Haast is dodelijk

Ieder jaar laten mensen het leven in het verkeer of raken ze ernstig verminkt. Veel ophef daarover hoor je niet. Het gaat voor ons immers bijna altijd om anonieme slachtoffers. We vinden het verschrikkelijk, maar halen onze schouders op en gaan door. Automobilisten die een dodelijk slachtoffer op de weg zien liggen, schrikken even. Om 300 meter verderop weer de voet stevig op het gaspedaal te drukken. The show must go on.

Maar achter ieder dodelijk slachtoffer hangen tientallen aangetaste levens. Vaders, zonen, grootouders, kinderen. Voorgoed de naiviteit voorbij. Allemaal weten ze ineens hoe dodelijk het verkeer kan zijn en hoe snel een ongeluk in een klein hoekje zit.

Ik fiets iedere week met mijn zoon door de stad. Zo rond spitsuur, zowel in de ochtend als in de middag. Ik zie altijd mensen met dringende haast. Forenzen die op tijd op hun werk komen veel en veel belangrijker vinden dan de verkeersveiligheid. Vrachtwagenchauffeurs die enkele tonnen dood gewicht probleemloos langs hyperactieve kinderen draaien. Fietsers die 3 seconden tijdwinst preferen boven het veilig wachten voor een aanstormende vrachtauto.

Maar ik zie en hoor ook regelmatig nabestaanden die een geliefde hebben verloren. Een slachtofferverklaring van een vader die zijn zoon ineens kwijt is. Het gaat je door merg en been.

Niet veel later hoor ik hoe een officier van justitie aankijkt tegen een dodelijk ongeluk. Nog veel later oordeelt de rechter. En bijna altijd is er sprake van een verwijt. Kort samengevat: als de voor het ongeluk verantwoordelijke automobilist/motorrijder het anders had gedaan, dan was er nu niemand dood. Met recht een dodelijke conclusie. Voor slachtoffer en dader.
En dan te bedenken dat bij veel dodelijke ongelukken haast direct of indirect een rol speelt. ‘Ik zag hem niet, hij reed ook zo snel’, of: ‘Ik heb wel gekeken, maar ben niet eerst gestopt toen ik afsloeg’

Het mag dan ook geen verwondering wekken dat ik me iedere week tijdens de spits lichtelijk depressief door het verkeer wurm. Allemaal haast en niemand die stil staat bij de gevolgen van ondoordacht en geconditioneerd handelen. Een ongeluk is toch immers een ongeluk?

Helaas, ongelukken ontstaan niet. Ze worden veroorzaakt.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: