Verplichte opvoedtest

 

Zou het in Nederland mogelijk zijn om ouders verplicht een opvoedtest te laten ondergaan?

Om te kijken of ze wel goed in kunnen schatten wat hun kinderen nodig hebben?

Het antwoord is zeer verrassend. 

De test is er al.

Corina is een alleenstaande moeder. Hulpverleners vermoeden dat ze psychiatrische problemen heeft. Haar 13-jarige zoon Richard heeft een verstandelijke beperking en het syndroom van Down.

De beperkingen van Richard zijn voor Corina geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Zij wil het beste voor hem en probeert dan ook het beste uit hem te halen. Er zijn regels thuis en Corina wil dat Richard genoeg bagage meekrijgt om later ‘redelijk zelfstandig’ te kunnen leven. Ze is dan ook streng voor de jongen.

Je zou kunnen zeggen dat Corina hoge eisen stelt aan Richard. Zij ziet wat andere mensen weigeren te zien. Potentie.

Toen de anderen haar vertelden dat Richard nooit zou leren zwemmen, kwam zij in actie. Inmiddels kan Richard prima zwemmen.

De houding van Corina liep in de gaten bij de hulpverleners. Die vonden en vinden dat het risico van overvraging op de loer ligt. Weet Corina eigenlijk wel wat Richard aan kan en wat hij nodig heeft? Heeft zij voldoende opvoedcapaciteiten om Richard te geven wat hij echt nodig heeft? Is ze niet veel te streng voor de jongen, die net als ieder kind ook gebaat is bij positieve aandacht en niet altijd maar geconfronteerd dient te worden met wat hij niet kan of niet goed doet?

Inmiddels vertoont Richard wat afwijkend gedrag op school. Dom en negatief. De vraag rijst of dat komt door de overvraging van de moeder of de al aanwezige handicap van Richard.

De hulpverlening heeft niet alle antwoorden, maar denkt wel dat de ontwikkeling van de jongen in gevaar komt door de hoge eisen die de moeder aan hem stelt. Een onderzoek naar de opvoedcapaciteiten van de moeder zou dan ook aangewezen zijn.

Op 27 januari beveelt de rechtbank in Groningen het onderzoek (ambulant) naar de opvoedcapaciteiten van de moeder.

De opvoedtest bestaat.

25 thoughts on “Verplichte opvoedtest

  1. Chris,
    kun je er op enerlei manier een vinger achter krijgen wat we ons bij dat onderzoek moeten voorstellen?

    Ik zal mijn bedenkingen vermelden;

    Iemand die te goed snapt waar zij mee bezig is, snapt ook die vragen en zal die manipuleren.
    Iemand die niet zo doortrapt is, maar gevoelsmatig goed bezig met het eigen kind, zal mogelijk door vragen over fictieve situaties gaan zoeken naar antwoorden die dan juist niet vanuit dat gevoel komen.

    Weinig kansen voor een objectieve en rechtvaardige bepaling, en bergen kansen op de zoveelste misser ten koste van ouders en kind. Eng!!!!

  2. Persoonlijk vind ik dit een vreselijk iets.

    Ouders met gehandicapte kinderen worden altijd in hokjes geplaatst. Ze doen het niet goed, zijn overbezorgt, overbelast, nemen niet genoeg tijd, nemen teveel tijd enzv.

    Wat niemand beseft is dat op het moment dat je kindje geboren wordt en het niet “gewoon” gezond blijkt te zijn je als ouders vanaf dat moment geleefd wordt, aan het overleven gaat, aan het vechten voor alle hulp en zorg die het nodig heeft (ja echt in dit o zo mooie land moet je vechten voor datgene wat je kind nodig heeft), of je nu alleen bent of samen, je moet de race van de dood zien te winnen en daarna de gevestigde orde laten zien dat ook jouw kindje een recht op leven heeft net als alle “gewoon” gezonde kinderen, je moet zelfs uitleggen waarom jouw gehandicapte kind op 12 jarige leeftijd nog thuis woont en niet in een instelling zit.

    “Gewoon” gezonde kinderen zijn vaak net zo makkelijk of moeilijk als gehandicapte kinderen en geven vaak net zoveel zorgen als gehandicapte kinderen. Alleen op een ander vlak.

    Iedereen!! die denkt het beter te kunnen dan de ouders van een gehandicapt kind mogen zich aanmelden als mantelzorger en de ouders van die gehandicapte kinderen een paar uur/dagen/weken overnemen, onbetaald en onbekend wanneer ze worden afgelost door de echte ouders met dezelfde verplichtingen en zorgen. Laten we dan maar eens zien hoe ze er aan het eind van de rit aan toe zijn. Kijken of er dan nog bezuinigt wordt op zorg en mantelzorgers nog steeds een baan naast de zorg moeten hebben om rond te kunnen komen. Kijken of of of…….

    Persoonlijk vind ik het walgelijk en ongelooflijk laag dat men niet kijkt of die moeder misschien behoefte heeft aan andere dingen, een helpende hand misschien?? Ze wilt net als elke andere ouder het beste voor haar kind en doet haar best om datgene wat haalbaar is ook te krijgen voor hem. Doen wij ook voor onze kinderen.

  3. @sophie: ik denk dat de hulpverleners in deze wel het goede voor hebben met moeder en kind. Er is hulpverlening voor het gezin, er ligt echter ook een meningsverschil over de geboden hulp en de verwachtingen met betrekking tot het kind.

    Niemand zal beweren dat deze moeder niet het beste voor haar kind wil. De vraag is echter of ze weet wat het beste voor hem is.

  4. Oke als dan de vraag is of ze weet wat het beste is voor hem….waar wordt dat op gebaseert? Op alle boekjes en regeltjes die geschreven zijn betreffende down syndroom mensen?

    Dit is heel moeilijk want geen enkel kind is hetzelfde of gemiddeld. Tuurlijk zijn er overeenkomsten in de ‘afwijkingen’ maar dat is geen graadmeter voor wat het kind uiteindelijk nodig heeft.
    Geen enkele ouder kan aam het eind van zijn/ haar leven zeggen: Ik heb het goed gedaan. De ouder kan wel zeggen ik heb mijn best gedaan om het beste voor mijn kind te doen.

    Het meningsverschil had toch niet tot in de rechtbank hoeven te komen? Is dat daar werkelijk gekomen omdat die moeder na al die jaren bewezen heeft niet te weten wat het beste is en slecht is voor haar kind daardoor of is het daar gekomen omdat JZ daarmee hun gelijk wil halen omdat zij het beter weten omdat het nu eenmaal zo in de boekjes staat?

    nb. Voor de goede orde: ik heb geen ervaring met JZ, wel met het alleen staan en moeten vechten voor de rechten van mijn kind.

  5. @Sophie, zo zit dat dus. Het is maar dat je het weet.

    Geen enkele ouder is perfect, fouten maken ze allemaal. En toch heeft het kind bij voorkeur recht op zijn ouders. Zijn eigen ouders, en dus ouders met fouten….

    Vreemd Chris,dat jij het wel normaal vind dat mensen die nog nooit hebben bewezen de wijsheid in pacht te hebben, nu gaan bepalen of die moeder weet wat het beste is voor haar kind. Dat weet ze nooit, zeker niet vooraf. Dat weten ook die hulpverleners niet.

    Vreemd dat jij die deskundigen maar zo makkelijk die valkuilen van mij laat omzeilen. Die valkuilen waren niet uit de lucht gegrepen.(ook een stukje ervaring)
    Als ze door die test komt, en die hulpverleners draaien zich om, dan staat daar een moeder met haar kind, en die moeder kan de komende jaren niet meer spontaan voor dat kind zorgen. Die moeder doet de komende jaren constant examen, weet zich bekeken door jan en alleman of ze het wel goed doet.(Dus de volgende valkuil)
    Met haar (nee niet zij alleen)vele andere ouders in die situatie. Mijn neef en zijn gezinnetje, dat vrouwtje waar ik die website mee draai, slachtoffers, die me als dader uitnodigen achter die veilige rozenstruik.
    Over de pijn van slachtoffers, die zich bekeken en bespiedt voelen bijvoorbeeld omdat maar iedereen roept, dat slachtoffers zelf daders worden, had je kunnen lezen. Dan had je net als ik die reacties van Sophie voelen aankomen.
    Nu voelen velen zich nog meer bekeken, beknot in hun spontaniteit bij dat opvoeden (nog een valkuil)

    ***of is het daar gekomen omdat JZ daarmee hun gelijk wil halen ***
    Waarom Chris zou een lief vrouwtje als Sophie op zulke woorden komen. Mogelijk delen wij dezelfde kennis over mistoestanden.

    Ken jij het NIH-syndroom, (not invited her)
    Het kan ontstaan bij mensen die al jaren in die zelfde sfeer werken, zelfs bij een rechtbank. Intussen vergeten om hun ramen eens wagenwijd open te gooien en een frisse wind toe te laten tot hun gedachten. Misschien is die houding om ook argumenten waar je niet achter staat ten volle te wegen helemaal zo gek niet.
    Beste verslaggever, wat leeft er aan de andere kant, wat gaat er door die moeder in dit verhaal heen, hoe gaat zij hieruit komen? Wat betekent dit voor andere ouders in haar situatie? Hoeveel ellende en brokken heeft JZ al veroorzaakt? Hoe ver staat die rechtbank, met dat absurde bevel van de realiteit? Ook bedrijfsblind, teveel jaren in die muffe lucht.
    Hoe groot zou intussen de werkelijke angst bij duizenden ouders met zieke kinderen, probleem kinderen, of (geestelijk) gehandicapte kinderen zijn voor die duistere dreiging….. INMENGING

    Ingrijpen als er structureel fouten worden gemaakt ja, maar die moeder de vernieling in gaan werken omdat JZ misschien andere ideeën heeft……driewerf bah
    280 uur werkstraf voor die rechters, uit te voeren tussen geestelijk gehandicapte kinderen en mensen met het syndroom van Down
    Een goede zaak zo’n blog Chris, als je niet oppast krijg je zomaar contact met een wereld waar je geen verslagen van maakte
    (en laat je niet gek maken, je doet het puik)

  6. @jean:

    Ik pretendeer niet volledig te zijn. Je dicht me meer kwaliteiten toe dan ik heb. Ik geef slechts globaal aan waar deze zaak over gaat, omdat het een bijzondere zaak is. Ik heb in deze geen idee wat goed is en wat slecht.

    Meer in zijn algemeenheid bespeur ik een behoorlijke dosis wantrouwen bij je als het gaat om autoriteit en hulpverlening. Ik deel dat wantrouwen niet en ik denk wel dat er genoeg deskundigen rondlopen die heel goed in staat zijn om te zien of deze vrouw in staat is om goed voor haar zoon te zorgen of niet. Volgens mij is dat geen hogere wiskunde.

    Je pleidooi om de ramen eens goed open te gooien, lijkt me juist pleiten voor het onderhavige onderzoek, als je begrijpt wat ik bedoel. Kern van hulpverlening is dat een derde beter in staat is om, los van emotionele bindingen, een oplossing te zien.

    Met mijn frisse gedachten is niets mis. Ik ben niet alleen maar rechtbankverslaggever, maar ook nog vader, mens, fotograaf, voetballer, reiziger enzovoort. Mijn wereld is groter dan de rechtszaal.

  7. ***Meer in zijn algemeenheid bespeur ik een behoorlijke dosis wantrouwen bij je als het gaat om autoriteit en hulpverlening.***

    Schot in de roos. Zelfs heel moeilijk om daar met mijn grote mond mijn eigen nare ervaringen los te laten.
    Mijn ervaring NU, terwijl ik ermee bezig ben, is dat er inderdaad goede hulpverleners rondlopen. Sterker nog, ik zit er regelmatig mee aan tafel. En heel langzaam komen daar mensen, met hun specifieke stukje kundigheid bij. Zo bouwt zich rondom een chemo-castraat heel langzaam dat deskundigen-team op, wat eigenlijk net als een transgender-team een vanzelfsprekende zaak zou moeten zijn.
    Daar moet ik voor vechten, met de vuist op tafel slaan, een soort van profielschets aanleveren van de hulpverlener die ik nodig heb.
    Ik zou graag meer mensen met mijn gevoelens bij die hulpverlening zien belanden. Omdat het een goede kans kan zijn…. Maar laten we ff niet liegen, naast die deskundigen loopt er toch een hoop brandhout rond zeg, zitten ze te werken in instellingen die zo groot en zo log zijn dat er van de ware hulpverlening niets terecht komt. En als ik terug kijk naar het verleden, die hulpverlening / behandeling… Blij dat ik heb leren janken, dat lucht een beetje op

  8. Oke 1 vraag nu dan:

    Waarom na 13 jaar!! moet deze moeder bewijzen dat ze weet wat goed is voor haar kind?

    Vanaf dag 1 na diagnose heeft ze hulpverlening bestaande uit oa: kinderartsen, logopedie, fysiotherapie, speciaal onderwijs, kno artsen, neurologen, internisten, cardiologen en mogelijk maatschappelijk werk, vroeg hulp traject en alles wat ik van het hele regiment aan zorg vergeet. Waarom na 13 jaar dan dit? Als je namelijk al 13 jaar dit leger aan hulp verlening om je heen hebt en geknokt hebt voor alles dat in jouw ogen het beste is voor je kind heb je dacht ik toch wel bewezen dat je de weg weet? Dat de buitenwacht die weg niet leuk of oke vind is een andere zaak maar moeten zij leven 24/7 met de zorg en hun emoties als je aan de toekomst moet denken voor dit kind? (daarmee uiteraard niet zeggend dat het gevoeloze mensen zijn de mensen uit de zorg).

    Ik weet uiteraard te weinig detailes maar ik stel het me zo voor als uitleg naar ouders van niet gehandicapte kinderen:

    Jij wil jouw kind op voetbal hebben want je vind Thomasson een geweldige voetballer en je doet er alles voor opzij zetten om jouw kind dat te geven en te laten doen. Dan kan de hele wereld vertellen van joh jouw kind heeft geen talent enzv jij doet toch wat jij denkt dat het beste is.
    En nu komt het rare…er is geen ene hulpinstantie die bij jou komt aankloppen of je, dus zoals ik dat nu ziet in deze situatie, voor de rechter laat komen voor een test die laat zien dat jij wel het beste weet wat goed is voor jouw kind.
    Deze actie van verplicht voetballen kan tenslotte ook schade aanrichten bij een kind.

    Ik als ouder van oa een gehandicapt kind weet zeker dat ik het niet goed doet en er ondanks dat mijn kind nu volwassen is nog steeds verbeter punten zijn, maar ik weet ook als enige wat het beste is voor mijn kind en laat na al die jaren van knokken en overleven niet iemand op het onzalige idee komen om te vertellen hoe het moet zonder mijn weg te hebben bewandelt.
    Men mag wel uiteraard sugesties deon maar mijn wens en mening dient te worden gerespecteerd!!

    Maar goed ik heb geen idee wat het conflict is ik weet alleen dat ik het een diep trieste zaak vind dat een moeder die het beste voor haar kind wilt niet gerespecteerd wordt in haar keuze om het kind het beste te geven. Maar dit is een ervaring die ik ook heb met verschillende hulpverleners en zorgaanbieders.

    Ze zijn heel goed in vertellen wat je wel en niet moet maar verder mag je het zelf uitzoeken en of het werkt is een tweede want als iets niet werkt durven ze net zo hard te zeggen dat je niet je best hebt gedaan. Alsof je een kleuter bent die geen verantwoordingsgevoel nog heeft.

    En wie nu, nu je weet wat een batterij aan mensen er ineens om je heen staan, na al deze zorg, extra verplichtingen en evt andere zorgen het gek vind dat deze moeder mogelijk psychiatische problemen heeft, moet nog maar eens nadenken of je zelf elke dag geleeft wil en kan worden door hulpverlening, medici, zorgen, angsten, het altijd moeten en bijna nooit meer mogen, enorme onzekerheid en het altijd moeten vechten tegen de gevestigde orde zonder psychisch een duw te krijgen.

    Ik hoop dat ze er uit gaan komen.

    nb. ik heb overigens nergens gelezen over lichamelijke of psychische mishandeling door de moeder dus ik neem ook aan in dit geheel dat dat niet aan de orde is. Dat het dus echt een meningsverschil is tussen JZ en moeder.

  9. @sophie: volgens mij maak je het moeilijker dan het is. Voor zover ik het heb begrepen vertoont het kind afwijkend gedrag. Daar is zorg over en vervolgens kijkt men verder. Lijkt mij niet zo veel mis mee.

  10. @Chris,
    volgens mij maak jij je het nu te makkelijk
    Dat kind is niet normaal. Sorry voor de uitdrukking,
    maar wat is daarbij afwijkend gedrag.
    Dat naar dat gedrag gekeken wordt, daar is niets mis mee…
    maar waar dat kijken een middel wordt dat honderden keren erger is dan de kwaal, dan zit het hartstikke fout
    Ga eens inhoudelijk in op wat ik al stelde en waar Sophie hier ook weer op duidt….
    Geef eens antwoord voor die duizenden ouders van gehandicapten en anderszins andere kinderen…
    hoeveel schade richt dit onderzoek bij die moeder en duizenden andere ouders aan als ze het wel doorstaat, die test
    Waar is JZ als die randdebielen die voetbal een sport noemen zich langs de lijn op hun bek staan te meppen omdat ze zich zo oprichten over de “toekomst” van hun kroos
    Het is jouw vakgebied niet, dat weten we, maar wie schreef er
    ***Ik ben niet alleen maar rechtbankverslaggever, maar ook nog vader, mens, fotograaf, voetballer, reiziger enzovoort. Mijn wereld is groter dan de rechtszaal.***
    Beetje kort door de bocht om dan nu de rechtbankverslaggever te spelen en je snor te drukken uit een discussie die eigenlijk die rechtzaal een keer zou moeten bereiken

  11. @jean: je gedachten slaan op hol. In het verhaal staat dat het kind op school ‘negatief en dom’ gedrag vertoont. Ik ga er meteen vanuit dat ze het daarbij niet hebben over de gewone capriolen die een dergelijk kind uithaalt.

    Verder voel ik me niet geroepen om voor duizenden ouders van gehandicapte kinderen met een antwoord te komen. Ik ben niet deskundig op dat gebied. Als jij dat schaart onder ‘je snor drukken’ dan is dat je goed recht. Ik zie dat anders.

    De discussie zou inderdaad eigenlijk een keer de rechtszaal moeten bereiken…

    En laat dat nu net het geval zijn, met als resultaat dat de vrouw onderzocht gaat worden.

    Case closed.

  12. Case closed, ja, maar ik lees deze discussie vandaag pas, en ik heb toch nog wel een hele korte vraag.
    Hebben ouders tegenwoordig nog het recht om fouten te maken?

  13. Maar wat zijn normale en niet normale opvoed fouten in een zaak als deze?

    [quote]
    Inmiddels vertoont Richard wat afwijkend gedrag op school. Dom en negatief. De vraag rijst of dat komt door de overvraging van de moeder of de al aanwezige handicap van Richard.[/quote]

    Is de handicap al onderzocht? En wat bedoel je met dom? In handelen? Gaat het om situaties waar hij eerder wel wist wat iets betekende?

    Het is feitelijk heel moeilijk. Als ouder van een gehandicapt kind voel ik me sterk verbonden met deze moeder en ik besef dat het beter is om meer van deze zaak te weten dan mijn emoties te laten lopen.

  14. Oke dit snap ik. Nu komen we wat verder. Ik neem aan (hoop dat dat kan) Dat er dus mogelijk een herhaal patroon van correctie is waardoor de jongen mogelijk onzekerder wordt en tegendraads gedrag zou kunnen gaan vertonen of dingen door de onzekerheid makkelijker vergeet.

    Overigens is wel belangrijk te weten waar de jongen zit met zijn niveau en waar de mogelijk aanverwante stoornis van autisme is blijven hangen in zijn ontwikkeling.
    Mocht hij zijn plafonnetje namelijk al bereikt hebben dan zul je steeds keer op keer moeten wijzen op dingen die niet mogen/kunnen of anders moeten. En daar zal iedereen een andere manier in hebben gevonden. Want laat je het kind gewoon zijn/haar gang gaan zonder correctie is het ook niet goed en eindigt het zeker geisoleerd.

    Ik blijf wat vraagtekens houden maar begrijp de zaak nu ietsje beter.
    Dank je wel voor je uitleg!

  15. Case closed, ja
    Dan maar een nieuwe case.
    Het AD van gisteren, 17februari 2010 De voorpagina, het hoofdartikel.
    Ouders wantrouwen consultatiebureaus
    http://en.kiosko.net/nl/2010-02-17/np/ad.html

    Ik heb dat gelezen en ook de tegenreacties van o.a. GGD gezien
    Ik zou daar op in kunnen gaan evenals op die ontstane situatie met Richard. Maar als jij zegt, case closed, okay case closed
    Ik wil je er alleen even op wijzen, dat je met de woorden: “Je gedachten slaan op hol” gevolgd door case closed hebt aangegeven dat ik niet helemaal serieus moet worden genomen
    Daarbij heb je het prachtige staaltje vakmanschap geleverd om te laten zien dat juist jij het bent die als verslaggever NIET WEET wat er in de maatschappij leeft.
    Wat daar nu op het AD staat werd je hier aangedragen als argument, en dat heb je AFGEZEIKT
    Hoe zit het eigenlijk met jou Chris, dat je hier blijk hebt gegeven dat je als journalist nog heel wat kunt verbeteren vind ik niet erg. Maar die kant die je mist, als je zo verstoft tussen de dossiers, die heet maatschappij, daar wordt geleefd.
    En als jij daar geen zicht meer op hebt (duidelijk) dan is het toch maar de vraag of jij nog wel die geschikte vader bent voor dat drietal van je.
    Hoe zit dat Chris, zou het voor de zekerheid niet gewoon beter zijn als jij die test ook moest doen? Je wilt toch vast het beste voor je kinderen, desnoods een pleeggezin…….

    Niet doen dus, je bent een prima vader, dat kan ik zelfs hier vanachter mijn pc beoordelen. Beetje tussen de regels lezen. Zorg maar mooi dat ze heel ver weg blijven van die pleeggezinsituaties.
    Maar dat geintje wat jij hier laat zien in een discussie is een journalist onwaardig en een discussie onwaardig. Je hoeft om mij niet voorzichtig te zijn, je weet welke positie ik kies. Maar dit soort gedrag siert je niet, en het zou je mooi staan om je daar naar je lezers voor te verontschuldigen.
    (Gelukkig hebben ze aan jou case closed niet zoveel boodschap zie ik)

    Zoals gezegd, ga ik inhoudelijk niet meer in op die situatie met Richard, hoewel daar duidelijk nog eea over te zeggen valt inzake de mogelijke oorzaken van dat gedrag. Ik ga ook niet in op de inhoudelijke kant van dat artikel in de AD en op het weerwoord van de GGD. Dat heb jij hier verspeeld

    Ik zou je willen aanraden om eens voorzichtig over het randje te kijken en als het niet te hoog is, van je wolk af te komen, met twee voeten op de grond te gaan staan en te leren accepteren dat gelijk evenveel gezichten heeft als er mensen zijn. De wereld bestaat niet uit één visie. Ga er maar eens op uit en ontdek wat er leeft……
    life is like an open case

    oh and don’t forget
    loveU&all
    Jean

  16. Dat artikel in het AD laat inderdaad zien dat het zelfs zonder fouten te maken fout kan gaan. Zelfs advies vragen kan al het gevolg hebben dat je als ouder (min of meer) uitgerangeerd wordt. In wat voor maatschappij leven we eigenlijk?

  17. @Gerrit
    Ouders krijgen zelfs al het advies om met opvoedproblemen een onafhankelijke deskundige op te zoeken, om zo uit de tengels van die “deskundigen” van Chris te blijven.
    Maar daar mogen we het hier niet meer over hebben
    case closed weet je
    @Chris
    Ik vind het ontzettend slap van je dat je hier nu maar niet op reageerd, anders ben je er zo snel bij…
    kom op wees een kerel, het is niet zo hoog van die wolk en we vangen je wel op als het nodig is

    Je weet het toch hè
    loveU&all
    Jean

  18. ***”in tegenstelling tot anderen”***
    In het uitdelen van sneren ben je wat beter thuis dan in het discussieren.
    In mijn opzicht probeer je je hier voor de zoveelste keer weg te draaien van je menselijke fouten door het maar weer op je “rechtbankverslaggever zijn” te gooien.
    Fatsoen siert een mens Chris, dat zou toch ook voor een rechtbankverslaggever moeten gelden, en het hoeft niets met deskundigheid te maken te hebben.
    Dat “probleempje” van jou geldt niet alleen hier, maar loopt als een rode draad door je blog.
    “Geleijck”
    loveU&all
    Jean

Reacties zijn gesloten.