Bronnen

 

Journalisten die werkzaam zijn ‘in de misdaad’, hebben er allemaal mee te maken.

De betrouwbaarheid van bronnen.

Of het nu gaat om een moord of een ernstige zedenzaak, de wildste geruchten komen bijna meteen op gang. Iedereen heeft een verhaal.

Maar wat is waar en wat niet? Wie is betrouwbaar en wie absoluut niet? Hoe brouw je als journalist een verhaal op basis van emotionele getuigen en verdachten of slachtoffers met een duidelijk belang?

Ik moest daar laatst weer aan denken toen ik mijn verhalen over de driedubbele moordaanslag aan de Lijsterbeslaan teruglas. In die zaak kreeg ik  informatie uit beide kampen. Aangrijpende verhalen uit de hoek van de slachtoffers en emotionele informatie uit de hoek van de dader.

Wat is waar als emotie alle filters wegslaat?

Het is lastig om uit die brij aan verhalen de waarheid te halen. Als die al bestaat.

Maar dat is niet alles.

De misdaadjournalistiek trekt rare vogels. Paragnosten bijvoorbeeld die ‘aanvoelen’ wie schuldig is. Ze claimen zelfs heel wat misdaadzaken in Nederland op te hebben gelost. Gek genoeg weet de politie geen enkel individueel geval op te noemen.

En wat te denken van de zogenaamde tipgevers. De hobby-speurders. Mensen die om een of andere vage reden denken te weten wie de moordenaar is en dat overal aan de grote klok wensen te hangen. Vaak hebben ze niet eens een idee waar de klepel hangt, laat staan dat ze die vermaledijde klok kunnen vinden. Ze lijken soms slechts op de aandacht te kicken en beseffen niet wat ze nabestaanden aan kunnen doen.

Sommige ‘tipgevers’ gaan daar heel ver in. Claimen bijvoorbeeld op het internet binnenkort een misdaadzaak eigenhandig op te lossen. En deinzen er zelfs niet voor terug om daarbij trots te vermelden dat ze samenwerken met superspeurder Peter R. de Vries.

Misschien een effectieve tactiek om jezelf groter te maken dan je werkelijk bent. Want welke internet-gebruiker zoekt nu contact met Peter R. de Vries om dit eens uit te zoeken?

Terwijl een simpel belletje toch genoeg is om te weten wat je eigenlijk al vanaf het begin wist.

Aandacht.

Schrijven over een misdrijf nog voor een rechtszaak meer duidelijkheid brengt, is mede door de onbetrouwbaarheid van sommige bronnen een tricky zaak. Toen ik samen met Peter Steinfort voor RTV Noord een reportage maakte over een man die volgens ons betrokken was bij een dodelijke steekpartij, moesten we dat louter doen op basis van bronnen. De politie had hem nog niet opgepakt. Ze wilden hem niet eens aanmerken als verdachte.

Op zo’n moment trek je een enorme wissel op je beoordelingsvermogen. Hoe betrouwbaar zijn de bronnen? Heb je aan een half woord of een vage toezegging echt genoeg? Weet de voorlichter echt niets of laat hij het achterste van zijn tong gewoon niet zien?

In de misdaad weet je het nooit helemaal zeker.

Maar de echte gekken haal je er gelukkig wel uit.

3 thoughts on “Bronnen

  1. Drie maal raden wie overal blaat samen te werken met Peter de vries, als dat onze vriend A.S niet is..

  2. Maar even serieus: ik denk dat wanneer je maar lang genoeg in de verslaggeverij zit, je leert om onderscheid te maken tussen wat reeël is en wat niet.

    Als je dat onderscheid niet kunt maken, moet je er gewoon niet over schrijven.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s