Twitter en het moeras

Het was maar een kort berichtje. Van een dierbaar persoon. Tussen heel veel andere berichten.

Stop.

Korter kon bijna niet. Maar lang genoeg om een andere keuze te maken. Omdat het berichtje voor mij het eindpunt was van een reeks gebeurtenissen.

Twitter is een moeras. Waar je als vanzelf in kunt verdwijnen.

Ik hou van dat moeras.

Ik ben er zelfs dol op. De aandacht. De provocatie. Altijd iemand in de buurt om iets tegen te zeggen. Om iets van te vinden. Het perfecte middel voor iemand die slecht alleen kan zijn en de afleiding zoekt om zichzelf niet voortdurend in de weg te zitten.

Twitter is een verslaving. Riep ik trots.

Maar bij een echte verslaving verlies je de controle. Over jezelf. Over de situatie. Over de mensen om je heen die echt van waarde zijn.

En ik ben de controle verloren.

De laatste druppel in de overvolle emmer viel toen ik twitterde over vrouwen die bewust geen borstvoeding geven. Louter en alleen om hun uiterlijk te sparen.

Ik vind daar iets van.

Natuurlijk. Iedereen moet de keuze – als die er is – tussen fles en borst volledig zelf maken. Hoor je mij niet over.

Maar je hebt het concept liefde volgens mij niet echt goed begrepen als je uiterlijk boven je kind stelt. Als je puur en alleen om je borsten in vorm te houden naar de fles grijpt.

Meteen reageerde iemand met de stelling dat je wat kinderen betreft het concept liefde ook niet hebt begrepen als je gaat scheiden.

Daar kun je van alles van vinden. Ik vind het vooral vilein en in dit specifieke geval te sterk op de persoon gericht.

De liefde voor mijn kinderen in twijfel trekken. Ik heb daar moeite mee. Dan ben je het punt van provoceren om een rationele discussie te starten ver voorbij. Dan ben je er louter op uit een ander mentaal pijn te doen.

Uiteindelijk is het slechts een mager voorbeeld. En niet de grote reden waarom het anders moet. De reden zit niet in de talloze malloten op het net.

Maar in de malloot in mijn hoofd.

De gekken en dwazen op het net kan ik aan. Met die gek in mijn hoofd heb ik meer moeite.

Die gestoorde gast die overal maar op moet reageren. Overal maar een mening over een mening moet hebben. Die merkt dat hij de scheidslijn tussen wat waardevol is en wat niet al lang uit het oog is verloren. Ook op Twitter.

Hij zit me dwars. Omdat hij vooral zichzelf schade toebrengt. Omdat hij lijkt te worden wat hij zelf zo haat.

Dus gaat het anders.

Ik vind iets van dingen. En dat zal ik blijven vinden en zeggen. Maar ik ga niet meer in het openbaar reageren op wat anderen vinden van wat ik vind.

Begrijp me goed. Voor een discussie kom ik om drie uur in de nacht mijn bed uit. Ik wil overal wel heen om toe te lichten waarom ik meen dat zaken anders kunnen en moeten. Iedereen mag mij benaderen. Mijn strijdlust is niet weg. Integendeel.

Maar ik kies er voor om dat niet meer via Twitter te doen. Wat echt van waarde is komt ook beter tot zijn recht op mijn blog.

Dat wil niet zeggen dat ik helemaal stop met Twitter. Ik hartje Twitter. Het heeft me veel gebracht. En #twitcourt is een onderdeel geworden van mijn werk. Ik stop louter met reageren. Op alles en iedereen om me heen.

Voorlopig ben ik slechts een zender.

En ga ik kijken of ik alleen kan zijn.

23 thoughts on “Twitter en het moeras

  1. Verstandig zijn is belangrijk. Ik kan niet maar een sigaartje per dag roken, net als mijn broer, maar sla dan door, dus ik rook niet meer. Ik wens je veel plezier na deze verstandige beslissing.

  2. Ik hou ervan wanneer ik op twitter je meningen en je manier van uiten lees, lekker cynisch en eerlijk. Je bent jezelf.. wat een ander ook zegt. Dat mensen niet kunnen incasseren en relativeren moet niet jou pakkie an zijn!

  3. Bekend dilemma/probleem. In het werkelijke leven zijn het de situaties waarin je denkt: la maar lullen. Erg mooi geformuleerd! Deze blogpost, dus.

  4. Ik volg je al en tijdje op twitter ben gek op je blog’s, maar niet op je soms uiters vervelende reacties op tweets. Daarom ontvolgd. Ik denk dat je de juiste keuze gemaakt hebt. Ga vooral door met het schrijven van je blog, ik hartje je blog!

  5. Jouw “andere” blik op de dingen waardeer ik juist zeer. Prikkelend, provocerend en gewoonlijk food for thought. Wat mij betreft zit er heel vaak een “gelijk” in, in de zin van: ja, dat is ook zo of: die kant zit er óók aan. Mooi!. Het is dan jammer als mensen op jouw persoon gaan schieten en appels met peren gaan vergelijken ter onderbouwing van hún standpunt. Blijf in elk geval vooral doorgaan met je #twitcourt, alsjeblieft. En dank voor je hersenprikkels tot op heden. x

  6. vind het juist altijd leuk je meningen!
    daar kan je mee eens zijn of niet!
    ik trok in begin alles aan meningen enzo
    relativeren geleerd! twitter leuk maar het is virtueel gelukkig!
    daar buiten is de echte wereld!
    nu maak ik van rot opmerkingen grapjes!
    jochie zei keer :heb je moeder geneukt!
    zeg ik voor of na heup operatie?
    en dan moet ik erom lachen!

    ik zeg ook weleens rotkinderen plak ze achter het behang!
    meen ik dat??? tuurlijk niet! je houd onvoorwaarlijk van je kinderen !
    daarom zijn het soms wel ettertjes hahaha
    maar ik hou van ze!
    wat anderen zeggen is onbelangrijk voor mij!
    ik weet beter!

    wat verslavend is is koffie

    soms raakt opmerking je persoonlijk tuurlijk

    emoties pijn verdriet

    maar je word er sterker door ook al denkt iemand ja hoor vast!of rot op

    het is zo!

    sociale media gaaf handig maar ook hoop bagger!

    koffie nu en naar de winkel met vervelende kinderen.
    hahahaha
    fijne dag de zon schijnt
    be strong!

  7. Goed zelfinzicht en idem besluit, denk ik. Over die liefde: ik denk dat die ander meer gelijk had dan je denkt. Het was zeer waarschijnlijk geen ad hominem. Wel raakte het een gevoelige snaar blijkbaar. Anderzijds, er zijn genoeg omstandigheden dat een mens wel moet scheiden, punt. Je bent een van de weinige journalisten die wèl communiceert met ‘gewone mensen’. Houden zo. 🙂

  8. Chris, blijf alsjeblieft zenden. Zelfs als ik me niet kan vinden in jouw mening zet deze mij aan tot nadenken en dat vind ik veel waard. Het blijft jammer dat mensen, en dus ook twitteraars, niet in staat zijn de mening van een ander te respecteren. Discussie is zinvol en kan leiden tot betere inzichten. Op de man afzeiken is wreed en zinloos.

  9. Dat voorbeeld noem ik een drogreden, is idd alleen maar om jou te kwetsen. Zelf heb ik er anderhalf jaar over gedaan om te beseffen dat ik dit soort reacties beter laat voor wat ze waard zijn door uit te loggen. Maar laat je nooit wegjagen!

  10. Je raakt anderen waarschijnlijk met enige regelmaat net zo hard met je tweets als dat je geraakt werd. Jij trekt dat niet, en dat is je goed recht. Heeft de ander geprobeerd jou te kwetsen? Ja, zeg jij. Dat zegt iets over jou. In plaats van zo negatief te denken, mag je ook wel een keer nadenken hoe jouw stellingen bij anderen over kunnen komen. Just my 2 cents.

    Ps: bewondering voor hoe je jezelf ook regelmatig van een kwetsbare kant laat zien.

  11. Zeker een man? Jij vindt het pijnlijk als scheiding en houden van kinderen met elkaar verbonden wordt. Wat ik in een aantal situaties overigens heel terecht vind. (Wat als je eerst aan de consequenties denkt voor je nieuwe vlinders ziet vliegen????).
    Zo kan een vrouw dus ook heel ernstig beledigd worden als je wel of niet borstvoeding met liefde voor de kinderen verbindt. In dit geval denkt zij namelijk wel aan de consequenties.

    Tweet ze.

  12. U vergeet alleen voor het gemak dat ik borstvoeding en liefde helemaal niet link.

    Ik heb het over vrouwen die geen borstvoeding geven omdat ze anders denken dat hun borsten er lelijker op worden. Die keuze voor je eigen uiterlijk zegt iets over het concept liefde.

    Wat de rest betreft: soms is een scheiding er uit liefde voor je kinderen. Wat zeg ik: uit liefde voor de ander.

    Maar dat zal wel weer een te grote lenigheid van de geest vragen.

  13. Wat betreft de scheiding heb je gelijk. Er zijn inderdaad situaties waarin de keuze om te scheiden beter is en ook zeker gebaseerd op liefde. Hier kan je niet over oordelen zonder dat je de achtergrond.

    Wat betreft jouw opmerking over borstvoeding: die vind ik eigenlijk net zo kort door de bocht als de opmerking over liefde en een scheiding. Je weet nooit precies welke argumenten precies heeft bij het maken van zo’n moeilijke beslissing (zeker als man: sorry).

    Ik denk dat er maar heel weinig vrouwen geen borstvoeding geven uit puur esthetische overwegingen. Volgens mij gaat het veel vaker over angst en wordt die angst soms verhuld achter een praatje over het behoud van mooie borsten. Simpelweg omdat je niet iedereen direct een kijkje in je ziel wilt geven. Ook kan het met allerlei vormen van onzekerheid te maken hebben die direct gekoppeld zijn aan het (lichamelijke) zelfbeeld van de moeder. De liefde voor je kind kan hier ook heel goed los van staan. Zeker in een wereld waar de voorlichting over gezonde voeding heel dubbel is. De keuze voor de fles is dan snel gemaakt.

  14. Ja, en ik geef dus aan dat ik denk dat die optie eigenlijk bijna nooit voorkomt. Je lijkt in dit soort discussies soms een beetje met twee maten te meten… #zucht

  15. Zo zijn er dus ook mensen die denken dan een scheiding te allen tijde ten koste van de kinderen gaat. Oordeel slechts als je de context kent.

  16. Dat het niet vaak voorkomt, is volstrekt irrelevant voor de discussie. Waar hem om gaat is dat ik mijn kritiek heel erg nauwkeurig en genuanceerd afbaken. Vervolgens valt iemand mij aan met een zeer ongenuanceerde stelling die is gericht op mijn eigen situatie.

    Ik oordeel dus over een hypothetisch geval waarbij ik de context ken. Zij oordeelt over een concreet geval waarbij ze de context niet kent.

  17. Ik geef slechts aan dat je – in het geval van de borstvoeding – niet echt weet waar je het over hebt. Je opmerking zal vast niet uit de lucht zijn komen vallen (dat maak ik in ieder geval op uit je column – aan Twitter doe ik niet). Net zo goed als dat jij niet weet waar je het over hebt, weet de persoon die de opmerking over scheiden maakt ook niet waar hij/zij het over heeft. In die zin vergelijk ik het met elkaar. Ik ben overigens pro borstvoeding hoor. Het gaat me puur om het feit dat jij net zo stellig oordeelt.

    Verder is het inderdaad totaal niet gepast om zo’n op de persoonlijke situatie afgestemde opmerking te plaatsen.

  18. Zucht. Ik krijg het niet uitgelegd bij je geloof ik. Nogmaals:

    Ik zet zelf een algemene, niet op een specifieke persoon van toepassing zijnde situatie neer waarbij ik het weet.

    Dat is mijn stelling: ALS een vrouw louter en alleen voor uiterlijk kiest, DAN vind ik er iets van.

    Dat kun je stellig noemen, maar het is een oordeel gebaseerd op hoe het op dat moment daadwerkelijk is.

    De vrouw die mij aanviel zegt niets over een vaststaand gegeven, maar iets over een aanname van haar dat ik niet van mijn kinderen hou, omdat ik anders niet was gaan scheiden.

    Zo had ze bijvoorbeeld alle recht van de wereld om mij aan te vallen als ik had gezegd: ik ben gaan scheiden omdat ik mezelf belangrijker vind dan de kinderen.

    Het zijn dus twee volkomen verschillende zaken. Ik meet pas met twee maten als ik op dezelfde situatie anders reageer.

  19. Kijk, ik snap het verschil tussen jouw meer algemene opmerking en de op de persoon gerichte opmerking. Niet sjiek.

    Op inhoudelijk vlak is er echter minder verschil. Je weet namelijk niet of dit waar is: ‘ maar je hebt het concept liefde volgens mij niet echt goed begrepen als je uiterlijk boven je kind stelt’. Dat kan jij vinden, maar dezelfde opmerking kan – hypothetisch – ook gemaakt worden binnen de context van een scheiding. Ik denk dat een dergelijke keuze vaak lost staat van de liefde voor je kinderen (Ja, ik heb ze zelf ook. Ja, ik heb ook borstvoeding gegeven. Ja, ik zie ook situaties waarin een scheiding beter is voor de kinderen.). Net als de keuze voor een scheiding. Jouw opmerking is ook geen vaststaand gegeven, slechts een mening, net als de opmerking van die mevrouw over de scheiding.

    Ik begrijp je punt echt wel, ik ben het er alleen gewoon niet mee eens. Dat hoeft toch ook niet? Ik snap dat het niet leuk is wanneer mensen gericht op je ziel trappen. Waarschijnlijk zal je bij hun ook een gevoelige snaar geraakt hebben. Fijne zondag verder nog!

  20. ik mis je scherpe discussies op Twitter. Probeer vileine reacties gewoon te negeren, en reageer op datgene wat jou wel interesseert. Dat kan namelijk ook. Op Twitter ben je vrij om sommige reacties links te laten liggen en andere niet.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s