Rot op, persmuskiet!

 

Morgen presenteert criminoloog Frank Bovenkerk een rapport over agressie tegen journalisten.

Kort gezegd staat er in dat verslag te lezen dat agressie tegen journalisten (met name fotografen) is toegenomen. En dan met name bij de regionale journalistiek . Meer dan de helft van de ondervraagde reporters/fotografen heeft ooit te maken gehad met fysieke agressie of bedreiging.

Ook ik behoor tot die categorie.

Toch kan ik niet zeggen dat ik bang ben als ik mijn werk doe. Integendeel. Ergens verwacht ik toch dat ik mijn mannetje wel sta als iemand vervelend gaat doen.

Deze gedachte heeft weinig te maken met een imposant voorkomen of jarenlange professionele gevechtstraining in de meest dodelijke en effectieve krijgskunsten. Ergens heb ik het (wellicht valse) idee dat als iemand mij onrecht aandoet, ik fysiek niet de makkelijkste ben.

Maar misschien hou ik mezelf wel gigantisch voor de gek. Zou niet de eerste keer zijn.

Meer in zijn algemeenheid merk ik wel dat de agressie in de samenleving toeneemt. Met name verbaal zijn wij Nederlanders probleemloos van de op zich prijzenswaardige mondigheid afgegleden naar lomp, onvoorkomend en onfatsoenlijk gedrag. De aanwezigheid van velen op het super impulsieve internet heeft daar zeker geen positieve bijdrage aan geleverd. Als je de publiciteitsdrempel van weleer weghaalt, krijg je soms ook het schorriemorrie binnen.

Zo leuk zijn wij Nederlanders niet.

Gek genoeg werden mijn ogen geopend in de zomer van 1999, in een klein plaatsje in Nieuw-Zeeland. Ik werkte daar in een internationaal team en deelde mijn als normaal veronderstelde mondigheid en zwarte humor slechts met een stel uit Wales. De rest van het mondiale gezelschap moest niet veel van ons hebben. Onze trots gepresenteerde mondigheid en directheid werd door de Canadezen en Aziaten steevast en unaniem uitgelegd als lomp. 

Toen vond ik dat raar en ongepast. Nu denk ik dat ze best een punt hebben. Wij Nederlanders nemen fysiek en verbaal letterlijk veel ruimte in. Wie in Bangkok door de nauwe straatjes loopt, zal  niemand in zijn of haar weg vinden. In de relatief ruime Herestraat is het meer regel dan uitzondering.

Ik merk het ook in mijn contacten met de mensen waar ik over schrijf. Waar vroeger iemand nog wel eens enigszins vriendelijk kwam vragen waarom zijn verhaal in de krant stond, begint men nu meteen te dreigen met juridische stappen of erger.

Begrijp me goed, ik ga daar niet onder gebukt. Als rechtbankverslaggever moet je een dikke huid hebben. Mijn onderwerpen zijn zelden blij met mijn schrijfsels. Ik accepteer dat en begrijp dat mensen boos worden. Ook als dat niet terecht is.

Ik kan alleen niet zoveel met die boosheid. Zeker niet als het ongericht is en emotioneel. Emotie is vaak de vijand van de waarheid.

Maar: als journalist moet je de dingen ook niet groter maken dan ze zijn. Ik trek de grens bij fysieke agressie, maar verbaal geweld hoort nu eenmaal bij je werk.

En dat gaat niet alleen op voor journalisten.

Mensen die ergens voor staan of een uitgesproken mening hebben, krijgen te maken met tegenstand.

Zo werkt het nu eenmaal en dat moet je accepteren.

Ik zou het nog wel scherper willen formuleren. Iemand die de moeite  neemt veel energie in je te steken door je fanatiek uit te schelden of consequent te bestrijden, neemt je serieus. Eigenlijk is het zelfs een verkapte vorm van waardering.

Je doet er toe.

Therefore if thine enemy hunger, feed him; if he thirst, give him drink: for in so doing thou shalt heap coals of fire on his head.

10 thoughts on “Rot op, persmuskiet!

  1. Mooi gesproken, Chris. Je bent niet alleen een mooie schrijver, maar ook nog eens een wijs mens. Ik vind je weblog een verademing in de verschraalde internetwereld waarin wij leven. Wil je niet een keer een borrel met me komen drinken?

  2. Het klopt wel wat je zegt. Ik woon al jaren in Zwitserland en daar is beleefdheid een hoog goed. Kritiek geven ja, maar in een beleefd jasje, en met een zekere bescheidenheid. Ik voel me daar wel in thuis.

    “De Nederlander” reflecteert niet, maar neemt eenvoudigweg aan dat hij of zij over alles een vreselijk interessante mening heeft die de hele wereld dient te weten, en speciaal in het buitenland willen we graag laten zien hoe modern, cosmopoliet en goed gebekt we wel niet zijn. Het spreekt dan voor zich dat je (terecht) als blaaskop gezien wordt.
    Ik generaliseer hier natuurlijk, “de Nederlander” bestaat niet.

    Maar net zoals je schrijft, verergert het internet deze eigenschappen. Grof, boers, schelden, geen waarheid boven de eigen mening, en die mening is vaak gebaseerd op 3 minuten googlen, of napraten wat op de snelle sites wordt gecommuniceerd. Internet=snelheid, snelheid en overal een mening over hebben is cool.
    Reflectie, belezenheid, bescheidenheid, wijsheid, zijn daarbij waardes van gisteren, en deze waarden worden naar mijn mening met het spreekwoordelijke badwater weggegooit.

  3. Mooi gezegd, Ronald. Spijker op de kop. Niets meer aan toe te voegen.

  4. In dit stuk van je Chris, mis ik toch 1 ding.
    En dat is, dat je hier in Nedeland heel ver kunt gaan, als het om de vrijheid van meningsuiting gaat.

  5. @willeke:

    Je kunt in Nederland best ver gaan. Maar er is een grens en die wordt (met name op het internet) vaker overschreden dan menigeen denkt.

    Bovendien gaat dit stuk over verbale en fysieke agressie. Allebei zijn ze gewoon bij wet strafbaar gesteld.

  6. Je mag hier ook wel langskomen als je een borrel meebrengt 😀

  7. @Henk: is die uitnodiging voor cassandra of voor mij?

  8. Onroerend verhaal Chris!!
    Ik herken dit heel erg goed uit mijn eigen omgeving,helaas kan ik mij geen enkele voorstelling maken met het bovenstaande verhaal.Een aantal vriendinnen vinden het geweldig om een aantal malen per jaar met mij na de zwarte markt gaan. Nu zal jij net als mij denken waar gaat dit over. Ik heb de pech dat ik 2.04 cm meet en in omvang mijn lengte niet benadeel. De dames merkten op dat als ik voorop liep, zij alle ruimte kregen van de overige bezoekers.
    Maar ik denk dat jij in geval van fysiek geweld meer te vrezen hebt van mensen van jouw eigen postuur en wannabee boefjes. Die zullen jullie russen het bloed wel kunnen drinken.
    Maar iemand die gewoon zijn ding doet, die brand zijn vinger echt niet aan een rus. Ik heb zelf ervaringen gehad met reporters als H.S en HJK. Die mensen weten dat ik op hun spuug, vooral op de televaag.Uiteindelijk krijg je van een rus meer respect dan van de omgeving, dat is de kracht, en zwakke plek van de persoon die kiest voor dit beroep.
    Een rus heeft denk ik meer last van de korte lontjes dan de normale man die af en toe niet bij de les was en justitie de kans heeft gegeven een zaak te starten.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s