De strafbare babbel van Ogilvie

Er is veel te doen over Derek Ogilvie. Links en rechts wordt hem van alles verweten. Voornamelijk een gebrek aan goede smaak. Maar is er niet meer aan de hand? Want wat is eigenlijk het verschil tussen een ordinaire oplichter en Derek Ogilvie?

John is 30 jaar oud. Hij leeft onder de vloek van een dure hobby. Verslaafd aan verdovende middelen die op straat nu eenmaal een vermogen kosten.

Iedere dag opnieuw moet hij zijn dagelijkse behoefte bij elkaar zien te scharrelen. Geweld wil hij niet gebruiken. Dat is het laatste middel.

En dus vertelt John verhalen. Niet meer en niet minder. John belt aan en zegt dat hij zijn sleutels verloren is. Dat hij dringend naar zijn zieke ouders moet. Of dat zijn geld in een andere plaats ligt en hij even uit de brand moet worden geholpen met benzinegeld.

John is geen typische junk. Hij ziet er goed uit en zorgt er voor dat hij altijd netjes gewassen en in schone kleding de straat op gaat. Zijn babbel is zijn wapen en de mensen zijn kansloos. Ze geven hem zonder twijfel tien euro mee. Of twintig. Heel af en toe scoort hij vijftig euro. En altijd met de herhaalde belofte dat de gulle gever het geld absoluut terug zal krijgen.

Wat nooit zal gebeuren.

John verkoopt onzin en daar tilt het Openbaar Ministerie zwaarder aan dan je zo op het eerste gezicht zou verwachten. Hij gaat voor langere tijd achter de tralies. Voor oplichting. De rechter meent dat hij keer op keer misbruik maakt van het vertrouwen van mensen. Dat hij steeds maar weer met verhalen komt die helemaal niet waar zijn. En dat mag niet. Dat is misleidend. In juridische kringen noemen ze dat een babbelaar. De maatschappij stuurt hem twee jaar de cel in.

Derek Ogilvie verschilt hemelsbreed niet zo gek veel van John. Ogilvie vertelt verhalen en doet daarbij of hij praat met de doden.

Dat doet Ogilvie natuurlijk niet voor niets. Hij gaat niet in een ziekenhuis werken waar hij ten gunste van de gezondheidszorg rouwende ouders en nabestaanden helpt. Hij maakt er een show van en vraagt er de hoofdprijs voor. Je bent zo 65 euro kwijt voor een kaartje.

Zo ver is John nog nooit gegaan.

Voor dat geld praat Ogilvie met een dode geliefde. Hij kijkt er wat moeilijk bij. Krijgt niet alles meteen even snel en scherp door. Alles om de illusie te scheppen dat hier hard wordt gewerkt. Dat niet zomaar een ieder met de doden kan praten.

Het is als Char die bij voortduring in contact lijkt te komen met stotterende doden of mensen die blijkbaar niet zo snel op hun eigen naam kunnen komen.

Char en Ogilvie hebben iets gemeen. Ze kennen een trucje en het heet cold reading. Heel erg moeilijk is het niet. Je observeert de man of vrouw die voor je zit en je slaat aan op signalen van herkenning. Je stelt vragen waar iedereen in zich kan herkennen of je stelt ze zo ruim dat alles er onder valt.

Zo durf ik te wedden dat de lezer(es) van dit verhaal zich ergens wel zal herkennen in de volgende stellingen:

‘Je vindt het prettig om waardering te krijgen, is het niet?’

‘Als je iets nieuws moet doen, dan kun je nog wel eens onzeker zijn’

‘Je bent erg kritisch op jezelf’

Cold reading levert erg veel op. Maar bij analyse blijkt keer op keer dat het slachtoffer uiteindelijk zelf met de informatie komt waar het medium mee pronkt. De fouten worden snel vergeten. Mensen willen er in geloven.

De Amerikaan James Randi ontmaskerde Ogilvie al in 2008. De VARA deed ook een duit in het zakje. In het programma Rambam liet Ogilvie weten contact te hebben met de overleden opa van de presentatrice. Niet veel later liet de VARA Ogilvie kennismaken met de springlevende opa. Een uitgebreid onderzoek in een laboratorium in Engeland leverde ook al geen bewijs op voor speciale gaven.

Veel heeft het allemaal niet geholpen. De man kan doen wat hij wil. Mensen willen zich nu eenmaal laten bedonderen. Zeker als ze wanhopig zijn of heel erg verdrietig.

Een kaartje vragen voor een show waar iemand net doet of hij met de doden praat. Of aan de deur een tientje geven voor een leugentje. Wat is eigenlijk het verschil?

Het verschil is dat de een nu in een gevangenis zit en de ander tamelijk rijk aan het worden is met shows.

Maar Ogilvie zou nog wel eens geluk kunnen hebben ook. Oplichting is een strafbaar feit met een grens. De grens van de naïviteit. Oplichting is niet strafbaar als het slachtoffer had kunnen weten de dupe te zijn van een onwaarschijnlijk verhaal.

Kort en goed: wie een Ferrari krijgt aangeboden voor vijftig eurocent kan op zijn vingers natellen dat er iets niet klopt.

Ik vrees dat Derek Ogilvie week na week mensen ontvangt die heel erg graag een dure Italiaanse sportauto willen rijden.

Voor vijftig eurocent.

21 Responses to De strafbare babbel van Ogilvie

  1. Jaap schreef:

    Tja, ik zie de parallel nog niet helemaal, volgens mij belt Derek Ogilvie niet onverwacht en onaangekondigd aan bij goedgelovige lieden die direct moeten betalen. Iedereen die een kaartje voor Derek Ogilvie koopt kan zich van tevoren grondig (internet bijvoorbeeld) oriënteren, overleggen met anderen en dan een weloverwogen besluit nemen of hij/zij het de 65 euro waard vindt of niet. John’s werkwijze is meer de overvaltactiek en hij werkt op het schuldgevoel. Overigens wordt ik in Groningen ook met enige regelmaat op straat aangesproken met vergelijkbare verhalen (dringend geld voor de bus nodig en zo), het went.

  2. Mallemoeder schreef:

    Mij ontgaat de vergelijking ook. Sterker nog, ik denk dat u de crux van het fenomeen Ogilvie in relatie met zijn fans mist. Misschien was het verstandiger geweest wanneer u een vraagteken achter de titel van dit artikel had gezet. U weet wel: bij onder meer het AD zetten ze in hun ‘grenswetenschappelijke’ rubrieken als ‘bizar’ en ‘wetenschap’ ook heel vaak vraagtekentjes achter de titeltjes van de artikeltjes die ze lenen van hun zustersite (www.hln.be), die overigens meer dan eens gebruikt worden als bron voor de artikelen die weer te vinden zijn bij http://www.niburu.nl. Hoe dan ook: U vindt dat Ogilvie niet deugt. Dat vind ik ook. Maar Ogilvie is niet strafbaar. Misschien moeten de media de consumenten wijzen op het gevaar van het magisch denken, bijvoorbeeld. Dat hocus pocus niet bestaat. In een obligaat artikeltje alleen maar melden dat Ogilvie een criminele babbel heeft en daarom strafbaar, da’s ook hocus pocus…

  3. Zilvertje schreef:

    Er is ooit door een programma op tv uitgelegd, hoe het werkt, in de zaal zijn mensen aanwezig die horen bij de organisatie, die staan in contact met het zogenaamde medium, ze pikken bij binnenkomst mensen uit en noteren wat ze zeggen, hot item is dan natuurlijk de persoon die overleden is en waar de bezoekers hopen voor te worden uitgenodigd. Mensen die vooraf veel informatie gaven, zonder dat ze het wisten ivm die spionnen, worden uitgepikt.

    Via oortjes praat men het medium in. Als dit ook bij Ogilvie zo is, weet ik niet, maar ik vind je blog helder en het is goed dat je het bespreekbaar maakt.

  4. […] Zie ‘De strafbare babbel van Ogilvie‘. […]

  5. lamocco schreef:

    schrijver heeft groot gelijk, verdienen aan het verdriet van anderen is erg, maar gebruikmaken van de domheid/goedgelovigheid is nog erger!
    ogilvie is een engnek!!

  6. Mallemoeder schreef:

    @ De strafbare babbel van Ogilvie en @ Iamocco,
    In het artikel gaat de vergelijking tussen John en Ogilvie niet mank, maar vertoont een buitenproportioneel kwetsuur! Bijvoorbeeld: John zoekt de mensen op om zijn zakken te vullen. Bij Ogilvie zoeken de mensen Ogilvie op, zodat hij zijn zakken kan vullen. Dat maakt de babbel van Ogilvie niet crimineel, laat staan dat Ogilvie zelf een crimineel is. Als je de ‘logica’ van het artikel doortrekt, dan kun je elke voorganger van om het even welk geloof uitmaken voor crimineel. Ik denk dat de schrijver zich er met een jantje-van-leiden van af maakt door Ogilvie te criminaliseren, want het fenomeen een naampje gegeven en opgelost. Nee dus. Dus, beste Iamocco en De strafbare babbel van Ogilvie: De schrijver heeft helemaal geen ‘groot gelijk’. De schrijver mist de pointe van het probleem. net zoals u beiden. Ogilvie maakt niet zozeer ‘gebruik van de domheid/goedgelovigheid en het verdriet van anderen. Domme, (goed-)gelovige en verdrietige mensen maken gebruik van Ogilvie. Ogilvie is John niet. Maar voordat ik een ban krijg: De schrijver is lievv en het artikel zorgt voor een stukje ‘feel good’ enzo… Dat wel.

  7. Kees schreef:

    Ik ben het volstrekt oneens met de stelling. Los van het feit of jet terecht is kopen mensen voor deze persoon vrijwillig een kaartje. Terugbetaling is dan ook niet aan de orde. Voor de verslaafde ligt dat net even iets anders.

  8. Mallemoeder schreef:

    Zo is dat Kees!

  9. Kees schreef:

    Chris houdt van schrijven op het randje met een vleugje …. vul maar in. Al moet ik toegeven dat zijn schrijfwijze boeiend is.

  10. @Kees: de mensen die John geld geven, geven het ook vrijwillig. Waar het om gaat is dat ze allebei iets aanbieden wat niet klopt. Mensen betalen geld om in contact te komen met nabestaanden. Dat gebeurt niet. Bij John betalen mensen om hem uit de brand te helpen. In zekere zin doen ze dat ook.

  11. Mallemoeder schreef:

    @ Kees: John wordt niet betaald om in contact te komen met nabestaanden. John wil gewoon betaald worden om zijn zakken te vullen. In zekere zin doen ze dat ook niet: Ze doen dat gewoon en helpen hem uit zijn brand. Dat ze allebei iets aanbieden wat niet klopt, dat klopt! “Mensen betalen geld om in contact te komen .met nabestaanden”: Ja, maar niet aan John. Dat betalen ze aan Ogilvie. Beste Kees, Kun je dat misschien even doorgeven aan Rechtbankverslaggever? Want Mallemoeder dringt niet tot hem door…

  12. Kees schreef:

    Waar het om gaat is dat je een dienst van O koopt. Je verwacht dat geld niet terug. John daarentegen belooft het geld terug te geven hetgeen hij niet doet. De invalshoek is dus ook heel anders. Chris begrijpt dat ook wel maar gooit graag wat olie op het vuur.

  13. Mallemoeder schreef:

    Zeg tegen Rechtbankverslaggever dat geld slechts een ruilmiddel is. Dus of je er nu geld of hoop voor terugkrijgt is niet de kern van datgene wat ik tegen Chris wil zeggen… En waarom praat u eigenlijk voor Rechtbankverslaggever eigenlijk? Eigenlijk… Da’s eigenlijk best eng… Eigenlijk… Of praat u voor Chris, zoals Ogilvie voor de doden praat?

  14. Kees schreef:

    Die logica ontgaat me. Vast staat wel dat ik de blogs van Chris heel goed geschreven vind. Hoe anderen daar over denken moeten ze zelf maar beslissen.

  15. Mallemoeder schreef:

    Ja maar Kees, Ik heb in een van bovenstaande reacties ook al geschreven: “Maar voordat ik een ban krijg: De schrijver is lievv en het artikel zorgt voor een stukje ‘feel good’ enzo… Dat wel.” Dus laat daar geen misverstand over bestaan! Maar als u zegt: “Hoe anderen daar over denken moeten ze zelf maar beslissen.” Dan vraag ik mij in goed gemoede af, waarom Ogilvie dan weggezet moet worden als crimineel? En wat is de zin dan van bovenstaand artikel en eventuele reacties daarop? Geef je het even door aan Chris? Over logica gesproken…

  16. Niels schreef:

    @mallemoeder: Ik was het in eerste instantie eens met je kritiek, jammer dat je het met zoveel neerbuigendheid moet opschrijven.

  17. Kees schreef:

    Dat is niet zo bedoeld maar bedankt voor je reactie. Fijn weekend !

  18. Mallemoeder schreef:

    @ Niels, jammer dat u in tweede instantie het niet meer eens bent met mijn kritiek… Jammer ook, dat u voorbij gaat aan de kritiek en daarmee Ogilvie wel criminaliseert. Dat lag werkelijk niet in mijn bedoeling, mijn excuses. Ik hoop niet dat u al te boos op mij bent… Ik laat het hierbij. Fijn weekend!

  19. […] 4. Indien u die personen niet op de hoogte brengt van dat standpunt van RTL, vindt u dan niet dat RTL zich schuldig maakt aan misleiding? En mogelijk zelfs medeplichtig is aan oplichting, zoals journalist Chris Klomp beargumenteert in zijn blog van 25 oktober jl. getiteld ‘De strafbare babbel van Ogilvie’ (https://rechtbankverslaggever.wordpress.com/2012/10/25/6957/)? […]

  20. Ik durf niet te zeggen of contact met overleden onmogelijk is. Ik weet het gewoon niet. Ik weet dus ook niet of Ogilvie een oplichter is.

    Maar als een mij onbekend iemand me op straat aanklampt en om geld vraag en met zijn hand op het hart met een verwijzing naar zijn overleden moeder beloofd het geld weer terug te betalen, weet ik dat ik naar mijn geld kan fluiten. Ja, ik ben wel iemand die soms zwicht voor emotionele chantage.

  21. Harry Gate schreef:

    Ik ben mevrouw Margret Johnson i live in Georgia in de Verenigde State van Amerika, als je een legit en echte online lening zal ik u adviseren om contact op te nemen
    HARRY GATE LENING FIRM ze me geholpen met een 45.000 dollar USD-lening net een week geleden met lening rente van 3% en maandelijkse aflossingsschema geen enkele vorm van credit check geen cosigner. Als je lening en je weet dat je terug kunt betalen dan nu contact met hen met deze e-mail harrygateloanfirm@gmail.com Verliest u slapen ’s nachts verontrustend hoe je een lening te krijgen? Sta niet toe dat je dromen om te sterven, Contact {harrygateloanfirm @ gmail . com) voor eenvoudige en betrouwbare lening

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: