De kans op een tweede leven

Soms krijg je een tweede kans in het leven. En af en toe is zelfs dat niet genoeg om door te mogen. Dit is het tragische verhaal van drie mensen en hun tweede kans.

Tot de dood er op volgt.

Lydia is 41 jaar. Ooit kreeg ze van de dokter te horen dat haar borsten waarschijnlijk haar ondergang zouden worden. Kanker. Weinig kans op overleven. Maar dat deed ze wel. Ze kwam er weer bovenop. Met haar nieuwe vriend begon ze aan een tweede leven.

In dat tweede leven speelde haar dochter Angela een grote rol. Het meisje leefde jaren in angst. Haar moeder was letterlijk haar veiligheid. Alleen zij kon haar angststoornis met succes bestrijden.

Tot er een probleem opdook waar haar moeder haar niet mee kon helpen. En zelfmoord de enige oplossing leek.

De band tussen Lydia en Angela leek onverbrekelijk. Tot de 35-jarige Peter in enkele seconden zijn intrede maakt in hun leven. Ook zijn leven leek in eerste instantie vroegtijdig te worden afgebroken. Een operatie aan zijn ogen moest het naderend onheil van een leven met staar verdrijven. Zijn nierfunctie bleek een heel leven niet aan te kunnen. Pas toen een ander de dood vond, kon hij met een geleende nier verder.

Peter was gescheiden, maar had nu weer een nieuwe vriendin. Ook voor hem begon na alle ellende een tweede leven. Hij had zelfs voor het eerst sinds tijden weer contact met zijn vader.

Het is 21 december 2012. De dag waarop een van de hoofdrolspelers een derde kans nodig heeft op het leven. Maar die niet krijgt.

Peter drinkt die dag samen met zijn vader – een stevige drinker – een borrel. Twee Bacardi cola en anderhalf biertje. Het laatste biertje laat hij bewust half in het glas staan.

Omdat hij nog moet rijden.

Als hij de woning van zijn vader verlaat, stuurt hij zijn nieuwe vriendin een WhatsApp-berichtje. Dat hij zo blij is met haar en dat het fijn is dat zij even op zijn kinderen wil passen.

Natuurlijk. Ergens wist hij wel dat hij teveel gedronken had. Maar hij wilde naar huis. Naar haar. En zijn kinderen.

En dus stuurt hij zijn grijze VW Polo toch de weg op.

Dezelfde weg waar op dat moment Lydia in haar kleine, rode Nissan Micra rijdt. Op weg naar haar ex-partner. Op weg naar dochter Angela. Omdat het angstige meisje heeft gevraagd of ze opgehaald kan worden. Ze wil zo graag bij haar moeder zijn. Heeft haar veiligheid nu meer dan ooit nodig.

Lydia draagt in de auto bewust geen gordel omdat de operatie aan haar borsten dat voor haar gevoel niet toelaat. Ze rijdt iets sneller dan toegestaan. Zeventig waar je zestig mag. Lydia wijkt niet af van andere weggebruikers.

De autorit van de licht benevelde Peter duurt niet lang. Op een 60 kilometer weg duikt in zijn hoofd ineens een repeterende gedachte op. Zou zijn vriendin hem al een berichtje hebben teruggestuurd?

En dus doet Peter wat meer automobilisten doen. Hij pakt al rijdend met zijn linkerhand zijn telefoon uit zijn broekzak en tuurt naar het schermpje van zijn smartphone. Door de recente operatie aan zijn ogen duurt het turen langer dan normaal.

Tot een daverende klap zijn blik definitief van de smartphone rukt.

De klap slaat het tweede leven van Lydia definitief weg. Haar nieuwe vriend ziet het vanaf de bijrijdersstoel gebeuren. En kan het navertellen.

‘Het was donker en ik zag in de verte een tegenligger. Hij reed midden op de weg en ging steeds verder naar links rijden. Het rare is dat je het ziet gebeuren zonder dat het besef er meteen is. Ik deed mijn armen voor mijn gezicht en zag dat Lydia zich schrap zette. Ze heeft niet eens geremd. Ze had haar handen stevig om het stuur. Toen was er de klap.’

Het lichaam van Lydia wordt met kracht tegen het stuur gesmeten. Er is geen airbag om haar op te vangen. Geen gordel om haar tegen te houden. Het letsel inwendig te groot om een derde leven aan te kunnen.

Het bericht van haar dood bereikt haar dochter Angela snel. Maar niet echt. Ze kan het niet geloven. Haar angst is waarheid geworden. En dat nog wel terwijl haar moeder uitgerekend op haar verzoek naar haar onderweg was. En nu is ze dood. Hoe moet ze in hemelsnaam verder?

Anderhalf jaar na de klap neemt Angela plaats aan de speciale slachtoffertafel van de rechtbank in Groningen. Schuin voor haar zit de man die haar veiligheid definitief het graf in reed. De rechter heeft een brief van Angela in handen. En leest:

‘Ik ben enig kind en mijn moeder betekende alles voor mij. Waar zij was, was ik ook. Zij was de enige die mij kon helpen met mijn angststoornis. Mijn moeder was mijn veiligheid. De angst om haar te verliezen heb ik al mijn hele leven. Het bericht van haar dood wilde er niet in. Een week na de crematie probeerde ik zelfmoord te plegen. Met een fles Beerenburg en pillen. Mijn vader heeft mij gevonden en met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik heb er drie dagen gelegen. Mijn moeder was iemand die ieder aangereden diertje van de weg plukte om te helpen. En nu is ze zelf op de weg doodgegaan. Ik ben boos op die meneer.’

De slachtofferverklaring van Angela levert een daverende stilte op in de rechtszaal. Niet veel later zal de officier van justitie zeggen wat alle officieren zeggen als ze een verkeerszaak moeten behandelen.

Dat rechtszaken rond dodelijke verkeersongelukken eigenlijk alleen maar slachtoffers kennen.

En daar is geen woord van gelogen.

Lydia is dood. Peter moet door met zijn hard knagende geweten. En Angela heeft de angst om haar moeder te verliezen op een vreselijke manier definitief verloren.

5 Responses to De kans op een tweede leven

  1. Wim Smit schreef:

    Zeer ingrijpend beschreven hoe achter de formele rechtstoepassing werelden van verdriet, onherroepelijkheid en nuances van fout en verwijtbaarheid naar boven komen.

  2. […] Soms krijg je een tweede kans in het leven. En soms is zelfs dat niet genoeg om door te kunnen gaan. Dit is het tragische verhaal van drie mensen en hun tweede kans. Tot de dood er op volgt. Lydia …  […]

  3. Schokkend verslag van iets dat te vaak gebeurt. Je leest het met een brok in je keel. Verschrikkelijk, werkelijk.

  4. anoukmentink schreef:

    Wat verdrietig. Mooi opgeschreven.

  5. mauricejj schreef:

    Wat een strak verhaal. Chapeau.

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: