We zijn te lief

Er zijn mensen die nog de term waakhond gebruiken als het gaat om de pers. Maar zijn we dat eigenlijk nog wel?

Er gebeurde iets geks vandaag. Op het eerste gezicht onnozel. Maar misschien wel van meer betekenis dan ik in eerste instantie dacht.

Ik zat bij een rechtszaak over seksueel misbruik en deed daar onder meer via Twitter verslag van. Ergens aan het einde van de zaak twitterde ik over een opmerkelijk verhoor van een officier van justitie.

De officier vond dat de verdachte nog een lange weg te gaan had. Dat hij zelfs nog heel veel therapie nodig zou hebben.

Ze zei op dat moment niet dat deskundigen dat menen. Of dat dit blijkt uit een lijvig rapport. Ze leek het zelf zo te vinden.

Ik vind dat gek. Ik vind zelfs dat ze op dat moment haar zwarte toga uit deed om op hetzelfde moment in een witte jas te verschijnen.

Ik was niet de enige. Ook de advocaat stond er even bij stil. Of de officier even niet in de rol van psychiater zou willen kruipen.

De raadsman kent het klappen van de zweep. Als de advocatuur iets te wild aan het speculeren slaat, is de officier er meestal als de kippen bij om aan te geven dat amateur-psycholoogje spelen geen recht doet aan de zaak.

Daar zou het bij zijn gebleven als ik de officier in kwestie later niet in de gang tegen zou zijn gekomen. Ik vertelde haar dat ik vond dat een dergelijke opmerking niet past bij een officier. Een jurist is geen zielenknijper.

De officier constateerde dat ik dat mocht vinden. En reageerde even later opnieuw. Via Twitter:

Nu kun je daar van alles van vinden.

Ik las vooral ergernis. Over een journalist die iets meent te moeten vinden. Maar die eigenlijk bij zijn eigen vak zou moeten blijven.

Mooi woord. Het vak. Maar wat is dat dan?

Natuurlijk kun je als journalist stukjes tikken over ‘boze, enge boeven’ die altijd ‘lafhartig’ anderen tot slachtoffer maken. Je kunt opschrijven dat officieren de waarheid in pacht hebben. En dat ze de maatschappij willen beschermen. Hard maar rechtvaardig. Met gedegen politie-werk.

Je kunt ook mooie verhalen schrijven over bijzondere dialogen in een rechtszaal. En dat kan best een taak zijn van een rechtbankverslaggever. Leuk om te lezen, ook.

Maar je kunt er ook net iets anders tegenaan kijken.

Dit is hoe de rechtspraak het zelf ziet:

Terechtzittingen hebben in beginsel plaats in het openbaar. Het doel van deze openbaarheid is onder meer het mogelijk maken van controle op het werk van rechters, officieren van justitie en advocaten.

Rechtszalen in Nederland zijn vaak leeg. Op een enkele rechtbankverslaggever na. Je zou kunnen beweren dat de belangrijkste taak van die journalist – zoals van iedere journalist – gelegen is in de controle.

De bekende waakhond.

Nu kun je het de officier van de tweet kwalijk nemen niet goed om te kunnen gaan met kritiek.

Maar je kunt ook in de spiegel kijken.

Misschien is de journalist wel te slaafs geworden. Volgen we veel te blindelings de autoriteiten. Zijn we te vaak en veel te klef vriendjes met voorlichters. Bang om anders buitengesloten te worden.

Een schoothondje stuit op verzet als hij tot verbazing van de ander ineens de rol van waakhond speelt.

10 Responses to We zijn te lief

  1. De officier geeft advies/kritiek aan de verdachte. Advocaat heeft kritiek op de officier, Journalist heeft kritiek op officier en al eerder op advocaat van verdachte (meen ik) En Officier geeft weer kritiek op de manier waarop journalist kritiek heeft gegeven.
    Lijkt mij een manier van recht waarbij een ieder in de gaten wordt gehouden. Waakhonden aan alle kanten.
    Dit lijkt mij heel verstandig binnen het rechtssysteem. Controle op het handelen van alle betrokkenen.

  2. sytze schreef:

    Ja, inderdaad:

    “Misschien is de journalist wel te slaafs geworden. Volgen we veel te blindelings de autoriteiten. Bang om anders buitengesloten te worden.”

    Ja, inderdaad:

    Journalisten die ministers en staatssecretarissen de Kamer en dus het volk zien voorliegen.

    En daarover zwijgen!

    Ja, inderdaad:

    schoothondjes!

  3. sytze schreef:

    en zet je klok goed, staat nog op zomertijd.

  4. Jack Vanderwyk schreef:

    Wat te denken van een gerenommeerd advocatenkantoor uit Rolde dat op grove wijze het auteursrecht schendt en door het O.M. in Assen de hand boven het hoofd wordt gehouden?
    Zie http://bellevueholidayrentals.com/schuurmans/

    Groetjes,

    Jaap van der Wijk

  5. Kim schreef:

    Chris, volgens mij zoek je er veel te veel achter. Ik heb jullie discussie op Twitter gevolgd en had de indruk dat er gewoon mee bedoeld werd dat jullie er anders tegenaan kijken. Dat mag toch? Een meningsverschil. Dat hoeft niets te zeggen over enerzijds het niet tegen kritiek kunnen of anderzijds het als journalist niet kritisch genoeg zijn.

  6. Anoniem schreef:

    Wat zou het mooi zijn Chris als jij jou passie die ik zeer regelmatig uit je verhalen haal om vermeend onrecht richting potentiele daders aan de kaak te stellen, evenredig zou inzetten ten behoeve van de slachtoffers!.

    Ik lees je verhalen overigens met plezier maar ik ontkom er niet aan, dat ik steeds meer politieke frustraties in je verhalen waarneem. Jij bent bijvoorbeeld tegen het strenger straffen als ik mij niet vergis, maar kom dan ook eens met een alternatief in plaats van je er alleen tegen af te zetten.

    Wanneer voldoet de rechtspraak wel aan jou voorkeur?. Dat zou een boeiend verhaal kunnen worden. De rechtspraak zoals Chris Klomp hem het liefst zag.

  7. Wilhelm T schreef:

    Chris, jij denkt dus dat het je taak als journalist is om op de gang een OVJ uit te leggen hoe hij/zij zijn/haar werk moet doen?
    Ik dacht dat journalisten stukjes in de krant schreven, of misschien op internet.

  8. @anoniem: dat heb ik al eens gedaan. In het openbaar.

    En op deze plek staan ook genoeg verhalen over hoe ik het zie. Opsluiting heeft nauwelijks zin. Strafrecht is altijd de put dempen als het kalf verzopen is. Je trekt er nauwelijks iets mee recht.

    Maar goed. Mijn oplossing?:
    Drie woorden:

    behandeling, begeleiding, toezicht. Desnoods in gesloten setting.

  9. @wilhelm T: ik hoef haar niets uit te leggen. Ik maak haar deelgenoot van mijn kritiek. Geef haar gelegenheid te reageren. Dat is journalistiek. Vragen waarom iemand doet wat hij of zij doet. En daar uiterst kritisch over zijn. Hoe denk je dat journalisten politici benaderen? Of mensen uit het bedrijfsleven? Of sporters? Buigen en knippen? Omdat het hun vak is en zij het beter weten?

  10. Anoniem schreef:

    Chris, goed stuk.

    Als schoothond verandert in waakhond kan verzet zijn aandeel zijn.

    Stuk mist de reactie van de rechter in deze, jammer. Diens rol lijkt mij in deze niet onbelangrijk.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: