Boefjes in toga

Ergens in 2010 loop ik het kantoor van Tiebout Advocaten binnen. Het grote pand staat op de kop van een bocht aan een statige singel in Groningen.

Ik ben er op uitnodiging van advocaat Ron van Asperen. Hij wil vertellen wat hij de afgelopen jaren allemaal heeft gedaan. Op dat moment heeft Van Asperen nog een toga en mag hij in alle rechtszalen van Nederland klanten bijstaan. Dat zou snel veranderen.

Ik spreek tot twee keer toe uitgebreid met de advocaat. Hij legt geduldig uit waarom hij jaar na jaar overheidsgeld aanvroeg en zaken deed op naam van kantoorgenoten. Dat zat zo: Van Asperen is goed in wat hij doet. Zegt hij zelf. En omdat hij zo goed is, komt hij jaar na jaar ruimschoots over het maximum van 250 aanvragen voor gesubsidieerde rechtsbijstand.

En dat mag niet. Omdat ooit iemand heeft bepaald dat 250 procedures in een jaar wel ongeveer het maximum is wat een advocaat nog zorgvuldig kan behappen.

Voor Van Asperen was die 250 niet genoeg. Hij voerde voor zijn klanten oneindig veel procedures en dus bedacht hij een list. Als in het systeem van de overheid zijn naam niet meer dan 250 keer voor zou komen in een jaar, dan zou hij gewoon door kunnen gaan. Op de aanvraagformulieren vulde hij na de 250ste keer gewoon de naam van kantoorgenoten in. Een lucratieve bezigheid. Een toevoeging levert toch al snel tussen de 800 en 1100 euro op. Per keer. Bij een afwijzing begon hij gewoon een procedure tegen de afwijzing. Waar hij uiteraard weer een toevoeging voor aanvroeg.

Ik schreef een verhaal voor de krant. Over grootschalige fraude. Waarin ik noteerde dat zijn kantoorgenoten van niets wisten. Op één partner in crime na. Een jonge advocaat die ruimhartig schuld bekende.

Begin dit jaar werd Van Asperen door de stafrechter veroordeeld tot een werkstraf van zestig uur. Eerder had de tuchtrechter hem al in harde bewoordingen uit het ambt gezet. De deken deed daar nog een stapje bovenop. Tiebout was in zijn ogen ‘een money-driven kantoor’. De fraude was niet alleen willens en wetens en kantoorbreed opgezet, maar ook nog eens met de nadrukkelijk bedoeling om heel veel geld te verdienen. Buiten het gesjoemel met gesubsidieerde rechtsbijstand deed het kantoor nog van alles fout.

Tijdens de strafzaak eind vorig jaar deed de officier van justitie een opvallende uitspraak. Hij deelde de mening van Van Asperen dat zijn kantoorgenoten wel degelijk op de hoogte waren van de malversaties.

Dat beeld had ik gaandeweg ook al gekregen. Ik was meer dan eens uit hoofde van een andere functie in het kantoor aan de statige singel geweest. De ‘nietsvermoedende’ kantoorgenoten wisten wel degelijk van het systeem. Tegenover mij vertelden ze bijna allemaal dat zij de grote klokkenluider waren geweest. Door hun inzet stopte het grote bedrog.

Aan helden ineens geen gebrek.

Ron van Asperen maakte uiteindelijk alleen de gang naar de strafrechter. Hij kreeg van begin tot eind de volle laag. Bij de tuchtrechter. In hoger beroep. En bij de strafrechter. Het kantoor kocht vervolging af door 20.000 euro te doneren aan het Openbaar Ministerie. De jonge advocaat die in het kielzog meeliep, moest de overheid schadeloos stellen. Maar kantoorgenoten die ook onderdeel waren van de jarenlange malversaties hielden hun mond. Ook toen ze ondervraagd werden in het kader van het onderzoek. Het is waar: advocaten dienen niet altijd de waarheid. Maar zeker niet als hun eigen nog prille carrière er door in gevaar kan komen.

De advocaat van Van Asperen, Stijn Franken:

‘De kantoorgenoten zwijgen omdat ze bang zijn te worden meegesleurd in de strafrechtelijke maalstroom’

Ergens in 2010 vertelde Van Asperen mij dat hij de schuld op zich zou nemen. Dat hij de initiator was van het hele gebeuren. Maar hij deed dat onder een voorwaarde: als hij alleen op zou draaien voor alles, dan zou hij gaan praten. Dan zou hij niet langer alleen de gebeten hond zijn. Van Asperen hoopte dat de gesprekken met mij hem vrij zouden pleiten. Toen dat niet het geval was, was ik de gebeten hond.

Het is nu begin 2014 en de Tiebout-affaire is klaar. Afgehandeld. Van Asperen heeft bij herhaling tegenover rechters aangegeven dat zijn kantoorgenoten boter op hun hoofd hebben. Dat je heus wel weet dat je fout zit als er ruim vierhonderd keer een aanvraag op je naam wordt gezet, terwijl je niets van doen hebt met de procedure zelf. Het heeft niet mogen baten.

Van Asperen mag zijn toga nooit meer dragen. Zijn kantoorgenoten wel. Ik vraag mij wel eens af wat die advocaten denken als ze ’s ochtends voor de spiegel staan. Het antwoord kan ik wel raden en kwam een tijd geleden terug in een interview dat een van de betrokken advocaten had gegeven aan een blad voor talentvolle ondernemers.

De advocaat in kwestie sprak uitgebreid en trots over het heden en verleden. Maar repte met geen woord over de vormende jaren bij Tiebout.

Wat niemand ziet, lijkt er niet meer te zijn.

9 Responses to Boefjes in toga

  1. Jeroen schreef:

    Wel ernstig. Als dat maximum van 250 zaken alleen maar gebaseerd werd op een schatting van de hoeveelheid zaken die een advocaat op jaarbasis aankan en bijvoorbeeld niet een inkomensplafond, heeft het toch weinig met de geest van de wet te maken dat zo iemand zijn toga afgenomen wordt, alleen maar omdat hij blijkbaar meer kan verstouwen?

    Volgens mij js het eerder een moment om te constateren dat de regel niet goed is; dat het maximum omhoog moet of helemaal verdwijnen.

  2. is dit niet een geval van “barbertje”moet hangen en (ex-)collega’s die er ook van wisten en er waarschijnlijk ook beter van werden (financieel) gaan nu ten onrechte vrij uit.
    Terwijl de max. van 250 toevoegingen idd zoals door Jeroen hierboven al betoogd een onzinregel blijkt te zijn!
    Ron van Asperen wordt hierdoor wel als enige onterecht gestraft?

  3. Jos schreef:

    Van Asperen is niet onterecht gestraft. Daarbij speelde hij een spel en rieperdepieperde over het niet alleen naar het schavot gaan. Hij heeft het spel verloren conform de spelregels. Had hij willen winnen, hij had niet aan het spel moeten beginnen.

    Dat zijn kantoorgenoten er mee weg komen is bizar, maar ook dát zijn kennelijk spelregels. Moeten we hen daar om veroordelen? Of waren ze toch slimmer dan Van Asperen?

    Hebzucht, as usual. Afgestraft, zoals het hoort. Niet miepen over je kantoorgenoten. Je bent gepakt, zoals je de overheid hebt gepakt.
    Spelregels; een advocaat zou ze moeten kennen.

  4. Ruud Harmsen schreef:

    > een stapje bovenop

    Schepje.

  5. Ruud Harmsen schreef:

    > Terwijl de max. van 250 toevoegingen idd zoals door Jeroen hierboven al betoogd een onzinregel blijkt te zijn!

    Met twee weken vakantie (incl. feestdagen) zitten er maar 250 werkdagen in een jaar. Dus gemiddeld één hele strafzaak per jaar. Incl. ondersteuning na arrestatie, overleggen met cliënt, lezen dossier, wachttijd als de zitting iets later begint, zitting. En wat een advocaat nog meer allemaal hoort te doen en waar geen kijk op heb.

    Lijkt mij hard werken.

  6. Ruud Harmsen schreef:

    > één hele strafzaak per jaar.

    Per werkdag, bedoel ik uiteraard. Sorry.

  7. @ Ruud Harmsen: alleen gaat het hier niet om strafzaken…

  8. Ruud Harmsen schreef:

    Oké, dus civiel. Is het dan voor een advocaat gemiddeld meer of minder werk?

  9. Tamme Dieters schreef:

    Als ex-stagiaire van van Asperen is mijn reactie kort: zeker vormend namelijk hoe het niet moet en ik heb me beslist niet stil gehouden maar van Asperen eiste simpelweg dat je meedeed aan de fraude of anders kon je oprotten……

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: