‘Ik hoop dat je dochtertje sterft’

Er leek in eerste instantie weinig aan de hand. De rechtbank had net een bloedige liquidatie besproken met twee verdachten. In alle rust werd er zakelijk gesproken over een gruwelijke afrekening.

Over een man van 35 die met zestien schotwonden in zijn lijf stierf op de koude vloer van een kroeg.

Toen kwam de zus van het slachtoffer naar voren. Een keurige vrouw. Zelf advocaat. Ze maakte gebruik van haar recht om te spreken. Om aan de rechter duidelijk te maken hoe zij heeft geleden onder de gruwelijke dood van haar geliefde broer.

En toen ging het mis.

Minuut na minuut spatte de haat vanaf de speciaal voor de slachtoffers ingerichte tafel. De rechtbank greep even heel kort in. Maar de vrouw denderde door en richtte zich daarbij direct tot de vermeende schutter:

,,Je hebt zelf een dochtertje. Ik hoop dat zij doorzeefd wordt met tientallen kogels en sterft op de koude vloer van een kroeg. Ik kan nog steeds niet geloven dat mijn broertje er niet meer is terwijl zij hopen dat ze vrijkomen. Ik wil deze meneer ook doodmaaien met een geweer en me beroepen op mijn zwijgrecht. De wereld is een grote beerput waar klootzakken zoals deze rondlopen. De wereld is een fucking nachtmerrie geworden sinds deze klootzak mijn broertje heeft neergemaaid. Ik probeer iedere dag wakker te worden uit de nachtmerrie die deze twee klootzakken hebben veroorzaakt.”

Het bleef stil in de rechtszaal terwijl de vrouw haar verhaal deed. Wat iedereen wist, werd niet uitgesproken. Wat ze deed kon niet. Mocht niet. Was wettelijk niet eens toegestaan. Het spreekrecht is geen vrijbrief voor een oordeel. Er mag slechts worden gesproken over de impact van een misdrijf op een nabestaande zelf.

Maar het intense verdriet en de enorme haat waren simpelweg te groot om te stoppen.

Uiteindelijk bleef het verdriet over:

,,Hij komt nooit meer terug. Nooit meer kunnen we samen lachen. Ik kan er niet bij. Denk er elke dag aan. Iedere minuut dat ik wakker ben, dat ik niet wakker ben. Altijd hier mee bezig. Ik heb rechten gestudeerd en wilde mensen helpen. Ik ben advocaat, maar nu mensenhater. Mensen zijn allemaal potentiële moordenaars. Ik kan hem nooit meer bellen om te horen dat hij van me houdt. Toen ik hem in het mortuarium zag kon ik niet geloven dat hij het was. Ik heb hem huilend gesmeekt om op te staan. In zijn portemonnee zat nog een vergeelde brief die hij had bewaard. Van mij. Ik had geschreven dat we elkaar snel zouden zien. Hij is gewoon afgemaakt. In eenzaamheid gestorven. Mijn vader snapt de wereld niet meer. Hij vraagt zich iedere dag af waarom zijn zoon niet meer thuiskomt. Weet u wel hoe zwaar dat is?”

Na haar laatste woorden werd het even stil in de rechtszaal. Ik dacht na over wat ik net had gehoord.

Was het misschien zo dat de rechtbank niet ingreep omdat de samenleving het spreekrecht steeds meer omarmt? Het slachtoffer in een rechtszaal steeds meer ruimte wil geven?

Waren ze gewoon bang dat een ingreep de woede alleen maar zou versterken?

Wellicht schoven ze de wet even opzij om ruimte te maken voor niet te bevatten leed.

Ik weet het niet.

Maar ik vroeg me ineens heel erg af wat er dagelijks door het hoofd van de rouwende zus gaat als ze haar toga aantrekt om mensen bij te staan.

Hoe zwaar moet het zijn om een knop te vinden die je nooit meer aan wil raken?

6 Responses to ‘Ik hoop dat je dochtertje sterft’

  1. HanZ schreef:

    “waren simpel te groot ” -> waren simpelweg te groot

  2. HanZ schreef:

    Van hater naar dader is maar een kleine stap. Geef die vrouw een wapen en ze schiet de dader overhoop; de intentie is duidelijk aanwezig. Daarom vind ik haters even erg als daders.

    Verder was haar ‘broertje’ ook niet echt een lieverdje; hij startte de geweldsspiraal zelf. Ik bedoel hiermee niet dat het zijn eigen schuld is maar als hij zijn handen had thuisgehouden was dit niet gebeurd. Haat is onredelijk dus zie je dit balancerende detail ook niet terug in haar ‘betoog’.

    Wat het spreekrecht betreft: dit ging natuurlijk een keer gebeuren. Volgende vraag is hoe we hiermee om moeten gaan. Want dit zal ook niet de laatste keer zijn dat het spreekrecht misbruikt wordt.

    Aan de andere kant; hoe dam je emotie in? Moet spreekrecht zonder emotie gebeuren? Een klinische opsomming van persoonlijke feiten?

    Wat me tot de volgende vraag brengt: heeft spreekrecht dan nog wel zin?

  3. Monique schreef:

    De haat van deze vrouw is begrijpelijk. Ze zit duidelijk nog in een rouwperiode. Om nu te zeggen dat haar gevoelens even erg zijn als de gepleegde daad, vind ik nogal wat. Een onevenredige reactie, door iemand z’n leven te ontnemen na een handgemeen.. kan nooit de slachtoffer toegerekend worden in mijn ogen. Maar goed, wie ben ik of wie zijn wij.. om zoiets te beoordelen of te veroordelen? Zoiets zal je als zus zijnde maar overkomen.. verschrikkelijk.

  4. Wouter schreef:

    Hoop dat de advocaat in kwestie iets met privaat of bestuursrecht doet, of zo… Pleiten voor een moordenaar zou inderdaad niet in het belang van haar cliënt zijn.

  5. Anoniem schreef:

    En dat te bedenken dat de verdachte nog verdachte is en geen dader.. je zal daar maar zitten als verdachten en die bak ellende over je heenkrijgen, terwijl de rechter later vaststelt dat je onschuldig bent..

  6. onkruidje schreef:

    advocate is ook mens .
    denk dat ze zo reageert omdat het nu erg dichtbij is!
    en dus emotioneel er erg bij betrokken is.
    volgende week verdedigt ze weer een dader dat is makkelijker geen emtionele binding.

    blijft moeilijk

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: