft. De NVJ pleit daarvoor. Het OM doet dat al bij bedreigingen van bijvoorbeeld ambulancepersoneel en agenten. De NVJ heeft om de aparte status gevraagd naar aanleiding van de werkstraf die de bedreiger van Clairy Polak vorige week kreeg. De straf (80 uur werkstraf waarvan 40 uur voorwaardelijk) was twee keer zwaarder dan geëist.

Bron: villamedia

 

Very Big Brother

 

 

Soms zit er een hele wereld achter een klein berichtje.

In Amerika werd op 20 oktober duidelijk dat In-Q-Tel geld steekt in een bedrijfje genaamd Visible Technologies.

Nou en, zult u zeggen. Lekker belangrijk. Moeten ze vooral doen.

Maar wacht.

Visible Technologies maakt snuffelsoftware. Programmaatjes waarmee je in social media als Twitter, blogs, Flickr en YouTube naar hartelust kunt zoeken wat je vinden wil.  

Voor wie het misschien niet weet: In-Q-Tel is de investeringspoot van een nogal machtig instituut in de Verenigde Staten.

De CIA.

Visible kruipt iedere dag over een half miljoen websites en een miljoen blogposts. De geschreven bijdragen krijgen het stempel positief, negatief of gemengd. Het programmaatje beslist zelfs of een auteur van enige invloed is op de goegemeente of niet.

We worden dus stevig in de gaten gehouden. Dat wat we schrijven is in potentie voer voor de nieuwsgierige ogen van de inlichtingendiensten.

 Eng, eigenlijk.

 

Big Brother

Nog niet eens zo heel lang geleden spraken we van het tellen van tandenborstels als het ging om steunfraude.

Wie als alleenstaande twee tandenborstels in de douche had staan, was verdacht.

Die tijd ligt inmiddels ver achter ons. Het verzwijgen van illegaal samenwonen wordt tegenwoordig bestreden met alle mogelijke middelen.

En dat gaat best ver.

Wat te denken van Erik en Alie. 70 en 64 jaar oud en allebei niet echt geboren voor het grote geluk. Gewezen trucker Erik verdraagt geen vaste vrouw in huis en Alie kan door haar beperkingen niet zo veel alleen. Ze ziet slecht en kan niet lezen of schrijven.

Ze vinden elkaar uitgerekend in het kantoor van de Sociale Dienst en besluiten voor elkaar te gaan zorgen. Ieder een eigen huis, maar wel samen de boodschappen, samen eten, samen de was en veelal ook samen de nacht. In aparte kamers, dat dan weer wel.

Erik heeft inkomsten uit een AOW uitkering voor alleenstaanden en Alie zit al sinds de jaren zeventig in de bijstand.

Ergens in de jaren 90 duikt er een anonieme melding op over het tweetal. De gemeente sleept het duo voor de rechter, maar die ziet te weinig bewijs.

Afgelopen jaar pakte de politie het na opnieuw een anonieme melding heel anders aan. Je zou het gerust rigoreus kunnen noemen. Elk stukje informatie over het tweetal werd opgevraagd. Hoeveel gas werd er verstookt? Hoeveel elektriciteit? Hoeveel water passeerde de watermeter en op welk adres stond de auto van Erik?

Er werd zelfs een heuse camera opgehangen met uitzicht op de voordeur van Alie. Acht dagen lang zag de camera Erik de woning binnenstappen om er de volgende dag pas weer uit te komen.

Om de hond van Alie uit te laten.

Er werden kerstkaarten in beslag genomen. En jawel, op de kaartjes stonden de namen van Alie en Erik. 

En verder ging de sociale recherche. Buurtbewoners, kennissen en oude huisgenoten. Allemaal moesten ze vertellen hoe het toch zat met Erik en Alie. De getuigen deden er niet moeilijk over. Natuurlijk woonden ze al jaren samen. Het officiele woonadres van Erik was slechts een postadres. Hij was er nooit.

De pinpas van Alie werd tegen het licht gehouden en onthulde dat ze meerdere keren benzine had betaald voor de auto van Erik.

Als klap op de vuurpijl presenteerde de sociale recherche een noviteit. De ondergrondse huisvuilpas van Erik werd uitgelezen en toen bleek dat hij al die tijd geen enkele vuilniszak in de grote gemeentecontainer had gestopt.

Die laatste actie verbaasde mij. Ik wist niet dat de gemeente deze informatie opslaat en desgewenst aan de politie doorspeelt.

Wat me nog meer verbaasde, was de eis van justitie.

Waar de officier van justitie normaal gesproken met een werkstraf van tussen de 180 en 240 uur op de proppen komt, klonk nu de dreigende eis van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Twaalf hele maanden.

Ik ben al ruim acht jaar rechtbankverslaggever. Maar hier schrok ik van.