Je vonnis

 

Hoe voelt het om te moeten horen dat je de komende twaalf jaar in de cel zit?

Ik was vandaag bij de uitspraak in de zaak Ad Dillen.

De 40-jarige Dillen werd in juli op de straat voor zijn huis door zijn hoofd geschoten door zijn overspannen buurman Gerard van D.

Spelende kinderen, waaronder de 14-jarige zoon van Gerard, zagen alles gebeuren. Van dichtbij.

Na de moord achtervolgde Van D. een tweede buurman tot in zijn huis en schoot hem daar letterlijk dwars door de buik. Op de weg terug naar zijn woning vuurde Van D. een kogel af op een derde buurtgenoot. Gerard had het helemaal gehad met de pesterijen in de buurt. Alles moest stoppen.

De schutter hoorde vandaag om 13.23 uur dat hij de komende twaalf jaar in de cel zit.

Normaal gesproken luister ik aandachtig naar het vonnis. Nu niet.

Ik hield mijn ogen gericht op Van D. en vroeg me af waar hij aan dacht. Zo zittend in zijn spijkerbroek en zwart trainingsjasje. Het haar in een ouderwets matje. Rood-witte Nikes om de voeten.

Gerard zat wijdbeens in zijn stoel. Het hoofd gebogen. Zijn ellebogen lagen  op de wat hoge stoelleuning, waardoor zijn schouders  hoog onder zijn hoofd kwamen te staan. Hij had zijn handen ineengevouwen. Het leek wel of al zijn spieren strak stonden.

Er zat niet veel beweging in Gerard. Alleen zijn duimen wreven nerveus over elkaar.

Op het moment dat de rechter het woord straf uitspreekt, kijkt hij voor het eerst op. Zijn hoofd komt omhoog, maar zijn ogen slaat hij al snel weer dicht als hij merkt dat de rechter nog niet toe is aan de einduitslag.

Bij het benoemen van zijn persoonlijkheidsstoornis toont hij voor het eerst emotie door zijn wenkbrauwen omhoog te trekken. Het lijkt een mix van verbazing en verontwaardiging.

Als de rechter aangeeft dat hij op klaarlichte dag heeft geschoten en in het bijzijn van spelende kids, begint zijn hoofd te schudden. Ik weet niet of hij zich nu ergert of schaamt. Als de rechter spreekt over de enorme gevolgen voor de nabestaanden plukt hij zenuwachtig aan zijn mond.

En dan is daar de straf. Nu gaan de ogen wijd open. Achttien jaar cel.

Gerard slaat zijn ogen dicht en knikt dan even met zijn hoofd. Ergens lijkt er, hoe gek dat ook klinkt, een soort van opluchting waarneembaar. Misschien is het gelatenheid.

Justitie had twee weken geleden 24 jaar geeist.

4 thoughts on “Je vonnis

  1. Wat is twaalf jaar zitten vergeleken bij het levenslange leed van de nabestaanden o.a. de kinderen.

  2. @Henk en Joker,

    Hoe je het ook bekijkt. Twaalf jaar is een hele lange tijd. Waar waren wij twaalf jaar geleden? Wat hebben we in die tijd allemaal kunnen doen en bereikt?

  3. Twaalf jaar is lang. Probeer je maar eens voor te stellen hoe lang een week politiecel al duurt! Dat vermenigvuldigen met 12 x 52…….

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s