‘Pappa is dood hè?’

Het was vreemd dat zijn portemonnee nog op de tafel in de woonkamer lag. Maar meer ook niet. Misschien in de haast vergeten.

Ze volgde haar dochter van zes naar boven. De trap op. Naar haar kamertje. Zoals dat gaat in de waan van de dag. Snel. We moeten van hier naar daar.

Boven in de badkamer ziet ze de laden van een kastje op de grond liggen. Ze dacht nog: raar. En gek dat hij dat voor zijn vertrek niet even had opgeruimd.

Toen zag ze hem liggen. Verstild. Nee! Dit kon hij niet maken. Nee!

Dit kan niet waar zijn.

Ze was maar even alleen. In die badkamer. Toen voelde ze de aanwezigheid van haar dochter. Achter haar rug. Woorden waren niet nodig. Ze wisten het allebei meteen.

‘Pappa is dood hè?’

Ja.

Ze was al nooit zo van het totaal maakbare leven. Had genoeg meegemaakt. Zelf een vreselijke ziekte overwonnen. Haar beste vriendin akelig vroeg naar haar graf gedragen omdat een fysieke sloper in haar lijf huis had gehouden. Maar ergens dacht ze toch dat het nu wel even genoeg zou zijn. Dat dit het juiste antwoord was op de optelsom van haar leed.

Ze was oprecht gelukkig met wat ze nu had. Sterker nog. Drie weken voor de dag waar alles anders werd, had ze in een interview nog uitgebreid haar verhaal gedaan over geluk.

Juist op dat moment kwam hij binnen. Dit was hem nou. Haar geluk.

Voor hem was dat hetzelfde.

Ze had het hem heus wel wel eens gevraagd. Of dit het voor hem was. Of hij niet meer wilde doen met zijn muziek bijvoorbeeld. Andere dingen ontdekken. Maar het hoefde niet. Hij was perfect gelukkig zo. Met haar. Met hun dochter.

Dit was het en zo zou het altijd zijn.

Drie weken later lag hij dood in de badkuip. Zonder signaal. Zonder aanwijzing. Nooit ziek geweest. De oorzaak was snel duidelijk. Geen rare dingen. Geen zelfmoord. Zijn hart was gewoon gestopt. Zomaar. Ineens. Poef. Weg.

Terwijl hij alleen in bad lag gleed het leven uit hem weg.

Daar sta je dan. Met je geluk.

De dag dat alles anders werd is inmiddels tien maanden geleden. Zij en ik. We praten aan de keukentafel over haar leven. Over de jonge weduwen die soms samen komen om te praten. Die de ongemakkelijke momenten bevrijdend weglachen en in grote lotsverbondenheid janken om wat hen is overkomen.

Terwijl ze praat over wat voor haar zo herkenbaar is, zie ik in haar rechteroog heel klein wat tranen staan.

Alsof ook het verdriet beseft dat klein ook heel groot kan zijn.

Ik val stil als ik luister. Zwaar onder de indruk van het leed, maar ook van de kracht. En moet steeds denken aan het begrip rechtvaardigheid.

Ik hoor de verhalen van jonge vrouwen die het goed voor elkaar hadden. Inspirerende mensen die hard werkten of keihard lief hadden. En toen ineens. Poef. Weg.

U heeft jonge kinderen? Pech dan. Wen er maar aan. Hoogzwanger? Leven goed voor elkaar? Gelukkig, zegt u? Een integer en trouw leven? Hele vette pech. Hij is nu dood. Zoek het zelf maar uit.

Terwijl ik luister spookt een gedachte steeds hardnekkiger door mijn hoofd. Iets dat ooit door mijn werk als rechtbankverslaggever confronterend doordrong.

Er is helemaal geen rechtvaardigheid.

We hebben het met zijn allen bedacht. Een menselijk construct. Iets om onze grootste tegenstander in het leven te lijf te gaan. Onze verlammende angst.

Louter in scène gezet om ons de illusie te geven dat we het allemaal wel onder controle hebben. Dat we door hard te werken en integer lief te hebben geluk af kunnen dwingen. Dat wat er is altijd zo zal zijn en blijven. Dat leven een soort optelsom is. Twee keer leed automatisch zorgt voor geluk.

Was het maar waar.

Er is geen rechtvaardigheid. Geen recht op een leven zonder leed. Een angstige gedachte.

Maar ik dacht ineens ook wat anders.

Is het eigenlijk ergens ook niet heel mooi? Waarom zou je wanhopig het leven met controle te lijf willen gaan als je weet dat controle geen zin heeft?

Is loslaten misschien de enige echte manier om iets vast te kunnen houden?

17 thoughts on “‘Pappa is dood hè?’

  1. Zo mooi geschreven, precies zoals het is.
    Waarom wij met z’n allen toch altijd maar denken dingen van te voren aan te zien komen is mij een raadsel. Het komt zoals het gaat. Maar los laten is moeilijk… Ik weet het.

  2. Het oeroude ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje & de Duvel schijt altijd op de grote hoop’ verhaal. Zo mooi en triest tegelijkertijd vertaald in je blog……

  3. Pfieuw! Dat komt wel even binnen zeg, op deze zonnige zondag. Maar het zet me wel aan het denken! Bedankt voor deze mooie wakeup-call!

  4. Maar dan elke dag opnieuw: ’s morgens het leven en alles en iedereen die daarbij hoort omhelzen, ’s avonds weer loslaten. Ja, wie weet is dat de manier.

  5. Indrukwekkend verhaal. Zeer goed geschreven. En een conclusie om wat langer over door te denken.

  6. herkenbaar
    meegemaakt.
    alleen was het bij mij zelfdoding
    genoeg rest houd ik prive
    mooi geschreven

  7. ik had het inderdaad eigenlijk niet moeten lezen!
    shit.
    wel mooi geschreven hoor zo bedoel ik het niet.

    (onkruidje)

  8. Ik vind het een beetje raar om deze column / dit blog leuk te vinden, daarom een reactie. Ik vind het namelijk wel een mooi en gevoelig geschreven stuk. Dus de kreet op twitter dat je ook een hork kan zijn, kan zijn, maar in dit geschreven woord zeker niet.
    groeten
    Aldert

  9. Chris, eerlijk is eerlijk, ik erger me altijd helemaal scheel aan je Twittergedrag, heb je ontvolgd.
    Maar man o man o man, en nog maar es, man o man o man, wat schrijf je toch altijd mooi als je meer dan 140 tekens hebt. Ook deze weer.
    Het kon mijn verhaal zijn. Mij is precies hetzelfde overkomen.
    En je zet het gotnogantoe zo respectvol neer.
    Dank je wel.
    Irene

  10. je verwoordt precies wat ik dacht toen het mij overkwam- rechtvaardigheid is inderdaad een door mensen gecultiveerde illusie, om ons op het rechte pad te houden, of er een of andere ‘zin’ aan willen geven. Maar het heeft geen zin, het is gewoon zoals het is, en alles kan plots anders zijn. Alleen ben je zelf wel anders geworden en mag je een groot geschenk aan herinneringen en mooie tijden meedragen.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s