Even helemaal niets

Het was geen stoerigheid of een zucht naar sensatie. Geen impulsieve daad dringend op zoek naar een kick.

Hij sloot gewoon zijn ogen terwijl de weg onverantwoord hard onder hem door vloog. Het stuur los in de handen.

Er was geen paniek of onrust. Geen innerlijke stem die hem vertelde dat hij snel zijn ogen moest openen. Even was er niets. Niets dan berusting. Het is zoals het is.

Laat maar.

Natuurlijk. Niets duurt nooit lang. Er waren flarden van gedachten. Over de spanning. De angsten. De kwellende teleurstelling. Hoe het allemaal verder moest. Of het allemaal wel verder moest. Maar ze waren niet langer prominent aanwezig. Zelfs het geluid van rollende banden viel weg.

Er was slechts een alles overheersend en bijna gelukzalig gevoel dat dit het was.

Pas veel later kwam het besef. De angst dat een mens zo ver weg kan zakken dat niets er meer toe doet. Dat de schoonheid en de kracht van het leven ineens niet meer opwegen tegen de zwaarte van het bestaan. Dat wanhoop en pijn een gezicht hebben en dat het niet prettig is om er al te lang naar te kijken.

Het besef dat een tijdelijk idee of gevoel alles weg kan halen wat van waarde is en nog kan zijn of worden. De constatering dat er levens zijn die abrupt eindigen bij dat besef.

Angstaanjagend.

Soms is de kracht van het leven het duidelijkst zichtbaar op momenten waarop alle kracht uit het leven weg lijkt te zijn.

One thought on “Even helemaal niets

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s