De grondwet van Oerol

 

Vandaag was een bijzondere dag op de rechtbank.

Zo’n dag waarop er van alles aan de hand is. Van die dingen die je eigenlijk nooit verwacht.

Zo was er een verdachte die weigerde om uit zijn cel onder de rechtbank te komen. Hij was het niet eens met de gang van zaken en wilde eerst zijn dagvaarding zien voor hij de rechters onder ogen zou komen. Zijn advocaat was op vakantie.

Als rechtbankverslaggever zit je dan toch anders in je stoel. Ergens verwacht je een boom van een vent die briesend en wel de rechtszaal binnenstormt en wel even orde op zaken stelt.

Dat was niet het geval.

Toen de man zijn verzet had gebroken en de deur van de rechtszaal open ging, rolde een klein mannetje met rolstoel en al de zaal in. Hij deed me denken aan een piraat. Woeste haardos, baardje. Guitige blik.

Op standaard vragen van de rechter gaf hij bijzondere antwoorden.

Wie bent u?

Ik ben gedetineerde 509306.

Waar zit u nu? (in welke gevangenis -ck)

Ik zit nu voor u in de rechtszaal.

Kan het zijn dat het openbaar ministerie u formeel kent als de heer Coen van de Weterings?

Ik sta ook wel bekend als Marco Polo. Ik heb een Chinees paspoort. Op mijn celdeur staat Michael, overigens.

Echt veel wijzer werd de rechter er daarna ook niet meer van. De man wordt verdacht van belaging, vernieling en afpersing, maar hij ziet dat zelf heel anders.

Ik heb me gehouden aan de grondwet van Oerol.

Het was ongetwijfeld niet zo bedoeld, maar de rechter ging voorwaar mee in de gekke sfeer. Toen de rechtbank zich terugtrok voor beraad, voegde hij de gehandicapte verdachte toe ‘vooral te blijven zitten’.

Tegen de middag werd de dag treuriger. Voor de rechtbank stond een 24-jarige vrouw die voor de derde keer was betrapt op gedoe met drugs. Waaronder export. Maar Erica zou haar leven beteren, had nu een normale baan gevonden en hoopte dat haar nieuwe werkgever nooit zou weten wat ze ooit had gedaan. De werkstraf die Erica hoorde eisen, zou dat plan gelukkig niet doorkruisen. Monter stapte ze met haar vriend de rechtszaal uit. Ze kon nu met een schoon gemoed de zomervakantie in.

Dacht ze.

Welgeteld 24 seconden mocht ze hopen. Toen overhandigde de parketpolitie haar een papier en nam haar mee. Er stond nog een celstraf van 90 dagen open.

Zo heb je een baan en een vakantie. Zo is alles weg.

De rechtbankdag eindigde agressief.

Op de publieke tribune zat een boer. In de beklaagdenbank een makelaar. De laatste had de eerste 300 duizend euro lichter gemaakt. De boer hield de hele rechtszaak met enige moeite zijn mond. Af en toe ontsnapte er een wolkje stoom. Pas toen de makelaar opstond om de zaal te verlaten, ging het mis.

Ik vond de luidkeels uitgesproken ‘Dikke Deugniet’ eigenlijk heel beschaafd.

Niet veel later dreigde het alsnog uit de hand te lopen. Sterker: de aanwezigheid van een doortastende agente van de parketpolitie heeft de makelaar op zeker een paar forse kneuzingen gescheeld.

Als een dief in de nacht verliet hij de rechtbank. Onder begeleiding, door de kantine en via de achterdeur.

Ik moest toch even denken aan een incident een paar weken geleden. Eigenlijk moest de makelaar toen al terecht staan. Zijn rechtszaak ging echter niet door omdat hij op ongelukkige wijze tegen de wc-deur van de rechtbank knalde. Out.

De makelaar zal geen beste herinneringen hebben aan de rechtbank in Groningen.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s