Het onkruid van de erkenning

Ik was niet van plan veel aandacht te besteden aan de diep gevallen Bram Moszkowicz. Of zijn recente boekje ‘Onkruid’ te lezen.

Dat veranderde toen NRC Handelsblad mij vroeg het dunne werkje voor de krant van afgelopen vrijdag te recenseren. Een wat mij betreft eervolle opdracht die ik alleen al vanwege mijn ijdelheid en lichtelijk opgeblazen ego niet kon weigeren.

Ik was na lezing van plan om de recensie: ‘Dagboek van een Narcist’ te noemen. Maar daar zag ik toch maar vanaf. Ik draag geen witte jas en heb ook niet die ambitie.

Maar er viel mij wel iets op.

Tijdens het lezen van het werkje van Moszkowicz moest ik ineens aan Wicher Wedzinga denken. De eveneens diep gevallen raadsheer die in zijn nadagen alles en iedereen mee probeerde te slepen en nog steeds van pure rancune om zich heen slaat. Met steeds minder kracht in de aangeschoten vleugels.

Wedzinga stond ooit bekend als groot jurist. Tot hij een postorderbruid uit het Oosten in elkaar sloeg en daarbij de politie verzocht de aangifte door de versnipperaar te gooien. Later maakte hij zich schuldig aan nog meer strafbare feiten.

De toon in het boek van Moszkowicz is de toon van Wicher Wedzinga. Het geluid van een man die de hele wereld verantwoordelijk houdt voor zijn eigen teloorgang. Moszkowicz klinkt in ‘Onkruid’ als een paranoïde man die zelf nauwelijks iets te verwijten valt. Het is de schuld van de linkse pers. De kift van de Kleyne Luyden. De eigen beroepsgroep die hem slachtofferde om een extra toezichthouder tegen te houden.

Iedereen is schuldig. Maar niet Bram. Iedereen heeft het gedaan. Behalve Wicher Wedzinga.

Opvallend genoeg is het gedrag van de eens zo hoge heren exact vergelijkbaar met de verdachten die Bram bijstond en Wicher veroordeelde. Ze schuiven hun eigen falen met grote woorden op het bord van een ander. Alles om maar niet in de spiegel te hoeven kijken. Moszkowicz doet wat hij jaren in de rechtszaal deed.

De schuld bij een ander leggen.

Het doorgeven van de schuldvraag doen ze allebei met een hardnekkige bitterheid. Wie de schrijfsels van de heren onder een pers legt, krijgt rancune uitgeserveerd. Over de anderen en vooral over de journalistiek. Dezelfde journalistiek overigens die van Moszkowicz een topadvocaat heeft gemaakt. Dezelfde pers die verzuimt te melden dat Bram in de rechtszaal niet zo briljant was. Dat hij slechts met veel bravoure pleidooien voorlas die hij niet zelf had geschreven.

Wij zwegen. Met uitzondering van erkend advocatensloper Nikki Sterkenburg van Quote.

Moszkowicz weet zijn imago van bespraakte en stijlvolle topadvocaat alleen in uiterlijk vertoon nog waar te maken. Zijn publiekelijke aanvallen op ‘prutser’ Serge Weening (onlangs nog prominent in de top10 van talentvolle jonge advocaten) en de gebroeders Ankers (breed gewaardeerd om hun kennis en inzet) doen uitermate kinderachtig en rancuneus aan. In het boek doet Bram daar nog een schep bovenop.

Zonder stevige onderbouwing worden criticasters op een neerbuigende toon gekleineerd. Weggezet als ‘een kwelend mannetje’, ‘onbenullige collega’s’, ‘persmuskieten’ ‘inktslaven’, ‘kereltje’, ‘bleekneuzige mediamaatjes’ of een ‘vale, vederloze kadavereter’. Bram als aanklager en beul.

Exact wat Wedzinga deed. Die mij ooit na kritiek een onbenullige krullenslijper noemde. Het is de tactiek van de man zonder argumenten. Ga niet in op dat wat een ander zegt. Probeer de bal niet terug te krijgen. Maar speel op de man. Als de man niet deugt, dan zal zijn kritiek ook wel niet deugen.

Op Twitter inmiddels het favoriete wapen van de mens zonder argument en denkkracht. Zelfs ooit gewaardeerde zakenmannen als Erik de Vlieger kunnen er geen genoeg van krijgen.

De gedachte dat je jezelf groter kunt maken door anderen kleiner te maken is veelzeggend.

Moszkowicz en Wedzinga zijn hard gevallen. En ze hebben zichzelf in de nasleep geen goed gedaan.

Wat is dat toch met mensen die zo hard van hun troon vallen? Is het de deken van schier oneindige erkenning waar ze zo lang en comfortabel onder hebben mogen slapen? Is het hun eigen ego waar ze zo lang lucht in hebben laten blazen? Zo lang dat ze zelf te groot werden om te denken dat ook zij kunnen falen?

Om rotsvast te kunnen verkondigen dat het aan de ander lag?

De ondertitel van het boek van Moszkowicz is voor mij veelzeggend:

‘Het zijn niet de slechtste vruchten waaraan de wespen knagen’.

Moszkowicz gebruikt hier de kritiek om zichzelf nog groter te maken. Helaas voor hem zegt de ondertitel nog iets. Wespen komen ook af op overrijp fruit. Op die ene rotte appel die de rest van het mandje besmet.

Dat inzien vergt inderdaad een bijna onmenselijke inspanning.

11 Responses to Het onkruid van de erkenning

  1. Sandra schreef:

    Inderdaad! ~~> ‘Wat is dat toch met mensen die zo hard van hun troon vallen? Is het de deken van schier oneindige erkenning waar ze zo lang en comfortabel onder hebben mogen slapen? Is het hun eigen ego waar ze zo lang lucht in hebben laten blazen? Zo lang dat ze zelf te groot werden om te denken dat ook zij kunnen falen?
    Om rotsvast te kunnen verkondigen dat het aan de ander lag?

  2. Heldinne schreef:

    je noemt hem terecht een narcist. Voor een narcist is uitsluitend aandacht van belang. Kan ’t niet positief, dan is negatief ook prima.
    Negeren is het enige wat werkelijk een straf is.

  3. Teveel coke gesnoven die Erik de Vlieger je moet hem eens volgen op twitter
    Gast is totaal inhoudloos schreeuwt als een dom PVVMongooltje

  4. Cleo schreef:

    Wat geweldig geschreven! Het is het hebben van macht wat de mens corrupteerd… Zal vast afkicken zijn voor Bram.

  5. peter schreef:

    Iemand het boek van Diederik Stapel gelezen? Precies hetzelfde laken en pak. Het lag aan iedereen, behalve Stapel.

  6. Maarten Krips schreef:

    Prachtige column Chris. Bij de beschreven lieden moet ik op mijn beurt altijd denken aan het andere uiterste, Profumo, de Britse minister van defensie die in 1963 wegens een schandaal af moest treden. Daarna ging hij in alle stilte liefdadigheidswerk doen voor een Londens ziekenhuis, hij schreef geen rancuneuze memoires etc., meed alle publiciteit. En bij zijn overlijden had iedereen niets dan lof voor de man.

  7. opentheboxplease schreef:

    Het lijkt alsof dit soort mensen zichzelf op een bepaalde manier onschendbaar wanen. Wanneer dit dan toch niet zo blijkt te zijn, dan kan het niet anders dan dat anderen hier schuldig aan zijn. Ik denk dat het een gedrochtelijke uitwas is van onze moderne samenleving met macht en succes als normatieve einddoelen.

    Goede zaak dat er journalisten zijn die toch kritisch blijven.

  8. pvanlenth schreef:

    De hoofdredacteur van je krant had van meer lef getuigd als deze het beoordelen van dit boekje had uitbesteed aan iemand die niet journalist is, want het is voorspelbaar dat een journalist iemand die het journaille neersabelt zal willen neersabelen.
    Wat mij aan jouw bespreking opvalt is dat je Moszkowizc en Wedzinga op een hoop gooit. Waar dient dat toe? Schept dat mogelijkheden voor je die je anders niet hebt? Ik vind dat zwak. Bespreek Moszkowizc gewoon zonder aan Wedzinga te refereren.
    Verder valt mij op dat je de stelt dat Moszkowizc “zonder stevige onderbouwing” de nodige journalisten wegzet. Terwijl ik nu juist waarneem dat Moszkowizc in zijn boekje alleen maar onderbouwde uitspraken doet. Die zijn naar jouw idee blijkbaar niet stevig genoeg, maar daarover zou een ander dus zomaar anders kunnen denken. Wie heeft er dan gelijk? Ik vind dat jij de plicht hebt om dan dus per geval te beargumenteren waarom de onderbouwing van Moszkowizc niet stevig genoeg is. Dat doe je echter in het geheel niet. Je blijft zelf steken in het kielhalen van Moszkowizczonder ook maar ergens een begin van onderbouwing te maken.
    Je hebt natuurlijk wel een gemakkelijk publiek. Daar zitten er vele onder die sowieso al een hekel hebben aan Moszkowizc. Die vinden zulk kielhalen gewoon nog meer kicken.

  9. U zou gelijk hebben als het een column zou zijn. Het is echter een recensie. Van 500 woorden. Gedetailleerde polemiek zou in verband met ruimte niet kunnen en bovendien ongepast zijn bij een boekbespreking. Overigens is bovenstaand verhaal niet de recensie zoals in NRC verschenen.

  10. Merche schreef:

    Ik sloeg het boek open op een willekeurige bladzijden. Een autobiografie die bol staat van de uitspraken in derde persoon: `De mediagenieke advocaat´, `Bram gaat uit eten´.

    Ook zo kenmerkend voor narcistische personen.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: