De Nachtmerrie

juni 27, 2014

Mocht u (zoals ik) in het bezit zijn van een prachtige dochter, dan is het wellicht niet raadzaam dit verhaal te lezen.

Dan weet u dat alvast maar even.

Ouders van hele jonge kinderen zitten vanaf het begin in een spagaat. Je wil je kinderen het liefst 24 uur per dag beschermen tegen het kwaad van buiten. Maar je weet ook dat ze zelf de wereld moeten ontdekken. Geen kind gedijt goed in een kooi, ook al is die bedekt met goud.

En zo schipper je als jonge vader tussen beschermen en loslaten. Tussen toekijken en alleen laten. Soms loerend vanuit een hoekje. Soms met pijn in je buik op veel te grote afstand van dat wat je het meest dierbaar is.

Peter is niet anders als andere vaders. Zijn Joyce van vier is hem dierbaar. Maar hij weet ook dat ze met vriendjes en vriendinnetjes moet kunnen spelen. Gewoon op straat voor hun huis.

Op 13 oktober 2013 is dat niet anders. Joyce speelt. Vader laat haar los. Tot hij haar ineens mist. En kijkt. En zoekt. En niet meer zal vinden.

Uren later is daar het verlossende telefoontje. Een onbekende vrouw uit een kilometers ver gelegen naburig dorp belt. Ze heeft een snikkend kind gevonden. Gewoon ergens op straat. Dat heel graag naar huis wilde, maar niet wist hoe ze daar moest komen. En dat ze bij een vreemde meneer in de auto moest stappen. Een meneer die aan haar plassertje had gezeten.

‘Hij was kaal en reed in een zwarte auto. Ik moest zijn piemel in mijn mond doen en doorslikken’

De getuige had bij het aanschouwen van het verdwaalde meisje al zo’n gevoel dat het niet goed zat. Het meisje liep met haar handjes tussen haar beentjes. Alsof ze moest plassen. Ze keek steeds achterom en was in zichzelf aan het praten. Alsof ze in haar eigen wereldje zat.

Een wildvreemde man. Gewoon in Nederland. Die op klaarlichte dag een spelend meisje van vier jaar oud in een auto trekt. Misbruikt. En vijf kilometer verder als gebruikt speelgoed dumpt. Zie maar hoe je thuis komt. Ik vertrek. Mijn lust is weer bevredigd.

Terwijl de vrouw die zich zo liefdevol ontfermt over je dochter praat over wat het meisje allemaal heeft gezegd, voel je de tranen komen. Je huilt. Van ellende. Van onmacht. Van woede.

Daar sta je dan. Als vader. Je kan er niets aan doen. Je deed alles goed. En toch zul je voelen dat je faalde. Weten dat je voor heel even niet de bescherming hebt kunnen bieden die je zo graag haar hele leven lang zou willen bieden.

Nooit meer gewoon een vader op het schoolplein. Voor altijd dé vader.


To Name and to Shame?

juni 3, 2014

De regiopolitie Groningen bracht deze week een opmerkelijk persbericht naar buiten. Over de motorclub No Surrender.

Spannend. Zult u denken. Bende-oorlog. Keiharde strijd om leven en dood. Onderwereld. Zware criminaliteit. Zijn wij eerzame burgers ons leven nog wel zeker?

Helaas. Niets van dit alles. Een lid van de motorclub bleek gearresteerd voor huiselijk geweld. U leest het goed. Huiselijk geweld. Mag niet. Is verboden. Moet ook op zeker afgestraft worden. Maar wat is in hemelsnaam de link met No Surrender?

Op mijn vraag aan de politie kwam op Twitter een antwoord. Er was geen sprake van een fout of een overijverige politie-voorlichter. Het is sinds kort staand beleid. Voor ‘Outlawbikers’ gelden andere regels: Name and Shame:

‪@polgroningen‬
@chrisklomp Dat klopt! Bij Outlawbikers, die in de fout zijn gegaan, geldt een andere beleid: ‘name and shame’.

Ik vind daar wat van.

De politie is geen aanklager. Noch belast met het vaststellen van schuld. De politie moet verdachten vangen en vervolgens op zoek gaan naar de waarheid. Daar mag best over gecommuniceerd worden – graag zelfs –, maar dan moet het wel relevant zijn. Een outlawbiker die tijdens een bende-oorlog een vuurgevecht aangaat met een concurrent: dat is nieuws. En dat mag je rustig melden.

Maar een outlawbiker die zijn handen thuis niet thuis kan houden: dat heeft niets te maken met zijn hobby. Het is niet relevant. Duizenden burgers maken zich wekelijks schuldig aan huiselijk geweld. De politie zal nooit en te nimmer melden dat de verdachte steigerbouwer is. Of timmerman. Zakenman. Of wellicht zelfs onderdeel van de eigen politie-macht.

De politie marchandeert en is selectief. Wat overblijft is louter politiek. Kijk ons eens hard achter de outlawbikers aan jagen. Oke, de daders van bomaanslagen op outlawbikers kunnen we dan niet meteen vinden, maar de motorpiraat met losse handjes thuis hebben we dan mooi maar even te pakken.

Zucht.

Wat ik zelf nog erger vind: wij van de media nemen het bericht klakkeloos over. Stellen geen vragen. Hoppa. Doorpompen met die berichten van de politie. Wat mij betreft moet daar eens een einde aan komen.

Negeer de berichten van de politie. Het is een instrument geworden om politiek te bedrijven. Ga zelf op onderzoek uit.


‘Mamma, ik ben bang’

mei 22, 2014

Soms vraag ik mij af of sommige ouders het wel waard zijn om kinderen te hebben. En dan denk ik er over om een vlammend betoog te schrijven.

Maar laat ik dat maar niet doen.

Het is druk op de Grote Markt in Groningen. De inwoners vieren feest. Een voetbalteam heeft een prestatie geleverd en dat moet gevierd worden. Met overgave.

Er is politie om de been. Omdat sommige supporters van het voetbal nu eenmaal erg emotioneel kunnen reageren. En de vreugde van de een dan ten koste moet gaan van het bezit van een ander.

In een zijstraatje staat een vader tegenover vier politieagenten. Ik weet niet wat hij heeft gedaan en waarom, maar het gesprek verloopt niet prettig. De vader stelt zich op zijn zachtst gezegd defensief op. Hij doet dat blijkbaar zo bedreigend dat een van de agenten hem naar de nek vliegt. Met zijn vieren slaan ze hem in de boeien.

Tot zover is er niets aan de hand. Ook de politie kent de verhuftering in de samenleving. Luisteren naar agenten is anno 2014 voor mietjes. Ook op straat kennen we onze rechten pijnlijk goed en onze plichten een stuk minder.

Helaas is de vader niet alleen. Op enkele meters afstand staat zijn vrouw. Met hun kinderen. Een meisje en een jongetje, ongeveer acht jaar oud, kijken toe hoe hun vader tekeer gaat tegen de agenten. De moeder doet stevig mee. Ze vloekt en tiert. Is buiten zinnen. Op alles en iedereen om haar heen.

De twee kleine kinderen lopen er verloren bij. Ik weet niet wat er door hun hoofden gaat, maar ik hoor het jongste jongetje wel iets zeggen.

‘Mamma, ik ben bang’

De moeder hoort het wel, maar luistert niet. Ze schreeuwt naar het jongetje:

‘IK WEET HET VERDOMME OOK NIET!’

Ze wil naar de politie stappen om een einde te maken aan de in haar ogen belachelijke arrestatie, maar iemand weet haar tegen te houden. Met de kinderen schuift ze steeds iets verder weg van haar man. Het vloeken en tieren stopt niet. Haar wordt groot onrecht aangedaan.

Er wordt tegenwoordig overal zonder blikken of blozen gezegd dat criminaliteit etnisch is. Dat bepaalde landen en culturen nu eenmaal achterlijk zijn. En minderwaardig. En dat we daar de criminaliteit aan te danken hebben.

Hele jonge kinderen zijn sponzen. Of ze nu geel, bruin, zwart of blank zijn. Ouders zijn heilig. Alles wat zij doen is goed. In je jonge jaren vorm je je naar het wereldbeeld van je ouders.

Wat moet je als jochie van acht met een vader die het gezag van de politie niet accepteert? Wat met een moeder die geen bescherming geeft, maar haar panische verontwaardiging boven haar taak van moeder laat gaan?

Wie een school afbreekt, kan van de stenen een gevangenis bouwen. Zegt men wel eens.

Wat mij betreft geldt dat net zozeer voor de opvoeding.


Vader liet kinderen moeder verkrachten

mei 20, 2014

Omdat de krant niet van elastiek is, maar mijn blog wel. Hier het hele verhaal over de vader die beweerdelijk zijn kinderen in heeft gezet om hun eigen moeder te verkrachten:

DELFZIJL – Een 48-jarige vader heeft zijn eigen kinderen van vier en zes jaar oud gebruikt om hun moeder (53) te verkrachten. De vrouw werd onder meer met een vuurwapen bedreigd en gedwongen verregaand seksueel misbruik door haar eigen zeer jonge kinderen te doorstaan.

De twee kinderen werden vanaf hun vierde en zesde levensjaar in een periode van vijf jaren betrokken bij de verkrachting. Zij moesten hun moeder met hun handjes vaginaal en anaal penetreren. Dat stelt het Openbaar Ministerie (OM) in Groningen.

Het OM spreekt van een ‘zeer heftige’ zedenzaak. De 48-jarige verdachte Edgar L. werd onlangs, zeven jaar na het laatste misbruik, gearresteerd voor langdurig en uiterst grof seksueel misbruik. Het misbruik van de vrouw vond plaats tussen december 1993 en eind 2006 in de woning van het gezin in Delfzijl. Het slachtoffer werd onder meer met fruit, een bierflesje, een deodorantbus, een kaars en een pistool verkracht. De kinderen werden volgens het Openbaar Ministerie tussen 2000 en 2005 betrokken bij het misbruik.

De moeder mocht van de man nooit spreken over de verkrachtingen. Hij vertelde haar dat hij de kinderen zou vermoorden als ze naar de politie zou stappen. Volgens het Openbaar Ministerie werd het slachtoffer ook op een andere manier misbruikt. Zo drukte L. een brandende sigaret uit op haar lichaam en rukte hij meerdere keren haar kleding van het lijf. De vrouw werd meer dan eens geslagen en getrapt. Op 23 februari 2008 brak ze haar onderarm op twee plaatsen na een klap van L. met een drempel.

Het Openbaar Ministerie (OM) wil om veiligheidsredenen niet zeggen wie de zaak aan het rollen heeft gebracht. ,,Er is uiteindelijk aangifte gedaan. Het is een hele heftige zedenzaak en we willen niet dat betrokkenen verder in de problemen komen”, aldus woordvoerder Manon Hoiting van het Openbaar Ministerie in Noord-Nederland. ,,De rechtszaak tegen deze man staat voor 26 mei op de agenda, maar zal eerst worden uitgesteld omdat de verdachte op dit moment op ons verzoek in het Pieter Baan Centrum zit ter observatie.”

De verdachte is onlangs overgebracht van de gevangenis in Leeuwarden naar de observatiekliniek in Utrecht. Daar zal in zeven weken tijd worden gekeken of hij wellicht onder invloed van een ernstige stoornis heeft gehandeld. Volgens zijn raadsman Duco Keuning heeft L. geen bekentenis afgelegd en is het de eerste keer dat hij met justitie in aanraking komt voor seksueel misbruik. ,,Het Openbaar Ministerie wilde hem graag laten onderzoeken. Hij heeft geen noemenswaardig strafblad en is niet verstandelijk beperkt. Mijn client ontkent. We gaan er dus stevig tegenaan” , aldus de ervaren strafpleiter Keuning.


De misverstanden rond Volkert

mei 7, 2014

De fans van Pim Fortuyn kunnen maar niet wennen aan feiten. De waarheid telt niet meer. Moordenaar Volkert van der G. is en was een gevaarlijk monster zonder geweten.

Het verhaal Volkert van der G. kent een vreemde dynamiek. Een door politieke kleur ingevulde werkelijkheid die nergens terugkeert in de realiteit.

Eerst was er de grote zorg over maatschappelijke onrust als Volkert vrij zou komen. Tijdens zijn proefverlof bleek dat al onzin. En nu hij vrij is, blijft het ook oorverdovend stil. De enige onrust die boven borrelt, komt uitgerekend van de politici die graag in de voetsporen van Pim willen treden, maar daar niet de geestelijke bagage voor hebben.

Toen kwam het grote misverstand spijt. Volkert zou geen berouw tonen en dus nog altijd gevaarlijk zijn. Ook dat is een onzinnige stelling. Tijdens de behandeling van zijn hoger beroep nam Volkert in het openbaar zelf het woord. Hij gaf aan wel degelijk spijt te hebben.

En dan hebben we nog het grote gevaar op herhaling. Populistische politici deinzen er niet voor terug om fact free in het rond te toeteren dat Volkert ‘een wandelende tijdbom is’. Dat is gek. De intellectueel hoogbegaafde en overdreven gewetensvolle Volkert is weken aan een stuk door het gespecialiseerde Pieter Baan Centrum onderzocht. Meerdere gedragsdeskundigen hebben bij herhaling en op verschillende momenten in de tijd met hem gesproken. Zelfs vlak voor zijn omstreden vrijlating nog. De gevangenisdirectie is om advies gevraagd en de Reclassering heeft een rapport opgesteld.

De eindconclusie was en is duidelijk. Het recidivegevaar van Volkert wordt als laag ingeschat. Honderd procent garantie is nooit te geven. Maar als forensisch specialisten ‘laag’ zeggen, dan ben je mijlenver weg van ‘een wandelende tijdbom’.

Ook over de kwalificatie van de moord valt veel te zeggen. Het Openbaar Ministerie zag er geen politieke moord in. De rechtbank acht de aanslag op de democratie niet groot genoeg voor een levenslange gevangenisstraf.

De gekleurde roeptoeters in de samenleving hebben echter geen oog voor de mening van deskundigen die dag in dag uit werken met mensen die de meest vreselijke dingen hebben gedaan.

Zij roepen in hun ten onrechte aangetrokken witte jassen vrolijk dat Volkert een gestoorde man is en altijd zal blijven. Ook al blijkt zonneklaar uit zijn vonnis dat de beperkte stoornis die hij heeft niet aanwijsbaar in verband staat met de moord. Ook al geeft het PPC in Scheveningen aan dat Volkert helemaal geen man is met onwrikbare standpunten.

En dat alles stoort mij mateloos. De feiten niet kennen is onkunde en onkunde valt nog te bestrijden met kennis. Maar de feiten niet onder ogen willen zien, gaat veel verder. Dan praten we niet langer over onzin, maar over kwade onzin.

Fortuynisten die de integriteit en onafhankelijkheid van de rechtsgang en het professionele oordeel van deskundigen in twijfel trekken en feiten stelselmatig negeren om hun eigen idool te eren vind ik gevaarlijker voor de rechtstaat dan Volkert ooit geweest is.


Verschuilen achter een toga

april 25, 2014

Advocaten dienen louter het belang van hun cliënt. En dat is hun goed recht. Maar kun je daar eigenlijk ook te ver in gaan? Ik vind van wel.

Voor de goede orde. Ik ben dol op advocaten. Het beeld dat soms opduikt in de goegemeente over geldgraaiende leugenaars is niet terecht. Advocaten zijn een wezenlijk en belangrijk onderdeel van de rechtstaat waarin verdachten soms ernstig worden gemangeld in de machtige molen van het Openbaar Ministerie.

Maar je kunt ook te ver gaan.

Op 18 januari 2014 sterven twee oudere inwoners van Groningen een gruwelijke dood. Kapotgeslagen en gewurgd met koorden en plastic zaken. Als oud vuil in de brand gestoken. Mooier kan ik het niet maken.

De verdachte in de zaak krijgt van zijn advocaten de opdracht goeddeels te zwijgen. Dat zwijgen wordt pas doorbroken als het dossier van de politie helemaal klaar is.

Dan volgt een wat kolderiek toneelstuk. De verdachte heeft bloed op zijn kleding. Bloed van de slachtoffers. Kledingvezels zijn uitgewisseld tussen verdachte en slachtoffers. Zendmasten stralen zijn aanwezigheid aan in de buurt van het plaats delict. Negen getuigen plaatsen hem bij de woning waar de dood gruwelijk aanwezig was.

Zijn advocaten weten dat hij met een verklaring moet komen. Hij is onomstotelijk in contact geweest met de slachtoffers. Pijnlijk dicht bij het moment van hun dood.

Dus komt er een verklaring. Over een mysterieus telefoontje dat de verdachte kreeg om het lichaam van het vrouwelijke slachtoffer van straat te halen. Van wie wil hij niet zeggen. Over een ruzie vlak voor de moord, waardoor het slachtoffer bloed op zijn schoenen kreeg. Hij had hem immers een bloedneus geslagen. Logisch toch?

De hele verklaring van de verdachte was overduidelijk na het zorgvuldig doorlezen van het omvangrijke strafdossier in elkaar gezet. Hiaten in gedrag voorzien van een passend antwoord. De eredivisie van de ongeloofwaardigheid.

Natuurlijk. Een advocaat dient louter het belang van zijn cliënt. Maar dit gaat ver. Dit is een bewuste poging om alle verantwoordelijkheid te verdoezelen. Om recht te krijgen wat intrinsiek en schandalig krom is. Om de waarheid grondig te verkrachten in het belang van een enkel individu.

Een advocaat is van belang om de rechten van de verdachte te waarborgen. Om te zorgen dat hij een eerlijk proces krijgt en zijn belangen mee worden gewogen in de afdoening van een strafzaak. In die rol heeft een advocaat terecht lak aan de vergeldingsdrang van de maatschappij.

Maar in wiens belang is het eigenlijk om tegen de klippen op een belachelijk verhaal te reconstrueren? Wanneer verlies je ook professioneel alle geloofwaardigheid? Tot hoe ver mag je een onderzoek naar de waarheid saboteren om iemand vrij te krijgen die overduidelijk schuldig is aan gruwelijke misstanden?

Persoonlijk vind ik dat je daarin ver mag gaan. Maar ik vind ook dat er een grens is. Dat een advocaat op een gegeven moment ook tegen zijn cliënt moet zeggen: tot hier en niet verder. Dit slaat nergens op. Hier kom je niet mee weg.

Nu verwacht je van mij mee te werken aan een toneelstuk met een wel heel pijnlijk einde.


Geneesonkunde

april 17, 2014

Stel.

Je hebt overgewicht en je komt er maar niet vanaf. Ergens in België weet men gelukkig de oplossing te vinden. Tijdens een operatie krijg je een maagband. Een flexibele ring in je buik die er voor gaat zorgen dat je minder eet.

Het werkt en je pakt je normale leven weer op. Tot je zwangerschap. Door de extra druk in je buik verschuift de maagband. Opnieuw moet een operatie redding brengen. En dan begint de ellende.

Na de operatie krijg je pijn. Ineens verschijnt er een bobbel op je rug. Een arts verlost je van een pijnlijk abces, maar de pijn blijft. Een tweede operatie brengt aan het licht waarom je al die maanden gebukt van de pijn door het huis sloop. De arts tovert een wondgaasje uit je lichaam. Een lapje van tien bij tien centimeter, achtergelaten door de chirurg die je maagband weg moest halen.

Je doet aangifte en al snel volgen zestien lotgenoten en nabestaanden van lotgenoten. Allemaal denken ze zeker te weten dat de chirurg in kwestie verantwoordelijk is voor veel leed. En zes onnodige doden.

Het Openbaar Ministerie doet onderzoek en zakt weg in een moeras van lastig te bewijzen incidenten. Wanneer gaat iemand dood door falen van een chirurg? Wanneer draait het om schuld en wanneer om nu eenmaal niet te vermijden complicaties?

Uiteindelijk weet het OM naar eigen zeggen bewijs te vinden voor schuld. Het wondgaasje dat achter is gebleven had niet achter moeten blijven. De chirurg moet na vijf jaren van onderzoek naar de rechter.

Ik zit schuin achter de chirurg en verlies mijn toch al wankele vertrouwen in de medische wereld.

De arts zit op zijn weerstand. Hij schuift de schuld weg. Natuurlijk, zo moet hij toegeven, zijn assistenten hadden gewezen op de telling van de wondgaasjes. Er waren er tijdens de operatie meer gebruikt dan gevonden.

De chirurg had nog gezocht in de buikholte. Maar het advies om een röntgenapparaat in te zetten had hij terzijde geschoven. De assistent die aarzelde met het dichtnaaien van de patiënt had geen schijn van kans. De chirurg nam naald en draad zelf ter hand. Patiënt dicht. Operatie geslaagd.

Pas tijdens het verhoor maakte mijn gebrek aan vertrouwen plaats voor ongeloof.

Op een vraag van de rechter of het missen van het gaasje niet in het operatieverslag had moeten staan kwam een alarmerend antwoord:

Waarschijnlijk wel, ja.

Waarschijnlijk wel. Hij wist het niet zeker. Het zou wellicht beter zijn geweest. Misschien was het inderdaad wel handig geweest om te documenteren dat een lichaamsvreemd wezen achter is gebleven in een patiënt.

Misschien was dat wel handig. Omdat andere artsen dan inderdaad bij een nacontrole rekening hadden kunnen houden met een eventuele ontstekingsbron.

De chirurg ging vrolijk door met het schuiven van de schuldvraag. Zijn assistenten telden niet altijd goed. Documenteerden niet alles. En ja, het vermiste gaasje bleek achteraf in het computersysteem van de assistenten te staan. Maar dat systeem was weer niet toegankelijk voor artsen.

Hij had een burn-out en niemand in het ziekenhuis hield daar rekening mee. De operatie was extra in zijn rooster gezet. Enzovoort, enzovoort.

Ik was nog niet zo lang geleden in het ziekenhuis. Voor mijn zoon. En zag dat een infuus voor mijn kind vrolijk in het lichaam van een ander kind drupte.

We leven in een drukke samenleving en ik geloof best dat artsen onder hoge druk staan. Ook in de medische wereld tellen budgetten.

Maar mogen we iets meer zorgvuldigheid verwachten van de mensen die spelen met onze gezondheid?


%d bloggers liken dit: