Chris Klomp als online merk

Naamloos

Het staat nog een beetje in de kinderschoenen, maar het nieuwe initiatief Journa lijkt mij wel een kanshebber om meerwaarde te hebben voor (freelance) journalisten.

Het principe is simpel. Je kunt je als journalist aanmelden. Je verhalen worden er bij elkaar gezet en mensen kunnen je op dit podium gaan volgen. En zelfs sommige verhalen kopen.

Nou, leuk hoor Chris. Who cares? Is dat nou zo belangrijk?

Jazeker is dat belangrijk. Ik verkoop inmiddels een redelijk deel van mijn werk direct aan de lezer. Deels via Reporters Online op Blendle. Deels via betaalde tweets op @realtwitcourt.

Huh? Kan dat? Kun je geld vragen voor tweets? Wat is dat voor iets geks?

Ja, dat kan. Het levert zelfs een prijs op als je het goed doet. Werk is nooit gratis. Anyway. Als freelance journalist moet je tegenwoordig een eigen nieuwsmerk zijn als je zelf een beetje wenst te verkopen. Zo liggen de zaken. Maar dan moet de lezer mij natuurlijk wel weten te vinden.

En dat doen ze gelukkig ook.

Zo goed soms dat een uurtarief van 1000 euro (en veel meer) mogelijk is. Hoe dat werkt? U mag mij mailen,  ik ga niet alles verklappen. Maar het begint met een B en eindigt op lendle.

Uiteindelijk draait veel om bekendheid. Omdat je kwaliteit en je bereik je belangrijkste wapens zijn in de online verkoop. Dus kom ook hier eens een kijkje nemen en volg mij. Of niet. Maar dan heb ik u er in ieder geval op gewezen.

Meer kan ik niet doen.

 

 

 

 

Chris Klomp is beroemd

RBF_6877 kopie

nederland, groningen, 12-03-2014 chris klomp, rechtbankverslaggever in rechtszaal 18 in groningen foto: Reyer Boxem

Ik wist het niet. Maar iemand heeft een stukje over mij geschreven. Wat leuk.

‘De eigenzinnige journalist hobbelt niet achter de meute aan, maar durft zijn eigen pad te kiezen’.

En zo is het. Jammer van die foto.

Maar het is niet anders. Je kunt niet alles hebben in het leven. Dat kan dan weer niet.

Nico, een oude man

Ik stond voor de rechtbank in Amsterdam toen er een oude man op mij af kwam stormen. Met een tamelijk gedateerde videocamera in zijn hand. Ik wist wel wie mij zo woest op de hielen zat, ik ken mijn pappenheimers. Het was Nico. Een man die zichzelf ooit dakloos maakte omdat hij het maar niet kon laten mensen te beschadigen. Ondanks meerdere verloren rechtszaken. Nico noemde mij ongeremd een misdadiger en een viezerik. Wat er toen gebeurde zou mijn leven voorgoed veranderen. Nou ja, niet echt natuurlijk, maar ik dacht: misschien drukt u dan wel op de link. Je weet het immers niet.

Waarom Nico doet wat hij doet, leest u hier

20170331_095732.

Populisten zijn de echte wegkijkers

Ik schreef voor Reporters Online een verhaal, dat zoals altijd op Blendle te lezen is. Het werd een populair verhaal. Hier is het begin. De rest staat achter de betaalmuur en wel hier.

Het is al geruime tijd buitengewoon populair om tegenstanders in een debat ‘wegkijkers’ te noemen. Vooral mensen die zich begeven in het snel uitdijende populistische spectrum lijken er van te genieten om met deze holle term andersdenkenden weg te zetten. En eigenlijk is dat buitengewoon merkwaardig. Feitelijk is het namelijk juist het populisme dat groeit op de fundamenten van het wegkijken.

Benieuwd? Lees hier verder.

 

Een mes door je keel

Het tweede verhaal. Op Blendle. Voor geld. Waarom een straf voor een bloederige steekpartij helemaal niet terecht is.

De architect loopt in de richting van de gracht om niet in de weg te lopen. Zijn ogen zijn gericht op wat er voor hem ligt, het water en de grachtenpanden. Dan voelt hij ineens een heftige stekende pijn in zijn nek. Hij merkt ondanks de ondraaglijk gloeiende pijn dat iemand een mes door zijn keel steekt, er weer uit weet te trekken en opnieuw met kracht toeslaat.

Lees verder