‘Ik ben een harde klootzak’

Henk (52) werkt zes dagen per week van vroeg tot laat om zijn vier kinderen te kunnen onderhouden. Op zondag zit hij trouw in de kerk.

Volgens Henk is de kortste weg tussen twee punten een kaarsrechte lijn. Hij houdt van regels, geboden en verboden. Geen gezeur.

De kinderen van Henk weten wanneer nee nee is en ja ja.

Hij noemt zichzelf desgevraagd ‘een harde klootzak’.

Henk is geen type om uit te dagen of te provoceren. Hij is lang en fors. Zijn handen lijken – excuus voor het vreselijke cliché- inderdaad op kolenschoppen.

Voor mij zit het slachtoffer van Henk. Een 12-jarig meisje. Klein van stuk. Haar tengere lijf trilt gedurende de hele rechtszaak onophoudelijk. Astrid.

Als Astrid haar bekertje water in haar handen neemt, zie je een bekertje met vingers. Als Henk zijn bekertje pakt, verdwijnt die volledig uit het zicht.

Achter me snottert de (bijstands)moeder van Astrid zich een weg door het in eerste instantie moeizaam verlopen verhoor van Henk.

Henk benadert de rechters met een vreemd genoeg wat aandoenlijke vijandigheid. Het is duidelijk hoe hij over de zaak denkt en hij laat zich door die nieuwsgierige rechters niet van de wijs brengen. Als de plaatselijke jeugd hem niet maandenlang lastig had gevallen, dan had hij dit meisje nooit aangevallen.

Zij was die avond blijven staan en dat was haar niet best bekomen. Ik denk niet dat ze had verwacht dat Henk achter de voordeur zou staan. Wachten tot er weer een onverlaat aan zou bellen.

Toen de bel ging, rukte hij de voordeur open en greep hij naar het lange haar van Astrid. Hij sleurde haar mee naar een lantaarnpaal en gaf haar met zijn enorme kolenschoppen een paar ongenadig harde klappen. Volgens getuigen werd Astrid bovendien hard tegen de benen geschopt. Tengere Astrid schreeuwde nog om genade, maar Henk ging door.

Toen hij haar uiteindelijk losliet, wankelde het bloedende meisje naar haar groepje terug. Op de terugweg naar huis viel ze nog twee keer flauw.

Het incident levert Henk een fikse dagvaarding op. Poging tot het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Met voorbedachte rade. Alles bij elkaar goed voor een – op papier- maximale gevangenisstraf van acht jaar.

Het verhoor door de rechters levert een rare achtbaan van emoties op. Henk slaat verbaal wild om zich heen. Meent dat het eigenlijk Astrid is die vandaag op zijn stoel zou moeten zitten en ‘bedankt’ haar moeder vol afkeer voor de rechtszaak die hem nu overkomt. 

Tot Henk breekt.

Een van de rechters is het gelukt om door zijn harde pantser te breken. Door hem simpel te vragen of hij wellicht niet andere problemen heeft.

Ellende, waardoor hij zo hard is geworden.

Dat blijkt het geval. Henk is naar eigen zeggen zo hard gemaakt door een verblijf in een psychiatrische inrichting. Toen hij 21 jaar was en zijn zus stierf.

Het hoofd van Henk zakt op zijn borst en hij huilt. De norse man gebroken.

Om niet heel veel later opnieuw oorlogstaal uit te slaan als hij de eis hoort. Tweehonderd uur werkstraf plus een schadevergoeding van drieduizend euro voor Astrid.

‘Dan komen zij er weer bekaaid vanaf!’, zijn de laatste woorden van een opnieuw bozige Henk.

5 Responses to ‘Ik ben een harde klootzak’

  1. antoni schreef:

    Haar tengere lijf trilt gedurende de hele rechtzaak onophoudelijk

    Gatverdemme Chris, wat een horror in die rechtbank waar je verslag van geeft. Hoe kan dit allemaal? Is die rechter wel goed bij zijn hoofd? Wat heeft Henk gedaan met de 12 jarige? Was toch niet zijn eigen kind?

  2. karin schreef:

    Ik vindt dat je goed ken schrijven. Daar zou je meer mee moeten doen.

  3. Dee schreef:

    @Antoni: wat bedoel je met: Is die rechter wel goed bij zijn hoofd. Wat heeft de rechter gedaan, dat je je dit afvraagt?
    Bedoel je misschien: waarom laat hij dat kind toe bij de behandeling van de strafzaak tegen deze verdachte?
    In beginsel worden minderjarigen niet bij een zitting toegelaten (zonder begeleiding). Maar in dit geval is het meisje slachtoffer en dan is zij welkom.

  4. Lijkt me een gepaste straf. Kennelijk hebben de kinderen hem gesard voor langere tijd. Evenwel moet je van kinderen afblijven,.. zeker als ze niet van jou zijn.

  5. antoni schreef:

    Chris en Dee
    Met excuse was ik net in de gelegenheid tot verdere berichten de laatste week, dus hierbij alsnog:

    Ik las door een fout in de weergave van het artikel op de monitor alleen het begin van het artikel, en dacht dat het korte stukje inderdaad wilde laten zien dat een kind van 12 als slachtoffer niet thuis hoort in de rechtszaal in een directe confrontatie met de dader. Dat zij welkom is in de rechtszaal als slachtoffer is mi een vorm kindermishandeling.

    Er waren voor de dader mogelijkheden om te klagen, bij school, ouders etc. Die straf voor zoiets is gering maar dat vind ik geen punt. Hij hoeft ook niet opnieuw opgenomen te worden in een kliniek met platspuitende psychiaters maar enige begeleiding om te leren met zijn agressie om te gaan kan geen kwaad denk ik, maar daar zal wel niet aan gedacht zijn. Een financiele beloning voor dat kind is goed maar de persoonlijke excuses van de dader aan haar in een goed voorbereide sessie is nog veel belangrijker.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: