Ook ik ben een boef

Mijn baas

Mijn baas

 

Ik schrijf bijna dagelijks over de fouten van een ander en dat is best eenzijdig. Het is dan ook hoog tijd om mijn eigen fouten eens openbaar te maken.

En die zijn er.

Zo werd ik al eens door de militaire kamer van de rechtbank in Arnhem veroordeeld (waarom met je handen het licht uit doen als je het ook uit kan schieten).

En door de politierechter in Groningen. Vuilniszakje.

Van beide zaken lig ik ’s nachts niet bepaald wakker.

Er is echter iets waar ik wat meer moeite mee heb.  

In de zomer van 2000 trok ik met een oude Ford Falcon Stationwagon door Australie. Ik was al ruim tien maanden onderweg en veel geld had ik niet meer in kas. Ik leefde zo zuinig mogelijk, sliep zelfs wekenlang iedere nacht achter in de auto, ergens in de woestijn. Alles om geld uit te sparen. Voor het donker werd (en de kangaroes actief), sprokkelde ik hout bij elkaar voor een bescheiden vuurtje. Een blikje aardappelen en doperwtjes in de vlammen, even wachten tot het vocht kokend uit het blik spoot, en klaar was de lunch.

Het waren stuk voor stuk bijzondere, maar ook erg koude nachten. Woestijnen hebben namelijk nogal de neiging af te koelen als de zon weg is. 

Maar wat voelde ik me gelukkig als ik in de morgen mijn eerste kopje koffie kon drinken, zo van een vers gestookt vuurtje. Dat gevoel dat je helemaal niets hoeft die dag. En de volgende dag. En de week daarop. Het heeft iets bevrijdends als je bij het wakker worden niet weet waar je heen gaat en je agenda nog maandenlang leeg is.

Die bevrijding begon echter te klemmen toen ik me realiseerde dat het geld echt op was. In Australie betekent dat net zoals elders op de wereld: werken voor je centen. Op de kaart zag ik het laatste fruitteeltdorpje waar je met wat inzet nog wel wat kon verdienen: Carnarvon.

Ik kwam terecht bij een Kroatische boer en zijn Zuid-Amerikaanse vrouw. Plus hond.

Een vrolijk stel. Harde werkers, ook. Leuk accent.

Iedere morgen vertrok ik, hotsend en klotsend achter op de trekker, met de boer naar zijn velden. Eerst verse basilicum knippen, de rest van de dag op een speciale ‘crawler’ tomaten plukken. Centimeter voor centimeter langs rijen tomaten. Lange, warme en stoffige dagen. De boer en ik, wij spraken niet veel. Drie keer per week denderde de grote vrachtwagen van de inpakfabriek over de stoffige oprit en die truck moest en zou iedere keer stampvol weer weg. Er moest dus gewerkt worden. Krat na krat na krat.

Misschien is het wat theatraal gesteld, maar ik hield van dit ‘simpele’ werk. Er zit iets gelukzaligs in het letterlijk aanschouwen van het resultaat van je arbeid. Kratten vol tomaten. Stapel na stapel in een boerenschuur. En dan weten dat die volle kratten er zonder jou niet zouden zijn geweest. Zeer bevredigend.

Wat de boer niet wist, en ik hem niet durfde te vertellen, was dat ik illegaal was. Ik was Australie binnen gekomen op een toeristenvisum en mocht officieel geen tomaat aanraken. Een man als Wilders zou wel raad hebben geweten met mijn status.

Mijn keurig aan de Kroaat overhandigde belastingnummer (IRD) was mij niet gegeven door de Belastingdienst, maar door een collega-backpacker uit Engeland. De laatste twee cijfers had ik zelf maar bedacht.

Op dat moment voelde ik geen schaamte of spijt. Eerder angst. Maar wat maakte het uit? Ik wilde verder reizen, moest nog naar Azie en had toch geld nodig?

Na ruim drie weken tomaten trok ik verder. Er stond weer geld op de bank. Als je de handen uit de mouwen wilde steken, was er best goed geld te verdienen op het platteland.

Mijn reis ging door, maar ik ben de Kroatische boer nooit vergeten.

En ik vraag me nog steeds af. Zou de man later last hebben gekregen met de Belastingdienst? Moest hij een heftige boete betalen?

Ik hoop het niet en ergens denk ik dat het wel mee zal vallen ook. Australie was in 2000 een erg relaxt land. Te groot ook om goed te controleren.

Maar voor het geval hij er toch iets van heeft gemerkt.

En negen jaar te laat:

Sorry, mate.

2 thoughts on “Ook ik ben een boef

  1. Ik maak nog elke dag fouten. Soms kleine en soms grote.

    Maar met sommige ( ‘grote’ of ‘kleine’ ) blijf je in je maag zitten inderdaad 😦

  2. Hadden ze in 2000 in Australië eigenlijk al wel een belastingdienst?

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s