De tranen van een verdachte

 

Ik kan er niets aan doen.

Maar ergens heb ik het gevoel dat vrouwen er altijd beter vanaf komen in de rechtszaal.

Af en toe zie ik voor mijn ogen eng opdoemende celstraffen veranderen in hanteerbare werkstraffen.

Omdat de kinderen niet de dupe mogen worden, bijvoorbeeld.

Op zich allemaal best logisch. Maar toch wringt er ergens iets.

Disndagochtend zat ik bij een strafzaak over te hard rijden. Voor me zat Loes uit Appingedam.

Een verpleegkundige met haast.

Op de ‘boerenweggetjes’ waar zij langs moet, is er altijd wat. Trekkers, vrachtwagens. Altijd oponthoud.

Als de mobiele blokkades eenmaal weg zijn, gaat het gas er op. Dertig te hard. Soms vijftig. Gewoon. Om nog even snel tijd in te halen.

Loes is niet dom. Ze weet dat het niet mag en krijgt ook regelmatig boetes. Maar ze kan zich toch niet beheersen.

Zelfs niet toen ze door een rechter werd veroordeeld tot een voorwaardelijke rijontzegging van acht maanden. Dat heet in rechtersjargon met recht een allerlaatste kans.

Maar Loes trapte er niet in en stoof ondanks de waarschuwing toch weer vrolijk met 120 kilometer per uur over de provinciale weg.

Om net zo makkelijk opnieuw weer een uitnodiging te krijgen van de rechtbank in Groningen.

En daar zat Loes dan op een dinsdagochtend in maart. Enigszins ongemakkelijk, maar toch nog wel aardig relaxt. Ze had niet de moeite genomen een advocaat in de arm te nemen.

Oke, het was niet goed. Dom zelfs. Maar er zijn toch wel ergere dingen in de wereld? Automobilisten die met een slok op in de auto stappen of asociaal rijden? Dat is pas erg.

En toen kwam de eis van de officier van justitie (een vrouw, overigens)

Het rijbewijs een vol jaar kwijt. Hoe moet justitie haar rijgedrag anders corrigeren? Mevrouw moet het nu maar eens voelen. We blijven niet bezig.

Met de eis kwamen ook de tranen. Dit had Loes niet verwacht.

‘Ik schrik er van. Hoe moet dat nu met mijn werk? Dit vind ik wel een erg harde straf.’

Haar relaxte houding maakte niet alleen plaats voor verdriet, maar ook voor spijt. En voor een smeekbede. Tot drie maal toe smeekte ze de (mannelijke) rechter haar nog een kans te geven.

‘Geef me alstublieft nog één kans. Ik wil laten zien dat ik wel geleerd heb’

Tsja, berouw komt na de zonde. En wat deed Loes met die eerdere laatste allerlaatste kans? Toch ook niets?

Zo hield de rechter eerst nog streng vol.De tranen negerend.

Maar ergens leek er iets van zijn strenge houding af te brokkelen. Schoof hij wat ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer.

‘Ik zie dat u het er moeilijk mee heeft’  

 Van de geeïste jaar rijontzegging bleven vier maanden over.  En acht maanden voorwaardelijk. Plus een boete van 385 euro.

Ik zal op deze plek niet beweren dat een kantonrechter in Groningen gevoelig is voor de tranen van een vrouw.

Ik heb daar geen wettig bewijs voor.

Maar het leek er wel verdacht veel op.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: