Over rechtbankverslaggever

Journalist. Voor @realtwitcourt wekelijks in de rechtszaal om via Twitter en blog verslag te doen van rechtszaken. Voor AD aan de slag met al het andere wereldnieuws.

Begrip is geen rechtvaardiging

Daar zit je dan. Kleiner dan je fysieke lengte. Met in je nek tientallen priemende ogen vol haat en verdriet. Je kijkt meer naar het tafelblad voor je dan naar de rechters. Als je ogen even naar achteren waren gedwaald, had je vol in het gezicht gekeken van een jongen die er niet meer is. Die door jou zo bizar hard uit het leven werd gereden. Je moet het pure gevoel van leed en ellende voelen in je rug.

Ik heb met je te doen. Ondanks de afschuwelijke fouten die je hebt gemaakt. Het moet ook voor jou ondraaglijk zijn. Die zaal vol mensen die zeker nu niet willen vergeven, ook al zouden ze het kunnen.  Die zaal waar de nabestaanden een foto neergezet hebben van de man die nooit ouder werd dan 23 jaar. Een foto die pontificaal in je richting is gezet. Een portret in een lijstje.

Je hoort de slachtofferverklaringen aan. Van de moeder van de jongen. Van een zus. Je luistert naar hun tranen. Ik weet helemaal niet of de woorden tot je doordringen, het zou best kunnen dat je je probeert af te sluiten voor de keiharde werkelijkheid.

Ik hoor ze wel. Luid en duidelijk. Ik hoor een rouwende moeder zeggen dat ze er alles voor over zou hebben om haar zoon nog één keer te kunnen zien. ‘Al was het maar in mijn dromen’. Ik hoor een zus zeggen hoe alles zwart werd toen ze haar geliefde broer onder een wit laken zag liggen op de weg.

Natuurlijk. Ik weet welke fouten je hebt gemaakt. De drank. De hoge snelheid. De eerdere korte rijontzegging voor rijden onder invloed. De roekeloosheid van een man die worstelde met een scheiding, met het verlies van een bedrijf.

En ik hoor je verhaal. En zet dat naast die van de nabestaanden. Mensen die nooit hebben gevraagd om zo keihard geconfronteerd te worden met de fouten die jij hebt gemaakt. Hun verhaal gaat door merg en been. Ze hebben alle recht om te haten. Om je keihard te veroordelen.

En toch moet ik ook steeds denken aan de woorden die je hier in deze rechtszaal uitspreekt. Dat je wel eens met je dochter langs de plek fietst waar het allemaal gebeurde. Dat je de woorden niet kunt vinden om een kind te vertellen hoe het leven soms kan lopen. En dat je wil verdwijnen. Ik zie hoe je een foto in je handen gedrukt krijgt van een slachtoffer. Om naar te kijken.

Ik sta niet in je schoenen. Zeker niet. Maar ik weet wel iets van onmacht. Van jezelf niet zijn. Het gevoel dat alles uit je handen glipt. Dat de bizarre rol van toeval in dit leven soms beslist wat je volgende probleem gaat zijn. En dat je wil verdwijnen.

Het is niet mijn rol om iets tegen je te zeggen. Maar toch wil ik iets kwijt. Ieder mens voelt de pijn van slachtoffers. Van puur verdriet. We voelen onbewust dat het ons ook kan overkomen. Een dierbare op een gruwelijke manier verliezen. Alleen al de gedachte aan die radeloosheid maakt ons al gek. En boos. Woedend. Op die ander die dit op zijn geweten heeft. Onze empathie met slachtoffers kent geen grenzen, ook en misschien wel vooral omdat wij ons zelf ineens slachtoffer voelen.

Dubbele empathie is een stuk lastiger. We verplaatsen ons maar moeilijk in een dader.

Toch zijn er mensen die dat kunnen. Die weten dat begrip geen rechtvaardiging is. Er zijn zelfs mensen die zelf een nabestaande op gruwelijke wijze hebben verloren. En die ondanks het alles verwoestende verdriet tot de slotsom komen dat de haat en het oordeel je niets brengt.

‘Wim Dankbaar is kierewiet’

 

peterrdevries

Publicist Wim Dankbaar sleept misdaadjournalist Peter R. de Vries en televisieproductiebedrijf FremantleMedia (RTL Boulevard) voor de rechter wegens smaad en laster. Volgens Dankbaar is De Vries veel te ver gegaan door hem in een uitzending van Boulevard neer te zetten als ‘volslagen kierewiet’. De rechtszaak dient volgende week dinsdag.

De zelf al meerdere keren voor heftige uitspraken veroordeelde publicist stelt in de onlangs uitgebrachte dagvaarding dat hem onrecht is aangedaan door ‘zeer beledigende kwalificaties’, onder meer omdat misdaadverslaggever Peter R. de Vries in een uitzending van RTL Boulevard op 13 juni 2017 zei dat Dankbaar ‘moet worden afgevoerd in een dwangbuis’ en ‘helemaal kierewiet’ is.

Volgens Dankbaar is hij niet gek. Onlangs stuurde het Openbaar Ministerie een psychiater op hem af om hem te laten onderzoeken voor een nog lopende rechtszaak.

Dankbaar weigerde de man te ontvangen.

Voor het hele verhaal: klik hier.

 

Joris Demmink

 

joris.png

Het was en is geen verrassing, het Hof heeft op verzoek van het Openbaar Ministerie ingestemd (feitelijk was het een bewilligingsverzoek) met het staken van de vervolging van Joris Demmink inzake vermeend kindermisbruik. Ik heb best veel geschreven over de zaak tegen Joris Demmink. Ik krijg nog altijd tips en verzoekjes. Die zijn altijd welkom.

Uiteraard sturen mensen mij ook in deze zaak dreigende mails en andere kwalijke onzin. Dat schijnt tegenwoordig mode te zijn.

Maar dat terzijde.

De zaak is wat de autoriteiten betreft nu gesloten. Wij blijven kijken of ergens iets waar is of kan zijn. Op basis van serieuze tips, dat wel. Wat onzin is, moet namelijk onzin blijven.

Voor nu is de stand van zaken duidelijk:

Het hof concludeert dat er een ‘zeer uitgebreid en gedegen’ onderzoek heeft plaatsgevonden ‘waarbij geen steen op de andere is gelaten’. Naar het oordeel van het hof heeft het onderzoek ‘overtuigend’ aangetoond dat er ‘slechts sprake is van speculaties en veronderstellingen’.

Het Hof heeft in deze zaak de ferme stelling van het Openbaar Ministerie overgenomen. In niet mis te verstane bewoordingen. De vraag blijft of er voldoende onderzoek is of kon worden gedaan. Of het Hof alle informatie had om tot deze beslissing te komen.

Die vraag beantwoorden is niet zo makkelijk als het lijkt. Roddels en geruchten kun je als burgerspeurder of complotdenker makkelijk op het internet zetten. Je kunt er snel en gemakzuchtig allerlei aannames op loslaten. Je gelijk heb je altijd. Als iets niet zo is, is het een complot. Als iets mogelijk wel zo is, had je altijd al gelijk. Complotdenken is als een religie: uiteindelijk denk je altijd in je eigen cirkeltje van ‘gelijkhebberigheid’.

Als journalist kan en mag je zo niet denken en werken. Dat weten complotdenkers ook, ze zijn er als de kippen bij om echte journalisten te wijzen op regels van hoor en wederhoor, op faire verslaglegging, laster en smaad. Ze spannen zelfs rechtszaken aan om hun gelijk met betrekking tot onze codes te kunnen halen.

Hypocrisie op het internet is geen vies woord meer.

Maar goed. Als er echt nieuws is, zult u het horen. Als er onzin opduikt, zijn er andere kanalen waar u zich kunt melden.

 

 

Lieve haters

Lieve haters,

Hoewel ik er alle begrip voor heb dat jullie contact met mij zoeken, omdat ik immers over zaken schrijf waar jullie net even anders over denken, lijkt het mij toch verstandig een aantal zaken af te spreken.

  1. Stelt u zichzelf eerst eens netjes voor. Dan kunnen we op basis van gelijkwaardigheid en in alle rust spreken over eventuele meningsverschillen.
  2. De aanhef ‘klootzak’ schept niet meteen wederzijds vertrouwen. Probeer het eens met ‘Beste meneer Klomp’, of, als u dat te formeel acht: ‘Beste Chris’
  3. Probeer, al is dat soms best lastig, wat minder taalfouten te maken. Ik ben doorgaans best druk en het doet mij zeer aan mijn ogen om onze mooie taal zo misbruikt te zien worden. Ik wordt daar best moe van.
  4. Mocht u wel met uw eigen naam reageren, vraag u dan af wat uw moeder zou vinden van uw taalgebruik. Of een rechter, maar dat is weer een ander verhaal.
  5. Schrijf uw frustratie gerust van u af in mijn richting, en leg uw epistel dan even weg. Ga een stuk wandelen (of fietsen, wat u wil), kom terug en besluit dan pas om op de verzend-knop te drukken. Of niet. Het kan een wereld van verschil betekenen.
  6. Bedenk dat ik zelden haatdragend ben. Ik ben geboren op een plek in  Nederland waar mensen zich de pis niet zo snel lauw laten maken. Het is echter tevens een plek waar mensen doorgaans niet buigen voor terreur.
  7. Probeer wat meer te genieten van uw leven. Wrok en bitterheid hebben een directe weerslag op uw gezondheid. Waar u wellicht lastig in slaap komt omdat u steeds maar weer nieuwe manieren moet verzinnen om mij te benaderen, mag ik mij doorgaans verheugen in een buitengewoon prettige slaap.

Dank voor uw aandacht en ik sluit voor het gemak af met een voorbeeld van een elektronisch verzonden epistel, waaruit volgens mij wel blijkt waar de verbeterpuntjes zitten. Dan weet u dat.

20170731_225330

Duizend euro per uur verdienen?

‘Die Chris Klomp heeft ooit dik 1000 euro per uur weten te verdienen met Blendle!’

Wat een gelul, dikke opschepper. Geloof ik niets van. Omhooggevallen eikel met een raar accentje. Die is wel erg blij met zichzelf steeds. Woont ook ineens in Amsterdam in een groot huis. Met een dikke auto. Wie denkt ie wel niet dat ie is?

‘Nee, is echt waar. Hoe je ook over hem denkt, en een eikel kan hij zeker zijn, hij krijgt het wel voor elkaar. Eerst wist hij al geld te maken met Twitter en nu dit weer. Zie maar:

Geld maken met Twitter. Dat kan helemaal niet! Is ook gelul. Dikke onzin. Die gast is echt helemaal fake. Nepjournalist!

‘Nee, serieus. Hij heeft al ruim drie jaar een betaald twitter-account. Kreeg daar zelfs een prijs voor. Deze.

Hmm. Ik moet toegeven, dat doet ie goed. Irritant. Ik ga hem maar eens online uitschelden omdat ik het niet kan hebben dat iemand iets kan.

‘Doe dat, ga ik nog even het filmpje bekijken. Misschien is het verstandiger om van iemand te leren dan om iemand neer te willen halen’

Jij bent ook een lul. Rot op.