‘Mamma, ik ben bang’

Soms vraag ik mij af of sommige ouders het wel waard zijn om kinderen te hebben. En dan denk ik er over om een vlammend betoog te schrijven.

Maar laat ik dat maar niet doen.

Het is druk op de Grote Markt in Groningen. De inwoners vieren feest. Een voetbalteam heeft een prestatie geleverd en dat moet gevierd worden. Met overgave.

Er is politie om de been. Omdat sommige supporters van het voetbal nu eenmaal erg emotioneel kunnen reageren. En de vreugde van de een dan ten koste moet gaan van het bezit van een ander.

In een zijstraatje staat een vader tegenover vier politieagenten. Ik weet niet wat hij heeft gedaan en waarom, maar het gesprek verloopt niet prettig. De vader stelt zich op zijn zachtst gezegd defensief op. Hij doet dat blijkbaar zo bedreigend dat een van de agenten hem naar de nek vliegt. Met zijn vieren slaan ze hem in de boeien.

Tot zover is er niets aan de hand. Ook de politie kent de verhuftering in de samenleving. Luisteren naar agenten is anno 2014 voor mietjes. Ook op straat kennen we onze rechten pijnlijk goed en onze plichten een stuk minder.

Helaas is de vader niet alleen. Op enkele meters afstand staat zijn vrouw. Met hun kinderen. Een meisje en een jongetje, ongeveer acht jaar oud, kijken toe hoe hun vader tekeer gaat tegen de agenten. De moeder doet stevig mee. Ze vloekt en tiert. Is buiten zinnen. Op alles en iedereen om haar heen.

De twee kleine kinderen lopen er verloren bij. Ik weet niet wat er door hun hoofden gaat, maar ik hoor het jongste jongetje wel iets zeggen.

‘Mamma, ik ben bang’

De moeder hoort het wel, maar luistert niet. Ze schreeuwt naar het jongetje:

‘IK WEET HET VERDOMME OOK NIET!’

Ze wil naar de politie stappen om een einde te maken aan de in haar ogen belachelijke arrestatie, maar iemand weet haar tegen te houden. Met de kinderen schuift ze steeds iets verder weg van haar man. Het vloeken en tieren stopt niet. Haar wordt groot onrecht aangedaan.

Er wordt tegenwoordig overal zonder blikken of blozen gezegd dat criminaliteit etnisch is. Dat bepaalde landen en culturen nu eenmaal achterlijk zijn. En minderwaardig. En dat we daar de criminaliteit aan te danken hebben.

Hele jonge kinderen zijn sponzen. Of ze nu geel, bruin, zwart of blank zijn. Ouders zijn heilig. Alles wat zij doen is goed. In je jonge jaren vorm je je naar het wereldbeeld van je ouders.

Wat moet je als jochie van acht met een vader die het gezag van de politie niet accepteert? Wat met een moeder die geen bescherming geeft, maar haar panische verontwaardiging boven haar taak van moeder laat gaan?

Wie een school afbreekt, kan van de stenen een gevangenis bouwen. Zegt men wel eens.

Wat mij betreft geldt dat net zozeer voor de opvoeding.

5 thoughts on “‘Mamma, ik ben bang’

  1. Heel jammer inderdaad dat kinderen ook de foute dingen van ons volwassenen overnemen, daar zouden een hoop ouders wat meer bij stil moeten staan. Mooie blog!

  2. Wat een mooi stuk.Ik ben het hier roerend mee eens.

    Met mijn blog probeer ik dat ook duidelijk te maken.

    Ik vind dat kinderen( tot aan de volwassen leeftijd) over het algemeen (meer) in bescherming genomen zouden moeten worden door hun ouders.
    Ook tegen de ‘uitwassen’ van de maatschappij. Dat is een hele mond vol natuurlijk en (tegenwoordig) geen geringe taak.

    Ik ben zelf door schade en schande wijs geworden en vindt achteraf dat ik mijn kinderen (vooral in het begin van mijn moederschap) niet voldoende in bescherming heb genomen tegen bepaalde zaken, die in onze maatschappij voor ‘normaal’ worden aangezien.

    Met ‘ in bescherming nemen ‘ bedoel ik in de breedste zin van het woord.

    Wat betreft gezonde voeding, wat betreft (emotionele) zorg, wat betreft aandacht en geduld, wat betreft bescherming en begeleiding bieden, wat betreft…..Kortom toezicht houden dus! Dit alles vergt heel veel toewijding, inzet en oplettendheid van de kant van de ouders, dat ben ik mij als geen ander bewust ( ik heb me toch wat af-geworsteld de afgelopen 26 jaar).

    Mijn blog gaat onder andere ook over het veranderen van ons voedingspatroon en bevat veel praktische tips die zijn toegespitst op onze eigen situatie.

    Daarnaast schrijf ik over die dingen die mij de afgelopen jaren bezig hebben gehouden inzake de gedragsstoornissen van mijn zoon (waarvan ik nu weet dat die HOOFDzakelijk door een gebrek aan verzadigde vetten zijn ontstaan en door mineralengebrek).

    Ik beschrijf voornamelijk mijn ervaringen (van de afgelopen 26 jaar) als moeder.

    Ik schrijf ook over datgene wat mij persoonlijk heeft geholpen om een veilig, warm, gezellig maar bovenal gezond nest voor mijn kinderen te creëren, over dingen die kunnen bijdragen aan een hecht gezinsleven.

    Een liefdevol hart staat aan de basis van dit alles, dat is alles wat ik bezit.
    Dit hart heeft mij de afgelopen zware en moeilijke jaren van het moederschap altijd de juiste richting gewezen, ik heb dan ook ontzettend veel bewondering gekregen voor haar wijsheid.

    Met mijn blog wil ik moeders aanmoedigen om (iedere dag weer opnieuw) de schouders eronder te zetten om goed (en liefdevol) voor hun kinderen te willen zorgen en ze zo lang mogelijk in bescherming te nemen (en met liefdevol bedoel ik niet dat het er bij mij altijd vredig aan toeging) ik ben tenslotte ook maar een mens 😉

Reageren mag

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s